inhibitory układu renina-angiotensyna-aldosteron
Inhibitory układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) stanowią grupę leków o fundamentalnym znaczeniu w terapii nadciśnienia tętniczego oraz chorób układu sercowo-naczyniowego. Zaliczamy do nich inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE-I), antagonistów receptora angiotensyny II (ARB, sartany) oraz bezpośrednie inhibitory reniny.
Mechanizm działania tych leków polega na blokowaniu różnych etapów kaskady renina-angiotensyna-aldosteron, co prowadzi do zmniejszenia produkcji angiotensyny II lub blokowania jej działania. Efektem jest rozszerzenie naczyń krwionośnych, zmniejszenie oporu obwodowego, redukcja objętości płynów ustrojowych i obniżenie ciśnienia tętniczego.
Inhibitory układu RAA wykazują działanie kardioprotekcyjne, nefroprotekcyjne i naczynioochronne wykraczające poza sam efekt hipotensyjny. Są lekami pierwszego wyboru w terapii nadciśnienia tętniczego u pacjentów z niewydolnością serca, po zawale mięśnia sercowego, z cukrzycą czy przewlekłą chorobą nerek, szczególnie z białkomoczem.
Stosowanie inhibitorów układu RAA wymaga monitorowania funkcji nerek oraz stężenia potasu, gdyż mogą powodować hiperkaliemię i pogorszenie funkcji nerek, zwłaszcza u osób z zaawansowaną nefropatią. Przeciwwskazane jest ich łączenie ze sobą (tzw. podwójna blokada RAA) ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych bez istotnych korzyści klinicznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Nefropatia iga (choroba bergera) – Epidemiologia
Nefropatia IgA (choroba Bergera) jest najczęstszą pierwotną glomerulonefropatią, stanowiąc istotną przyczynę przewlekłej choroby nerek i schyłkowej niewydolności nerek (ESRD). Globalna zapadalność wynosi około 2,5/100 000 osób rocznie, z wyższymi wskaźnikami w Azji Wschodniej (3,9-4,5/100 000) i niższymi w USA (1,29-1,7/100 000). Choroba najczęściej diagnozowana jest u osób w wieku 16-35 lat, z przewagą mężczyzn (stosunek 2:1 w Europie i USA, 1:1 w Azji). Progresja do ESRD występuje u 15-20% pacjentów w ciągu 10-20 lat, a czynniki ryzyka obejmują białkomocz >0,75-1 g/dobę, nadciśnienie tętnicze, obniżone eGFR, utrzymującą się krwinkomocz oraz niekorzystne cechy histologiczne (półksiężyce, włóknienie). Występowanie nefropatii IgA koreluje z czynnikami genetycznymi (heritabilność 40-50%) oraz środowiskowymi, w tym zakażeniami helmintami i chorobami autoimmunologicznymi (np. celiakia, RZS, toczeń).
alkoholowa choroba wątroby, białkomocz, biopsja nerki, celiakia, choroba Behçeta, choroba Bergera, filtracja kłębuszkowa, finerenon, glikokortykosteroid, inhibitory układu renina-angiotensyna-aldosteron, krwinkomocz, łuszczyca, mikrohematuria, nefropatia IgA, plamica Schönleina-Henocha, przewlekła choroba nerek, reumatoidalne zapalenie stawów, rozplem mezangialny, sarkoidoza, schyłkowa niewydolność nerek, sparsentan, toczeń rumieniowaty układowy, włóknienie śródmiąższowe, zapalenie naczyń IgA, zapalna choroba jelit, zespół Reitera, zespół Sjögrena, zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa, złogi immunologiczne - Leksykon chorób i schorzeń
Schyłkowa niewydolność nerek – Zapobieganie i profilaktyka
Schyłkowa niewydolność nerek (ESRD) stanowi końcowe stadium przewlekłej choroby nerek (PChN), w którym funkcja nerek jest niewystarczająca do podtrzymania życia bez dializoterapii lub przeszczepienia. Kluczowe jest wczesne wykrywanie i profilaktyka, obejmująca kontrolę głównych czynników ryzyka, takich jak cukrzyca i nadciśnienie tętnicze, oraz modyfikację stylu życia, w tym dietę roślinną, ograniczenie spożycia sodu i potasu, unikanie nefrotoksycznych leków (zwłaszcza NLPZ), zaprzestanie palenia i ograniczenie alkoholu. W profilaktyce wtórnej stosuje się inhibitory układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAASi), agresywną kontrolę ciśnienia tętniczego i glikemii, korektę kwasicy za pomocą wodorowęglanu sodu oraz suplementację wapnia i witaminy D. Regularne badania przesiewowe u osób z grup ryzyka (cukrzyca, nadciśnienie, wiek >60 lat, choroby sercowo-naczyniowe, wywiad rodzinny) oraz wczesne skierowanie do nefrologa przy spadku eGFR poniżej 30 ml/min/1,73 m² są niezbędne do spowolnienia progresji PChN i poprawy rokowania.
bakteriemia, choroby niezakaźne, choroby sercowo-naczyniowe, cukrzyca, dializoterapia, gronkowiec, hiperlipidemia, hipoglikemia, immunosupresja, inhibitory układu renina-angiotensyna-aldosteron, kwasica, migotanie przedsionków, mocznica, nadciśnienie tętnicze, nefrolog, niedokrwistość, niesteroidowe leki przeciwzapalne, otyłość, profilaktyka pierwotna, proteinuria, przeszczepienie nerki, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, wskaźnik filtracji kłębuszkowej, zaburzenia elektrolitowe, zakażenie pneumokokowe, zakrzepica, zamknięcie uszka lewego przedsionka, zapalenie wsierdzia