eliminacja walsartanu
Eliminacja walsartanu to proces usuwania tego leku z organizmu, który następuje głównie na drodze metabolizmu wątrobowego (około 70% dawki) oraz wydalania przez nerki (około 30% dawki). Walsartan jest antagonistą receptora angiotensyny II (ARB), stosowanym w leczeniu nadciśnienia tętniczego, niewydolności serca oraz po zawale mięśnia sercowego.
Lek charakteryzuje się średnim okresem półtrwania wynoszącym około 6-9 godzin, co umożliwia jego stosowanie w schemacie raz lub dwa razy na dobę. Biodostępność walsartanu po podaniu doustnym wynosi około 25%, a pokarm może zmniejszyć jego wchłanianie o około 40%, dlatego zaleca się przyjmowanie leku na czczo.
W procesie eliminacji walsartanu istotną rolę odgrywają transportery błonowe, w tym białka OATP1B1 i OATP1B3. Zaburzenia funkcji wątroby mogą prowadzić do spowolnienia eliminacji leku i konieczności modyfikacji dawkowania. Natomiast u pacjentów z łagodnym lub umiarkowanym upośledzeniem funkcji nerek dostosowanie dawki zazwyczaj nie jest konieczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
Preparat złożony Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (80 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, różniące się od podawania składników osobno. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, a jego eliminacja odbywa się głównie z kałem (83% dawki) z okresem półtrwania około 6 godzin. Walsartan silnie wiąże się z białkami osocza (94-97%) i podlega ograniczonemu metabolizmowi (około 20% dawki). Hydrochlorotiazyd ma biodostępność 70%, maksymalne stężenie osiąga po około 2 godzinach, a jego eliminacja zachodzi głównie przez nerki (>95% dawki) z okresem półtrwania 6-15 godzin. Wspólne podawanie powoduje zmniejszenie dostępności układowej hydrochlorotiazydu o około 30%, jednak nie wpływa to negatywnie na efekt terapeutyczny preparatu, który wykazuje silniejsze działanie hipotensyjne niż składniki podawane osobno.
bierna filtracja, biodostępność bezwzględna, biodostępność po podaniu doustnym, biotransformacja, działanie hipotensyjne, ekspozycja AUC, eliminacja walsartanu, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka walsartanu, hydrochlorotiazyd, kinetyka wielowykładnicza, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, narażenie układowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie maksymalne w surowicy, walsartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby