zabiegi urologiczne
Zabiegi urologiczne obejmują szerokie spektrum procedur medycznych związanych z diagnostyką i leczeniem schorzeń układu moczowego u obu płci oraz układu płciowego u mężczyzn. Wykonywane są zarówno technikami małoinwazyjnymi (endoskopowymi, laparoskopowymi), jak i klasycznymi metodami operacyjnymi.
Do najczęściej wykonywanych zabiegów urologicznych należą: cystoskopia (wziernikowanie pęcherza moczowego), TURP (przezcewkowa resekcja gruczołu krokowego), TURBT (przezcewkowa resekcja guza pęcherza moczowego), ureteroskopia, nefrektomia, prostatektomia radykalna, litotrypsja (kruszenie kamieni) oraz zabiegi z zakresu andrologii, takie jak operacje spodziectwa czy wodniaka jądra.
Współczesna urologia coraz częściej wykorzystuje techniki małoinwazyjne, w tym zabiegi endourologiczne, laparoskopowe i robotyczne, które znacząco skracają okres rekonwalescencji pacjentów i zmniejszają ryzyko powikłań. Rozwijają się również metody ablacyjne guzów (krioablacja, ablacja falami radiowymi), stosowane szczególnie w przypadku nowotworów nerki.
Kwalifikacja do zabiegów urologicznych wymaga dokładnej diagnostyki obrazowej (USG, tomografia komputerowa, rezonans magnetyczny) oraz laboratoryjnej, a w niektórych przypadkach również badań urodynamicznych. Odpowiednie przygotowanie pacjenta, właściwa technika operacyjna oraz opieka pooperacyjna mają kluczowe znaczenie dla powodzenia terapii.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Lignocainum Jelfa 20 mg/g
Produkt leczniczy Lignocainum Jelfa w postaci żelu o stężeniu 20 mg/g lidokainy chlorowodorku jest stosowany do miejscowego znieczulenia śluzówki jamy ustnej oraz powierzchni narzędzi medycznych podczas zabiegów diagnostycznych i terapeutycznych. W zabiegach laryngologicznych żel aplikuje się pędzlowaniem na błony śluzowe, natomiast w urologii do znieczulenia cewki moczowej wprowadza się 15-20 ml preparatu za pomocą jałowej kaniuli, z zaleceniem zaciskania ujścia cewki u mężczyzn przez 5 minut po aplikacji. Po jednorazowym użyciu kaniuli i żelu nie wolno ich ponownie stosować ze względu na ryzyko zakażeń krzyżowych. Dawkowanie musi uwzględniać szybkie wchłanianie lidokainy z błon śluzowych oraz indywidualne cechy pacjenta, zwłaszcza u dzieci, osób z niską masą ciała, osłabionych, w podeszłym wieku oraz przy stosowaniu dużych dawek.