grzybica głowy

Grzybica głowy (tinea capitis) to infekcja grzybicza skóry owłosionej głowy i włosów, najczęściej wywołana przez dermatofity z rodzaju Trichophyton lub Microsporum. Choroba ta jest wysoce zaraźliwa i występuje głównie u dzieci w wieku 3-14 lat, rzadziej u dorosłych ze względu na ochronne działanie kwasów tłuszczowych obecnych w łoju po okresie dojrzewania.

Klinicznie grzybica głowy może prezentować się w formie łuszczącej (powierzchownej) z ogniskami wyłysienia, złuszczaniem naskórka i obecnością „pni włosowych” (włosy złamane przy powierzchni skóry), lub w postaci głębokiej zapalnej (kerion) charakteryzującej się bolesnym, miękkim guzem z ropną wydzieliną, mogącym prowadzić do trwałego wyłysienia.

Diagnostyka grzybicy głowy obejmuje badanie w lampie Wooda (fluorescencja zielona przy zakażeniu Microsporum), badanie mikroskopowe bezpośrednie materiału pobranego ze zmian oraz hodowlę mikologiczną. Leczenie wymaga stosowania przeciwgrzybiczych leków doustnych (terbinafina, itrakonazol lub flukonazol) przez okres 4-12 tygodni, w połączeniu z preparatami miejscowymi i szamponami przeciwgrzybiczymi.

Profilaktyka grzybicy głowy polega na unikaniu współdzielenia akcesoriów do włosów, czapek oraz ręczników, a także wczesnym wykrywaniu i leczeniu zakażeń u zwierząt domowych, które mogą być źródłem infekcji. W przypadku wystąpienia ogniska choroby w placówkach zbiorowych (przedszkola, szkoły) zaleca się przegląd epidemiologiczny i odpowiednie postępowanie zapobiegawcze.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl