racemiczna mieszanina
Racemiczna mieszanina to termin farmakologiczny i chemiczny oznaczający mieszaninę dwóch enancjomerów (form lustrzanych) danego związku chemicznego w równych proporcjach (50:50). Enancjomery mają identyczne właściwości fizykochemiczne, ale różnią się konfiguracją przestrzenną, co może przekładać się na różnice w aktywności biologicznej.
W kontekście medycznym racemiczne mieszaniny mają istotne znaczenie, ponieważ często tylko jeden z enancjomerów wykazuje pożądane działanie terapeutyczne, podczas gdy drugi może być nieaktywny lub nawet powodować działania niepożądane. Przykładowo, lewomepromazyna wykazuje działanie przeciwwymiotne, podczas gdy prawomepromazyna ma silne działanie uspokajające.
Współczesna farmacja dąży do stosowania czystych enancjomerów (tzw. leków chiralno czystych) zamiast mieszanin racemicznych, co pozwala na zmniejszenie dawki, ograniczenie działań niepożądanych i zwiększenie skuteczności terapii. Proces rozdziału racematu na poszczególne enancjomery nazywany jest rozdziałem racemicznym lub rozdziałem enancjomerycznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Esopol 40 mg
Esomeprazol w dawce 40 mg (produkt leczniczy Esopol) stosowany u kobiet w ciąży wymaga ostrożności, mimo że dostępne dane kliniczne (300-1000 zakończonych ciąż) nie wykazują działania teratogennego ani toksycznego wpływu na płód czy noworodka. Badania przedkliniczne na zwierzętach potwierdzają brak bezpośredniego lub pośredniego szkodliwego wpływu na rozwój zarodka, przebieg ciąży, porodu oraz rozwój pourodzeniowy. Wskazane jest indywidualne rozważenie stosunku korzyści do ryzyka, uwzględniając stan kliniczny pacjentki i potencjalne korzyści terapeutyczne.
- Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Progastim 20 mg
Omeprazol, będący inhibitorem pompy protonowej (IPP) z grupy A02BC01, działa poprzez specyficzne, odwracalne hamowanie enzymu H+/K+-ATP-azy w komórkach okładzinowych żołądka, co skutkuje znacznym zmniejszeniem wydzielania kwasu solnego. Doustne podanie omeprazolu w dawce 20 mg/dobę u pacjentów z wrzodem dwunastnicy redukuje kwaśność soku żołądkowego o około 80% oraz maksymalne wydzielanie kwasu po stymulacji pentagastryną o około 70% w ciągu 24 godzin. Efekt terapeutyczny utrzymuje się przez 24 godziny, a maksymalna skuteczność obserwowana jest po 4 dniach regularnego stosowania. Omeprazol nie wykazuje tachyfilaksji, co umożliwia długotrwałą terapię bez utraty efektywności. W leczeniu choroby refluksowej przełyku zmniejsza ekspozycję przełyku na kwaśną treść żołądkową, a stopień hamowania wydzielania kwasu koreluje z polem pod krzywą stężenia leku w osoczu (AUC).
błona śluzowa żołądka, Campylobacter, choroba refluksowa przełyku, choroba wrzodowa dwunastnicy, chromogranina A, Clostridium difficile, guz neuroendokrynny, H+ K+ ATP-aza, Helicobacter pylori, inhibitor pompy protonowej, kanalik wydzielniczy, komórka enterochromafinopochodna, komórka okładzinowa żołądka, nadkwaśność, objawy dyspeptyczne, omeprazol, pole pod krzywą stężenia, pompa protonowa, racemiczna mieszanina, rak żołądka, refluksowe zapalenie przełyku, Salmonella, sekrecja kwasu solnego, tachyfilaksja, terapia eradykacyjna, torbiel gruczołowa żołądka, wrzód dwunastnicy, wrzód trawienny, wydzielanie kwasu solnego, zanikowe zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie błony śluzowej żołądka, zarzucanie treści żołądkowej