odma opłucnowa samoistna

Odma opłucnowa samoistna (spontaneous pneumothorax) to stan, w którym dochodzi do gromadzenia się powietrza w jamie opłucnowej bez uchwytnej przyczyny urazowej. Rozróżnia się odmę pierwotną, występującą u osób bez jawnej choroby płuc, oraz wtórną, będącą powikłaniem istniejącej patologii układu oddechowego.

Pierwotna odma opłucnowa samoistna (PSP) dotyka najczęściej młodych, szczupłych mężczyzn, palących tytoń. Patomechanizm obejmuje pęknięcie pęcherzyków rozedmowych zlokalizowanych podopłucnowo (tzw. blebs). Wtórna odma opłucnowa (SSP) występuje w przebiegu chorób takich jak POChP, mukowiscydoza, astma czy nowotwory płuc i wiąże się z gorszym rokowaniem.

Objawy odmy opłucnowej obejmują nagły ból w klatce piersiowej, duszność oraz kaszel. W badaniu fizykalnym można stwierdzić ściszenie szmerów oddechowych, hipersonoryczny odgłos opukowy oraz osłabienie drżenia głosowego po stronie odmy. Rozpoznanie potwierdza się badaniem radiologicznym klatki piersiowej, a w przypadkach wątpliwych tomografią komputerową.

Leczenie zależy od wielkości odmy oraz stanu klinicznego pacjenta. Małe odmy (do 20% objętości opłucnej) mogą być leczone zachowawczo, natomiast większe wymagają interwencji – drenaż opłucnowy lub w przypadkach nawrotowych – procedury pleurodezy (chemicznej lub mechanicznej). U pacjentów z nawracającą odmą należy rozważyć leczenie operacyjne (VATS).

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl