właściwość przeciwbiegunkowa

Właściwość przeciwbiegunkowa (antydiaroiczna) to zdolność substancji, leków lub preparatów do hamowania lub łagodzenia objawów biegunki. Mechanizmy działania środków przeciwbiegunkowych obejmują spowolnienie perystaltyki jelit, zwiększenie wchłaniania wody i elektrolitów z przewodu pokarmowego, tworzenie ochronnej warstwy na błonie śluzowej jelit lub działanie przeciwdrobnoustrojowe.

Leki przeciwbiegunkowe można podzielić na kilka kategorii: opioidy (np. loperamid), adsorbenty (np. węgiel aktywowany, diosmektyt), probiotyki (np. szczepy Lactobacillus, Bifidobacterium), środki ściągające (np. taniny) oraz antybiotyki w przypadku biegunek o etiologii bakteryjnej. Wybór odpowiedniego środka zależy od przyczyny biegunki, jej nasilenia oraz stanu ogólnego pacjenta.

W praktyce klinicznej ważne jest, aby przy stosowaniu leków przeciwbiegunkowych nie hamować wydalania patogenów i toksyn z organizmu w przypadku biegunek infekcyjnych. Szczególnie u dzieci, osób starszych i pacjentów odwodnionych terapia przeciwbiegunkowa powinna być zawsze połączona z właściwym nawodnieniem i uzupełnianiem elektrolitów.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl