zapalenie naczyń IgA
Zapalenie naczyń IgA (dawniej znane jako plamica Henocha-Schönleina) to choroba autoimmunologiczna charakteryzująca się odkładaniem kompleksów immunologicznych zawierających immunoglobulinę A (IgA) w ścianach małych naczyń krwionośnych. Schorzenie to najczęściej występuje u dzieci, szczególnie w wieku 4-7 lat, choć może dotknąć również osoby dorosłe.
Patofizjologia zapalenia naczyń IgA związana jest z nieprawidłową odpowiedzią immunologiczną prowadzącą do produkcji aberracyjnych kompleksów IgA1, które odkładają się w ścianach naczyń krwionośnych, wywołując reakcję zapalną. U około 50% pacjentów choroba rozwija się po przebytej infekcji górnych dróg oddechowych, sugerując możliwy mechanizm molekularnej mimikry.
Klinicznie zapalenie naczyń IgA manifestuje się tetradą objawów: plamicą niewyczuwalną przy ucisku (zlokalizowaną głównie na kończynach dolnych i pośladkach), bólem stawów, bólem brzucha oraz zajęciem nerek. Nefropatia IgA, będąca najpoważniejszym powikłaniem, występuje u około 30-50% pacjentów i może prowadzić do przewlekłej choroby nerek.
Diagnostyka opiera się na obrazie klinicznym oraz badaniu histopatologicznym wycinka skóry lub nerki, które wykazuje leukocytoklastyczne zapalenie naczyń z dominującymi złogami IgA. Leczenie w większości przypadków jest objawowe, jednak w ciężkich przypadkach, szczególnie z zajęciem nerek, stosuje się glikokortykosteroidy, immunosupresanty, a czasem plazmaferezę.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie naczyń – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zapalenie naczyń związane z przeciwciałami ANCA (AAV) cechuje się istotnie podwyższonym ryzykiem śmiertelności (HR=1,016 dla wieku, HR=0,982 dla eGFR, RR=2,74 dla ciężkich infekcji w pierwszym miesiącu leczenia). Kluczowymi predyktorami złego rokowania są starszy wiek, obniżona filtracja kłębuszkowa (eGFR), niskie stężenie hemoglobiny (<9,8 g/dl) oraz powikłania infekcyjne w fazie indukcji. Zajęcie nerek, zwłaszcza z progresją do niewydolności, znacząco pogarsza przeżycie, a czynniki takie jak wysoki wskaźnik aktywności choroby BVAS, białkomocz i typ histopatologiczny (postać włókniejąca) predysponują do konieczności terapii nerkozastępczej. Model prognostyczny PRESAAV, uwzględniający wiek, typ AAV (MPA, GPA, EGPA), zajęcie narządów, kreatyninę i hemoglobinę, wykazuje wyższą skuteczność predykcyjną (C=0,728) niż tradycyjne systemy (rFFS, BVAS), umożliwiając stratifikację pacjentów na grupy niskiego (5-letnie przeżycie 90,04%), umiarkowanego (70,96%) i wysokiego ryzyka (70,96%). Dodatkowo, biomarkery takie jak stosunek neutrofilów do limfocytów (NLR ≥5,9) oraz obecność przeciwciał PR3-ANCA korelują z ryzykiem nawrotów.
antygen kryptokokowy, białkomocz, EGFR, eozynofilowa ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń, kryptokokemia, limfocyty T regulatorowe, mikroskopowe zapalenie naczyń, nefropatia, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, powikłanie infekcyjne, przeciwciała ANCA, przeciwciała PR3-ANCA, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie hemoglobiny, stężenie kreatyniny, stosunek neutrofilów do limfocytów, terapia nerkozastępcza, wodogłowie, zapalenie naczyń, zapalenie naczyń IgA, zapalenie naczyń OUN, zapalenie naczyń związane z ANCA, zapalenie tętnic Takayasu, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba henocha-schönleina – Leczenie
Choroba Henocha-Schönleina (HSP), czyli IgA vasculitis, jest najczęstszą postacią zapalenia małych naczyń u dzieci, manifestującą się zajęciem skóry, stawów, przewodu pokarmowego i nerek. W większości przypadków przebieg jest samoograniczający się, trwający około 4-6 tygodni, z leczeniem głównie wspomagającym: odpowiednim nawodnieniem, monitorowaniem powikłań jelitowych i nerkowych oraz leczeniem objawowym bólu stawów i brzucha. Kortykosteroidy, takie jak prednizon w dawce 1-2 mg/kg/dobę przez 2 tygodnie z późniejszym stopniowym odstawianiem, mogą skrócić czas trwania bólu brzucha i stawów, jednak ich skuteczność w zapobieganiu nefropatii HSP nie jest jednoznacznie potwierdzona. W przypadku ciężkiego zajęcia nerek stosuje się wysokie dawki steroidów, leki immunosupresyjne (np. cyklofosfamid, azatiopryna, mykofenoloat mofetylu), dożylne immunoglobuliny oraz plazmaferezę, a także inhibitory ACE lub ARB przy umiarkowanym białkomoczu. Mykofenoloat mofetylu w dawce 0,4-0,5 mg/kg/dobę w połączeniu z niskimi dawkami kortykosteroidów wykazuje większą skuteczność w redukcji białkomoczu niż monoterapia inhibitorami RAAS u dorosłych pacjentów z utrzymującym się białkomoczem.
antagonista receptora endoteliny, azatiopryna, białkomocz, bloker receptora angiotensyny, choroba Henocha-Schönleina, cyklofosfamid, cyklosporyna, dapson, dysfunkcja przewodu pokarmowego, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor kotransportera sodowo-glukozowego, inhibitor układu renina-angiotensyna-aldosteron, kłębuszkowe zapalenie nerek, kolchicyna, kortykosteroidy, krwawienie z przewodu pokarmowego, metotreksat, metylprednizolon, nefropatia HSP, niesteroidowe leki przeciwzapalne, niewydolność nerek, obrzęk podskórny, ostre uszkodzenie nerek, ostry ból moszny, plazmafereza, prednizon, przeciwciało monoklonalne, rytuksymab, schyłkowa niewydolność nerek, takrolimus, tonsillektomia, wgłobienie jelita, zajęcie nerek, zapalenie małych naczyń krwionośnych, zapalenie naczyń IgA, zapalenie nerek, zawał jelit - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie naczyń – Etiologia i przyczyny
Zapalenie naczyń (vasculitis) to heterogenna grupa chorób charakteryzujących się zapaleniem ścian naczyń krwionośnych, prowadzącym do niedokrwienia i uszkodzenia tkanek. Etiologia jest w większości przypadków idiopatyczna (45-55%), choć znane są czynniki genetyczne (np. HLA-B51 w chorobie Behçeta), immunologiczne (przeciwciała ANCA, kompleksy immunologiczne, odpowiedź limfocytów T) oraz środowiskowe i infekcyjne (15-20% przypadków, m.in. HBV, HCV, COVID-19, infekcje paciorkowcowe). Zapalenie naczyń może być pierwotne lub wtórne do chorób autoimmunologicznych (RZS, SLE, twardzina układowa), nowotworów (5% przypadków) lub leków (10-15%, m.in. penicyliny, NLPZ, hydralazyna). Mechanizmy patogenetyczne obejmują aktywację układu dopełniacza, neutrofilów przez ANCA oraz tworzenie ziarniniaków, co prowadzi do pogrubienia i zwężenia naczyń, zwiększonego ryzyka zakrzepicy oraz tętniaków.
antygen HLA-B51, choroba Behçeta, choroba Kawasakiego, guzkowe zapalenie tętnic, krioglobulinemia mieszana, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, pierwotne zapalenie naczyń, plamica Henocha-Schönleina, przeciwciała przeciwko cytoplazmie neutrofilów, reumatoidalne zapalenie stawów, sarkoidoza, tętniak, toczeń rumieniowaty układowy, twardzina układowa, układ dopełniacza, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wirusowe zapalenie wątroby typu C, zapalenie naczyń, zapalenie naczyń IgA, zapalenie naczyń reumatoidalne, zapalenie naczyń z nadwrażliwości, zapalenie naczyń związane z ANCA, zapalna choroba jelit, zespół Sjögrena, ziarniniak - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie naczyń – Objawy
Zapalenie naczyń (vasculitis) to heterogenna grupa chorób charakteryzujących się zapaleniem ścian naczyń krwionośnych, prowadzącym do ich pogrubienia, zwężenia lub zamknięcia światła naczynia, co skutkuje niedokrwieniem i uszkodzeniem narządów. Objawy kliniczne są zróżnicowane i zależą od lokalizacji oraz rodzaju zajętych naczyń, obejmując objawy ogólnoustrojowe (gorączka, zmęczenie, utrata masy ciała, bóle mięśniowo-stawowe) oraz specyficzne manifestacje narządowe, takie jak plamica, owrzodzenia skóry, duszność, krwioplucie, białkomocz, krwiomocz, neuropatie, zaburzenia widzenia czy objawy ze strony przewodu pokarmowego i układu nerwowego. Szczególnie niebezpieczne jest zajęcie nerek, które może przebiegać bezobjawowo aż do zaawansowanego uszkodzenia, prowadząc do niewydolności nerek wymagającej dializoterapii lub przeszczepu. W przebiegu choroby mogą występować ostre, przewlekłe lub cykliczne zaostrzenia, a rokowanie zależy od typu zapalenia, zajętych narządów oraz szybkości wdrożenia leczenia.
białkomocz, choroba Takayasu, dializoterapia, guzkowe zapalenie tętnic, krwiomocz, krwioplucie, krwotok pęcherzykowy, martwica tkanek, mikroskopowe zapalenie wielonaczynowe, nadciśnienie tętnicze, neuropatia, niewydolność nerek, obrzęk naczynioruchowy, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, owrzodzenie skóry, parestezje, plamica, plamica Schönleina-Henocha, pokrzywka, polymyalgia rheumatica, przeszczep nerki, szumy uszne, tętniak, udar mózgu, wybroczyny, zakrzep, zakrzepica żył głębokich, zapalenie chrząstki, zapalenie naczyń, zapalenie naczyń IgA, zapalenie spojówek, zapalenie tętnicy skroniowej, zapalenie zatok, zawroty głowy, zespół Churga-Straussa, ziarniniakowatość Wegenera, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba henocha-schönleina – Charakterystyka, pielęgnacja i opieka
Choroba Henocha-Schönleina (HSP), czyli zapalenie naczyń IgA, jest najczęstszym zapaleniem naczyń u dzieci w wieku 2-10 lat, z dominacją w grupie 2-6 lat i przewagą chłopców. Patofizjologia opiera się na odkładaniu się kompleksów IgA w ścianach małych naczyń, co prowadzi do zapalenia i zwiększonej przepuszczalności naczyń, skutkując klasyczną triadą objawów: purpurową, niebłędną pod naciskiem wysypką (głównie na kończynach dolnych i pośladkach), bólem i obrzękiem stawów (kolana, kostki) oraz bólem brzucha, który może przebiegać z krwawieniem z przewodu pokarmowego. Zajęcie nerek manifestuje się krwiomoczem, białkomoczem oraz nadciśnieniem tętniczym, co wymaga regularnego monitorowania moczu i ciśnienia tętniczego, zwłaszcza w ciągu pierwszych 6 miesięcy od rozpoznania. Leczenie jest głównie objawowe, z zastosowaniem paracetamolu i ewentualnie NLPZ, z wykluczeniem NLPZ u pacjentów z zajęciem nerek lub objawami żołądkowo-jelitowymi. W cięższych przypadkach stosuje się glikokortykosteroidy (prednizon 1-2 mg/kg/dobę przez 2 tygodnie) oraz leki immunosupresyjne, a także leczenie wspomagające, w tym odpowiednie nawodnienie i dietę lekkostrawną.
białkomocz, ból brzucha, choroba autoimmunologiczna, choroba Henocha-Schönleina, dożylna immunoglobulina, funkcja nerek, glikokortykosteroid, immunoglobulina A, infekcja górnych dróg oddechowych, krwawienie z przewodu pokarmowego, krwiomocz, lek hipotensyjny, lek immunosupresyjny, nadciśnienie tętnicze, nefropatia, niedrożność jelit, niesteroidowy lek przeciwzapalny, niewydolność nerek, NLPZ, obrzęk moszny, obrzęk podskórny, przewlekła choroba nerek, skala oceny bólu, stan przedrzucawkowy, wgłobienie jelita, zajęcie nerek, zapalenie jąder, zapalenie naczyń IgA, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie stawów - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba henocha-schönleina – Zapobieganie i profilaktyka
Choroba Henocha-Schönleina (HSP) to najczęstsze zapalenie naczyń małych u dzieci, charakteryzujące się wybroczynami, bólem brzucha, zapaleniem stawów oraz zajęciem nerek. Mimo że HSP ustępuje samoistnie u 94% dzieci i 89% dorosłych, powikłania nerkowe stanowią najpoważniejsze ryzyko długoterminowe, pojawiające się u mniej niż 2% dzieci. Rutynowe stosowanie glikokortykosteroidów, takich jak prednizon w dawce 1-2 mg/kg/dobę przez 14-28 dni, nie zapobiega rozwojowi choroby nerek i nie jest zalecane w profilaktyce powikłań nerkowych. Kluczowe jest regularne monitorowanie pacjentów poprzez pomiar ciśnienia tętniczego i badanie moczu co miesiąc przez pierwsze 6 miesięcy po rozpoznaniu, zwłaszcza przy początkowo prawidłowym badaniu moczu lub izolowanym krwiomoczu bez zespołu nerczycowego. Wczesne leczenie sterydami jest wskazane jedynie w ciężkich objawach pozanerkowych, które nie ustępują po leczeniu podtrzymującym i NLPZ.
badanie moczu, białkomocz, biopsja nerki, bóle stawowe, choroba Henocha-Schönleina, choroba nerek, ciężka choroba nerek, ciśnienie krwi, cyklofosfamid, lek immunosupresyjny, lek przeciwpłytkowy, powikłanie nerkowe, prednizon, schyłkowa niewydolność nerek, sterydoterapia, zajęcie nerek, zapalenie naczyń IgA, zapalenie stawów, zespół nefrotyczny, zespół nerczycowy - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie naczyń – Epidemiologia
Zapalenie naczyń stanowi heterogenną grupę chorób charakteryzujących się zapaleniem ścian naczyń krwionośnych, co może prowadzić do poważnych powikłań, takich jak utrata wzroku, tętniaki czy niewydolność nerek. Roczna zapadalność na pierwotne układowe zapalenie naczyń (PSV) wynosi około 20-54 przypadków na milion populacji, z wyraźnym wzrostem częstości w grupie wiekowej 65-74 lata (60,1/milion) oraz przewagą u mężczyzn (23,5/milion vs 16,4/milion u kobiet). Epidemiologia wykazuje znaczne zróżnicowanie geograficzne i etniczne, np. ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń (GPA) i PR3-ANCA dominują w północnej Europie, podczas gdy mikroskopowe zapalenie naczyń (MPA) i MPO-ANCA są częstsze w krajach śródziemnomorskich i Azji Wschodniej. Zespół Behçeta wykazuje najwyższą zapadalność wzdłuż dawnego Jedwabnego Szlaku, z wartościami od 0,05 do 3,9 na 100 000 osób rocznie. Olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic (GCA) jest najczęstszym zapaleniem naczyń u osób powyżej 50 roku życia, z zapadalnością 130-300/milion, a choroba Kawasakiego dotyczy głównie dzieci poniżej 5 lat z zapadalnością około 20 na 100 000.
Amerykańskie Kolegium Reumatologiczne, choroba Kawasakiego, eozynofilowe ziarniniakowe zapalenie naczyń, guzkowe zapalenie tętnic, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, mikroskopowe zapalenie naczyń, niewydolność nerek, olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic, plamica Henocha-Schönleina, przeciwciała przeciwko cytoplazmie neutrofilów, przeciwciała przeciwko proteinazie 3, rodzinna gorączka śródziemnomorska, śródmiąższowa choroba płuc, tętniak, włóknienie płuc, zapalenie naczyń, zapalenie naczyń IgA, zapalenie naczyń krwionośnych, zapalenie naczyń OUN, zapalenie naczyń związane z ANCA, zapalenie tętnic Takayasu, zapalenie wątroby typu B, zespół Behceta, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon chorób i schorzeń
Krwiomocz – Etiologia i przyczyny
Krwiomocz (hematuria) to obecność erytrocytów w moczu, mogąca mieć charakter makroskopowy (widoczny gołym okiem) lub mikroskopowy (wykrywany laboratoryjnie). Etiologia krwiomoczu jest szeroka i obejmuje zakażenia dróg moczowych (np. zapalenie pęcherza, odmiedniczkowe zapalenie nerek), kamicę układu moczowego, łagodny rozrost gruczołu krokowego (BPH) u mężczyzn powyżej 40. roku życia, nowotwory układu moczowego (rak pęcherza, nerki, prostaty), choroby kłębuszków nerkowych (glomerulonephritis, nefropatia IgA, zespół Alporta), urazy mechaniczne oraz leki (np. cyklofosfamid, NLPZ, antykoagulanty). Krwiomocz kłębuszkowy charakteryzuje się obecnością dysmorficznych erytrocytów i wałeczków erytrocytarnych, białkomoczem oraz brązowym zabarwieniem moczu, natomiast pozakłębuszkowy – eumorficznymi erytrocytami, skrzepami i czerwonym lub różowym zabarwieniem moczu. Występowanie krwiomoczu jest częstsze u osób powyżej 50. roku życia, palaczy oraz pacjentów z historią chorób nerek lub kamicy.
choroba Fabry’ego, choroba Henocha-Schönleina, choroba wielotorbielowata nerek, dysuria, endometrioza, guz Wilmsa, hiperkalciuria, kamień moczowodowy, kamień nerkowy, kamień pęcherza moczowego, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwiomocz, krwiomocz kłębuszkowy, krwiomocz makroskopowy, krwiomocz mikroskopowy, krwiomocz wysiłkowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, małopłytkowość, nefropatia IgA, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niedrożność tętnicy nerkowej, poinfekcyjne kłębuszkowe zapalenie nerek, rak cewki moczowej, rak gruczołu krokowego, rak nerki, rak pęcherza moczowego, schistosomatoza, uraz nerki, zaburzenie krzepnięcia krwi, zakażenie dróg moczowych, zakażenie nerek, zakrzepica żyły nerkowej, zapalenie cewki moczowej, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie naczyń IgA, zapalenie pęcherza moczowego, zespół Alporta, zespół dziadka do orzechów, zespół Goodpasture’a, zespół paznokciowo-rzepkowy - Leksykon chorób i schorzeń
Choroba henocha-schönleina – Diagnostyka i diagnoza
Choroba Henocha-Schönleina (HSP) to najczęstsze zapalenie naczyń małych u dzieci, charakteryzujące się odkładaniem kompleksów immunologicznych IgA w ścianach naczyń. Diagnostyka opiera się na kryteriach EULAR/PRINTO/PRES, które wymagają obecności plamicy wyczuwalnej lub wybroczyn bez małopłytkowości oraz co najmniej jednego z objawów: rozlanego bólu brzucha, zapalenia stawów, zajęcia nerek (białkomocz, krwinkomocz, wałeczki erytrocytarne) lub potwierdzenia leukocytoklastycznego zapalenia naczyń z IgA w badaniu histopatologicznym. Badania laboratoryjne, takie jak morfologia krwi, badania układu krzepnięcia, funkcji nerek, stężenie IgA (podwyższone w 50-60% przypadków) oraz markery stanu zapalnego (OB, CRP), służą głównie do wykluczenia innych schorzeń i oceny zajęcia narządów. Biopsja skóry lub nerek z immunofluorescencją wykazującą złogi IgA jest kluczowa w diagnostyce wątpliwych przypadków, zwłaszcza u dorosłych. Badania obrazowe (USG, CT, endoskopia) są pomocne w ocenie powikłań przewodu pokarmowego.
angina brzuszna, badanie histopatologiczne, badanie układu krzepnięcia, białko C-reaktywne, białkomocz, choroba Henocha-Schönleina, czas częściowej tromboplastyny, czas protrombinowy, eozynofilia, fibrynogen, kłębuszkowe zapalenie nerek, krioglobulinemia, krwinkomocz, leukocytoklastyczne zapalenie naczyń, małopłytkowość samoistna, martwica włóknikowa, mezangium kłębuszkowe, morfologia krwi, nefropatia IgA, odczyn Biernackiego, perforacja jelit, plamica wyczuwalna, średnia objętość płytek krwi, wałeczki erytrocytarne, wgłobienie jelit, zajęcie nerek, zapalenie małych naczyń krwionośnych, zapalenie naczyń ANCA, zapalenie naczyń IgA, zapalenie nerek, zapalenie stawów, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół nerczycowy, złogi IgA - Leksykon chorób i schorzeń
Nefropatia iga (choroba bergera) – Diagnostyka i diagnoza
IgA nephropathy (choroba Bergera) jest najczęstszą formą pierwotnego kłębuszkowego zapalenia nerek, charakteryzującą się złogami immunoglobuliny A w mezangium. Diagnostyka opiera się na biopsji nerki, która pozostaje złotym standardem, oraz badaniach laboratoryjnych oceniających funkcję nerek i obecność białkomoczu i krwiomoczu. Typowo w moczu stwierdza się osad nefrytyczny z erytrocytami i wałeczkami erytrocytarnymi, a białkomocz może przekraczać 0,5-1 g/24h. W surowicy często obserwuje się podwyższone stężenie IgA u około 50% pacjentów, jednak jego wartość diagnostyczna jest ograniczona. Kluczowe parametry to m.in. eGFR, stężenie kreatyniny i cystatyny C, a także stosunki uPCR i uACR. Biopsja nerki pozwala na ocenę zmian histopatologicznych według klasyfikacji Oxford MEST-C, co umożliwia prognozowanie ryzyka progresji choroby i dobór terapii.
białkomocz, biopsja nerki, choroba Bergera, cystatyna C, cystoskopia, dobowa zbiórka moczu, hipoalbuminemia, immunoglobulina A, klasyfikacja Oxford MEST-C, kłębuszkowe zapalenie nerek, krwiomocz, krwiomocz synfaryngityczny, mezangium kłębuszkowe, nadciśnienie tętnicze, nefropatia IgA, plamica Schönleina-Henocha, proliferacja śródbłonka, schyłkowa niewydolność nerek, stężenie kreatyniny, stosunek albuminy do kreatyniny, stosunek białka do kreatyniny, stwardnienie kłębuszków, toczeń rumieniowaty układowy, urynaliza, współczynnik filtracji kłębuszkowej, zapalenie naczyń IgA, złogi immunoglobuliny A - Leksykon chorób i schorzeń
Wysypki u niemowląt i dzieci – Etiologia i przyczyny
Wysypki u niemowląt i dzieci mają zróżnicowaną etiologię, obejmującą infekcje wirusowe (np. ospa wietrzna, rumień zakaźny, choroba dłoni, stóp i jamy ustnej, rumień nagły, odra, różyczka), bakteryjne (płonica, liszajec zakaźny, zespół oparzonej skóry, posocznica meningokokowa) oraz grzybicze (kandydoza, grzybica). Charakterystyczne cechy kliniczne, takie jak lokalizacja, morfologia zmian (np. pęcherze, grudki, strupy) oraz towarzyszące objawy systemowe (gorączka, objawy neurologiczne), są kluczowe dla różnicowania przyczyn. Wysypki mogą również wynikać z reakcji alergicznych (pokrzywka, atopowe zapalenie skóry, rumień wielopostaciowy) oraz czynników nieinfekcyjnych, takich jak pieluszkowe zapalenie skóry, potówki czy kontaktowe zapalenie skóry. Warto podkreślić, że skóra niemowląt jest cieńsza i bardziej podatna na uszkodzenia, co wpływa na podatność na wysypki i ich przebieg.
atopowe zapalenie skóry, biopsja skóry, choroba dłoni, stóp i jamy ustnej, choroba Kawasakiego, ciemieniucha, enterowirusy, grzybica głowy, kandydoza, kontaktowe zapalenie skóry, liszajec zakaźny, ludzki herpeswirus, mięczak zakaźny, odra, ospa wietrzna, paciorkowiec grupy A, parwowirus B19, pieluszkowe zapalenie skóry, plamica piorunująca, pokrzywka, posocznica meningokokowa, potówki, różyczka, rumień nagły, rumień toksyczny noworodków, rumień wielopostaciowy, rumień zakaźny, świerzb, świerzbowiec ludzki, szkarlatyna, trądzik niemowlęcy, wirus Coxsackie, wirus varicella zoster, zapalenie naczyń IgA, zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych, zespół hemolityczno-mocznicowy, zespół oparzonej skóry, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół nerczycowy – Etiologia i przyczyny
Zespół nerczycowy (ZN) u dzieci charakteryzuje się masywnym białkomoczem (>40 mg/m²/h), hipoalbuminemią (<30 g/L), obrzękami oraz powikłaniami wynikającymi z uszkodzenia bariery filtracyjnej kłębuszków nerkowych. Etiologia ZN jest zróżnicowana i obejmuje postaci pierwotne (idiopatyczne), wtórne oraz wrodzone/genetyczne. Pierwotne ZN, stanowiące około 90% przypadków u dzieci poniżej 10 roku życia, najczęściej związane jest z minimalną zmianą chorobową (MCD, 80-90% u dzieci <5 lat), ogniskowym segmentowym stwardnieniem kłębuszków (FSGS) oraz rzadziej nefropatią błoniastą i błoniasto-rozplemowym zapaleniem kłębuszków (MPGN). Wtórne ZN wiąże się z chorobami autoimmunologicznymi (np. toczeń rumieniowaty układowy), infekcjami (HBV, HCV, HIV), chorobami metabolicznymi (cukrzyca, amyloidoza), nowotworami oraz ekspozycją na leki i toksyny. Wrodzony ZN manifestuje się w pierwszych 3 miesiącach życia i jest najczęściej spowodowany mutacjami genów NPHS1, NPHS2 oraz innymi defektami genetycznymi wpływającymi na strukturę podocytów i błony filtracyjnej kłębuszka.
amyloidoza, białaczka, białkomocz, błona podstawna kłębuszka, błona szczelinowa, błoniasto-rozplemowe kłębuszkowe zapalenie nerek, chłoniak, cukrzyca, hiperlipidemia, hipoalbuminemia, kiła wrodzona, kłębuszek nerkowy, kompleks immunologiczny, malaria, minimalna zmiana chorobowa, nefropatia błoniasta, nefropatia IgA, niedokrwistość sierpowatokrwinkowa, niesteroidowe leki przeciwzapalne, ogniskowe segmentowe stwardnienie kłębuszków nerkowych, penicylamina, podocyt, szpiczak mnogi, toczeń rumieniowaty układowy, toksoplazmoza, wirusowe zapalenie wątroby, wrodzony zespół nerczycowy, zakażenie cytomegalowirusem, zakażenie HIV, zapalenie naczyń IgA, zespół Frasiera, zespół nerczycowy, ziarniniakowatość z zapaleniem naczyń - Leksykon chorób i schorzeń
Nefropatia iga (choroba bergera) – Epidemiologia
Nefropatia IgA (choroba Bergera) jest najczęstszą pierwotną glomerulonefropatią, stanowiąc istotną przyczynę przewlekłej choroby nerek i schyłkowej niewydolności nerek (ESRD). Globalna zapadalność wynosi około 2,5/100 000 osób rocznie, z wyższymi wskaźnikami w Azji Wschodniej (3,9-4,5/100 000) i niższymi w USA (1,29-1,7/100 000). Choroba najczęściej diagnozowana jest u osób w wieku 16-35 lat, z przewagą mężczyzn (stosunek 2:1 w Europie i USA, 1:1 w Azji). Progresja do ESRD występuje u 15-20% pacjentów w ciągu 10-20 lat, a czynniki ryzyka obejmują białkomocz >0,75-1 g/dobę, nadciśnienie tętnicze, obniżone eGFR, utrzymującą się krwinkomocz oraz niekorzystne cechy histologiczne (półksiężyce, włóknienie). Występowanie nefropatii IgA koreluje z czynnikami genetycznymi (heritabilność 40-50%) oraz środowiskowymi, w tym zakażeniami helmintami i chorobami autoimmunologicznymi (np. celiakia, RZS, toczeń).
alkoholowa choroba wątroby, białkomocz, biopsja nerki, celiakia, choroba Behçeta, choroba Bergera, filtracja kłębuszkowa, finerenon, glikokortykosteroid, inhibitory układu renina-angiotensyna-aldosteron, krwinkomocz, łuszczyca, mikrohematuria, nefropatia IgA, plamica Schönleina-Henocha, przewlekła choroba nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, rozplem mezangialny, sarkoidoza, schyłkowa niewydolność nerek, sparsentan, toczeń rumieniowaty układowy, włóknienie śródmiąższowe, zapalenie naczyń IgA, zapalna choroba jelit, zespół Reitera, zespół Sjögrena, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, złogi immunologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół churga-straussa – Epidemiologia
Zespół Churga-Straussa, obecnie określany jako eozynofilowe ziarniniakowe zapalenie naczyń z zapaleniem wielonaczyniowym (EGPA), to rzadkie, układowe zapalenie naczyń małych i średnich, charakteryzujące się astmą, eozynofilią oraz martwiczym zapaleniem naczyń. Chorobowość EGPA wynosi od 10,7 do 14 przypadków na milion dorosłych, a roczna zachorowalność waha się od 0,5 do 4,2 przypadków na milion osób, z wyższą zapadalnością u pacjentów z astmą (około 67/milion). Występuje zróżnicowanie geograficzne – najwyższa chorobowość odnotowana jest w Norwegii (30,4/milion), a najwyższa zachorowalność w USA (4/milion). Średni wiek zachorowania to 38-54 lata, z medianą około 40-50 lat, bez wyraźnej przewagi płciowej, choć w niektórych populacjach obserwuje się różnice. U dzieci EGPA jest niezwykle rzadka, ale cechuje się wyższą częstością kardiomiopatii i nacieków płucnych. Pozytywny wynik ANCA stwierdza się u około 40% dorosłych i 25% dzieci, z dominacją MPO-ANCA, co koreluje z różnymi fenotypami klinicznymi.
ANCA, choroba Kawasakiego, choroba żołądkowo-jelitowa, chorobowość, eozynofilia, eozynofilowe ziarniniakowe zapalenie naczyń, kardiomiopatia, kłębuszkowe zapalenie nerek, kortykosteroidy, martwicze zapalenie naczyń, mononeuropatia mnoga, nacieki płucne, narażenie na krzemionkę, neuropatia obwodowa, niewydolność sercowo-płucna, plamica, podwyższony poziom IgE, śmiertelność, układowe zapalenie naczyń, zachorowalność, zajęcie nerek, zajęcie OUN, zajęcie płuc, zajęcie serca, zajęcie układu nerwowego, zapalenie naczyń IgA, zapalenie żołądkowo-jelitowe, zespół Churga-Straussa