korzeń lubczyka

Korzeń lubczyka (Levisticum officinale) jest częścią rośliny należącej do rodziny selerowatych (Apiaceae), wykorzystywaną w medycynie tradycyjnej i ziołolecznictwie. Surowiec ten zawiera olejki eteryczne (głównie ftalidy), kumaryny, kwasy organiczne oraz związki żywicowe, które nadają mu charakterystyczny, intensywny aromat i właściwości lecznicze.

W medycynie korzeń lubczyka wykazuje działanie moczopędne, wiatropędne i przeciwskurczowe. Jest stosowany w schorzeniach układu moczowego, zwłaszcza w przypadku infekcji dróg moczowych, kamicy nerkowej oraz w celu zwiększenia diurezy. Wykazuje również właściwości karminalne, co znajduje zastosowanie w leczeniu dolegliwości trawiennych, takich jak wzdęcia, zaburzenia perystaltyki jelit i dyspepsja.

Badania farmakologiczne potwierdzają, że związki zawarte w korzeniu lubczyka mają zdolność do rozszerzania naczyń krwionośnych nerek, co zwiększa przepływ krwi przez te narządy i nasila wydalanie moczu. Substancje aktywne wykazują także działanie przeciwzapalne i antybakteryjne, co uzasadnia tradycyjne zastosowanie w infekcjach układu moczowego.

Należy jednak zachować ostrożność przy stosowaniu korzenia lubczyka u osób z niewydolnością nerek, obrzękami spowodowanymi niewydolnością serca lub wątroby oraz u kobiet w ciąży. Może on również wchodzić w interakcje z lekami moczopędnymi i przeciwnadciśnieniowymi, potencjalnie nasilając ich działanie.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl