przełom padaczkowy

Przełom padaczkowy (status epilepticus) to nagły stan neurologiczny, w którym występują przedłużające się napady padaczkowe lub seria napadów bez odzyskania świadomości między nimi. Definicja klasyczna określa go jako napad trwający powyżej 30 minut, jednak współcześnie interwencję terapeutyczną zaleca się już po 5 minutach trwania napadu, ze względu na ryzyko uszkodzenia mózgu.

Przełom padaczkowy można podzielić na dwie główne kategorie: drgawkowy (convulsive) i niedrgawkowy (non-convulsive). Przełom drgawkowy, szczególnie uogólniony toniczno-kloniczny, stanowi bezpośrednie zagrożenie życia i wymaga natychmiastowego leczenia. Niedrgawkowy przełom padaczkowy może objawiać się zaburzeniami świadomości bez widocznych drgawek i bywa trudniejszy do rozpoznania.

Leczenie przełomu padaczkowego opiera się na protokołach postępowania z zastosowaniem leków przeciwpadaczkowych podawanych dożylnie. W pierwszej linii stosuje się najczęściej benzodiazepiny (diazepam, lorazepam, klonazepam), w drugiej – fenytoinę, kwas walproinowy lub lewetyracetam. W przypadkach opornych na leczenie konieczne może być wprowadzenie pacjenta w śpiączkę farmakologiczną za pomocą tiopentalu, propofolu lub midazolamu.

Przełom padaczkowy jest stanem wymagającym hospitalizacji i monitorowania na oddziale intensywnej terapii. Śmiertelność w tym stanie wynosi od 3% do nawet 40% w zależności od typu przełomu, przyczyny, wieku pacjenta oraz czasu do wdrożenia odpowiedniego leczenia. Powikłania mogą obejmować trwałe uszkodzenie mózgu, zaburzenia poznawcze oraz zwiększone ryzyko kolejnych epizodów.