wada wrodzona sercowo-naczyniowa

Wada wrodzona sercowo-naczyniowa to nieprawidłowość w budowie serca lub dużych naczyń krwionośnych obecna już w momencie urodzenia. Wady te powstają w okresie rozwoju płodowego, najczęściej między 3 a 8 tygodniem ciąży, kiedy formuje się układ sercowo-naczyniowy.

Wady wrodzone serca występują z częstością około 8-10 przypadków na 1000 żywych urodzeń i stanowią najczęstszą grupę wad wrodzonych. Do najczęstszych wad należą: ubytek przegrody międzykomorowej (VSD), ubytek przegrody międzyprzedsionkowej (ASD), przetrwały przewód tętniczy (PDA), tetralogia Fallota oraz przełożenie wielkich pni tętniczych.

Etiologia wad wrodzonych serca jest wieloczynnikowa i obejmuje czynniki genetyczne (trisomie chromosomów, zespoły mikrodelecji), środowiskowe (ekspozycja na leki, alkohol, infekcje podczas ciąży) oraz matczyne (cukrzyca, choroby autoimmunologiczne). W około 80% przypadków nie udaje się ustalić jednoznacznej przyczyny.

Diagnostyka wad wrodzonych serca obejmuje badania prenatalne (USG płodu, echokardiografia płodowa) oraz postnatalne (badanie fizykalne, EKG, RTG klatki piersiowej, echokardiografia, cewnikowanie serca, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny). Wczesne rozpoznanie umożliwia zaplanowanie optymalnego postępowania.

Leczenie wad wrodzonych serca zależy od rodzaju i ciężkości wady. Może obejmować postępowanie zachowawcze, interwencje przezskórne (np. zamknięcie ubytków przegrody, balonowa walwuloplastyka) lub leczenie operacyjne. Dzięki postępom w kardiologii i kardiochirurgii dziecięcej, większość pacjentów z wadami wrodzonymi serca dożywa wieku dorosłego, co wiąże się z potrzebą wielospecjalistycznej opieki nad dorosłymi z wrodzonymi wadami serca (GUCH).

Powiązane wpisy

  1. 09.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl