ekspozycja AUC
Ekspozycja AUC (Area Under the Curve) to kluczowy parametr farmakokinetyczny określający całkowitą ekspozycję organizmu na lek w czasie. Reprezentuje ona pole pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu, stanowiąc miarę całkowitej ilości substancji czynnej, która dociera do krążenia systemowego.
Wartość AUC jest szczególnie istotna w badaniach biorównoważności, gdzie porównuje się biodostępność różnych form leku lub w przypadku oceny leków generycznych w odniesieniu do leków oryginalnych. Zwiększona ekspozycja AUC może wskazywać na potencjalne ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, natomiast zbyt niska może prowadzić do nieskuteczności terapeutycznej.
Na ekspozycję AUC wpływają takie czynniki jak: dawka leku, biodostępność, metabolizm wątrobowy, eliminacja nerkowa oraz interakcje międzylekowe. Znajomość tego parametru pozwala na indywidualizację dawkowania, szczególnie w populacjach specjalnych (pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby, osoby starsze, dzieci) oraz podczas stosowania leków o wąskim indeksie terapeutycznym.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Symamis 400 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne amisulprydu wykazały brak istotnego ryzyka toksyczności ogólnoustrojowej, narządowej, teratogennej, mutagennej oraz rakotwórczej. Maksymalne tolerowane dawki u zwierząt (szczury: 200 mg/kg/dobę, psy: 120 mg/kg/dobę) odpowiadały ekspozycji 2-7-krotnie wyższej (mierzonej jako AUC) niż u ludzi stosujących dawki terapeutyczne. W badaniach rakotwórczości na myszach (do 120 mg/kg/dobę) i szczurach (do 240 mg/kg/dobę) nie zaobserwowano działania kancerogennego, a badania reprodukcyjne na szczurach, królikach i myszach nie wykazały efektów teratogennych.
amisulpryd, badanie przedkliniczne, badanie rakotwórczości, badanie toksykologiczne, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, ekspozycja AUC, maksymalna tolerowana dawka, model zwierzęcy, ocena bezpieczeństwa leku, profil bezpieczeństwa substancji, ryzyko ogólnoustrojowe, Symamis, toksyczność narządowa, toksyczność ogólnoustrojowa, wpływ na rozrodczość - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Tadalafil Aristo 5 mg
Tadalafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 2 godzinach. Bezwzględna dostępność biologiczna nie jest precyzyjnie określona, jednak pokarm oraz pora podania nie wpływają istotnie na farmakokinetykę leku. Średnia objętość dystrybucji wynosi około 63 l, a 94% tadalafilu wiąże się z białkami osocza. Metabolizm zachodzi głównie przez CYP3A4, a główny metabolit – glukuronian metylokatecholu – jest klinicznie nieaktywny. Klirens wynosi średnio 2,5 l/h, a okres półtrwania około 17,5 h. Eliminacja odbywa się głównie z kałem (61%) i moczem (36%). Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 2,5–20 mg, a stan stacjonarny osiągany jest po 5 dniach stosowania raz na dobę.
ciężka niewydolność wątroby, cukrzyca, dostępność biologiczna, ekspozycja AUC, farmakokinetyka, fosfodiesteraza typu 5, glukuronian metylokatecholu, hemodializa, izoenzym CYP3A4, klirens kreatyniny, klirens leku, łagodne zaburzenie czynności nerek, liniowość farmakokinetyki, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, schemat dawkowania, schyłkowa niewydolność nerek, skala Child-Pugh, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu, tadalafil, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie erekcji - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Symkinet MR 30 mg
Symkinet MR, zawierający chlorowodorek metylofenidatu w formie kapsułek o zmodyfikowanym uwalnianiu, jest wskazany w leczeniu ADHD i wymaga starannego doboru dawki oraz monitorowania przez specjalistów (pediatrów, psychiatrów dzieci i młodzieży lub psychiatrów). Przed rozpoczęciem terapii konieczna jest kompleksowa ocena pacjenta, w tym badanie układu sercowo-naczyniowego (pomiar ciśnienia tętniczego i częstości akcji serca), wywiad lekowy, ocena zaburzeń współistniejących oraz pomiary wzrostu i masy ciała. Monitorowanie podczas leczenia obejmuje regularne kontrole parametrów sercowo-naczyniowych co najmniej co 6 miesięcy, ocenę wzrostu i masy ciała u dzieci, a także ocenę apetytu i stanu psychicznego pacjenta. Należy również obserwować ryzyko nadużywania leku oraz pozorowania przyjmowania substancji czynnej.
ADHD, akcja serca, bezpieczeństwo leku, ciśnienie tętnicze, działanie niepożądane, ekspozycja AUC, kapsułka o zmodyfikowanym uwalnianiu, karta rozwoju, klinicysta, metylofenidat, metylofenidat o natychmiastowym uwalnianiu, modyfikowane uwalnianie substancji, nadużywanie metylofenidatu, ocena stanu pacjenta, parametry sercowo-naczyniowe, profil uwalniania substancji czynnej, psychiatra dzieci i młodzieży, specjalista ADHD, terapia metylofenidatem, układ sercowo-naczyniowy, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, zaburzenie psychiczne, zaburzenie zachowania - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranozek 500 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ranolazyny wykazały, że przy stężeniach w osoczu około 3-krotnie przekraczających maksymalną zalecaną dawkę kliniczną (2 g/dobę) u ludzi, u szczurów i psów obserwowano drgawki oraz zwiększoną śmiertelność. Toksyczność przewlekła u szczurów przy dawkach nieznacznie wyższych niż kliniczne wiązała się ze zmianami w nadnerczach i podwyższonym stężeniem cholesterolu, jednak u ludzi nie stwierdzono podobnych efektów ani wpływu na oś korowo-nadnerczową. Badania rakotwórczości na myszach (do 50 mg/kg/dobę, 0,1x dawki ludzkiej) i szczurach (do 150 mg/kg/dobę, 0,8x dawki ludzkiej) nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów. W zakresie płodności, doustne podawanie ranolazyny szczurzym samcom i samicom przy ekspozycji odpowiednio 3,6- i 6,6-krotnie wyższej niż u ludzi nie wpłynęło na zdolności rozrodcze.
badanie przedkliniczne, dawka kliniczna, drgawka, działanie niepożądane, ekspozycja AUC, maksymalna zalecana dawka, nadnercze, neurotoksyczność, opóźnienie kostnienia, oś korowo-nadnerczowa, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, ranolazyna, śmiertelność pourodzeniowa, stężenie cholesterolu w osoczu, toksyczność poporodowa, toksyczność przewlekła, toksyczność rozwojowa - Leksykon substancji czynnych
Tadalafil – Interakcje
Tadalafil, jako selektywny inhibitor fosfodiesterazy typu 5 (PDE5), jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co predysponuje do licznych interakcji farmakokinetycznych. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę zwiększa AUC tadalafilu 2-krotnie, a 400 mg/dobę aż 4-krotnie) oraz rytonawir (200 mg 2×/dobę, podwajający AUC), znacząco podnoszą stężenia tadalafilu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych (ból głowy, dyspepsja, bóle mięśniowe, przekrwienie błony śluzowej nosa). Induktory CYP3A4, np. ryfampicyna (obniżająca AUC o 88%), fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, mogą obniżać skuteczność tadalafilu. Szczególnie istotne klinicznie jest przeciwwskazanie do łącznego stosowania tadalafilu z azotanami oraz riocyguatem ze względu na ryzyko ciężkiego niedociśnienia tętniczego utrzymującego się do 24 godzin po podaniu tadalafilu (dawki 5–20 mg). Ponadto, doksazosyna (4–8 mg/dobę) w połączeniu z tadalafilem (5–20 mg) nasila działanie hipotensyjne i zwiększa ryzyko omdleń, co wymaga ostrożności i monitorowania pacjenta.
azotan, białko transportowe, bloker kanałów wapniowych, CYP3A4, cytochrom P450, czas krwawienia, czas protrombinowy, dostępność biologiczna etynyloestradiolu, dysfunkcja erekcji, działanie hipotensyjne, ekspozycja AUC, farmakokinetyka tadalafilu, funkcja poznawcza, induktor CYP3A4, induktor cytochromu P450, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor CYP3A4, inhibitor cytochromu P450, inhibitor fosfodiesterazy typu 5, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, interakcja farmakokinetyczna, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, P-glikoproteina, receptor α-adrenergiczny, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, zaburzenie erekcji, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Apo-Doxan 1 1 mg
Przedkliniczne badania doksazosyny, substancji czynnej Apo-Doxan 1, 2 i 4, wykazały brak działania rakotwórczego w długoterminowych badaniach karcynogenności na szczurach i myszach, którym podawano odpowiednio do 40 mg/kg mc./dobę i 120 mg/kg mc./dobę przez okres do 24 miesięcy. Ekspozycja ustrojowa (AUC) u zwierząt była wielokrotnie wyższa niż u ludzi przy dawce terapeutycznej 16 mg/dobę (8-krotnie u szczurów i 4-krotnie u myszy). Ponadto, kompleksowe testy mutagenności nie wykazały działania mutagennego doksazosyny ani jej metabolitów na poziomie chromosomalnym i subchromosomalnym, co potwierdza bezpieczeństwo genotoksyczne leku.
AUC, dane przedkliniczne, doksazosyna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja AUC, ekspozycja ustrojowa, karcynogenność, maksymalna tolerowana dawka, mutageneza, płodność męska, potencjał mutagenny, poziom chromosomalny, poziom subchromosomalny, wpływ na płodność, zmniejszenie płodności - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ralik 375 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ranolazyny wykazały, że neurotoksyczność (drgawki, zwiększona śmiertelność) pojawia się u szczurów i psów przy stężeniach w osoczu około 3-krotnie wyższych niż maksymalne stężenia kliniczne u ludzi. Przewlekła toksyczność u szczurów ujawniła zmiany w nadnerczach związane ze wzrostem cholesterolu, które nie występowały u ludzi. Badania rakotwórczości na myszach i szczurach przy dawkach do 50 mg/kg/dobę (150 mg/m²/dobę) i 150 mg/kg/dobę (900 mg/m²/dobę) nie wykazały istotnego wzrostu ryzyka nowotworów. Wpływ na płodność był nieistotny przy ekspozycji 3,6- i 6,6-krotnie wyższej niż u ludzi, a toksyczność rozwojowa u królików i szczurów ujawniła niekorzystne efekty jedynie przy ekspozycjach wielokrotnie przekraczających poziomy terapeutyczne (7,5-krotne u szczurów).
badanie przedkliniczne, cholesterol, dawka kliniczna, dawka terapeutyczna, dławica piersiowa, ekspozycja AUC, nadnercza, neurotoksyczność, oś korowo-nadnerczowa, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, rakotwórczość, ranolazyna, śmiertelność pourodzeniowa, stężenie osoczowe, toksyczność, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, zaburzenie kostnienia - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Ranozek 375 mg
Dane przedkliniczne ranolazyny, uzyskane w badaniach na zwierzętach laboratoryjnych, wskazują na specyficzne działania niepożądane, takie jak drgawki i zwiększona śmiertelność u szczurów i psów, obserwowane przy stężeniach w osoczu około 3-krotnie wyższych niż po maksymalnej dawce klinicznej. W toksyczności przewlekłej u szczurów odnotowano zmiany w nadnerczach przy dawkach nieznacznie przekraczających kliniczne, powiązane ze wzrostem cholesterolu w osoczu, jednak bez potwierdzenia wpływu na oś korowo-nadnerczową u ludzi. Długoterminowe badania rakotwórczości przy dawkach do 50 mg/kg/dobę u myszy i 150 mg/kg/dobę u szczurów (odpowiednio 0,1- i 0,8-krotność maksymalnej dawki ludzkiej 2 g) nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów.
badanie przedkliniczne, drgawka, działanie niepożądane, ekspozycja AUC, ekspozycja matki, kostnienie, królik, maksymalna dawka kliniczna, nadnercze, oś korowo-nadnerczowa, płodność, potencjał rakotwórczy, przenikanie do mleka, ranolazyna, rozwój pourodzeniowy, stężenie cholesterolu, stężenie w osoczu, toksyczność pourodzeniowa, toksyczność przewlekła, toksyczny wpływ na płód - Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Bluescience 10 mg
Farmakokinetyka tadalafilu (dawki 10 mg i 20 mg) jest silnie modyfikowana przez inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę zwiększa AUC o 100% i Cmax o 15%, a 400 mg/dobę odpowiednio o 400% i 22%) oraz ritonawir (200 mg 2x/dobę podwaja AUC bez wpływu na Cmax). Inne inhibitory CYP3A4 (sakwinawir, erytromycyna, klarytromycyna, itrakonazol, sok grejpfrutowy) również podnoszą stężenie tadalafilu, zwiększając ryzyko działań niepożądanych. Induktory CYP3A4, takie jak ryfampicyna (zmniejsza AUC o 88%), fenobarbital, fenytoina i karbamazepina, obniżają stężenie tadalafilu, co może skutkować zmniejszeniem jego skuteczności. Tadalafil nie wpływa istotnie na metabolizm innych leków metabolizowanych przez CYP450, w tym warfaryny (10 mg i 20 mg) oraz kwasu acetylosalicylowego, ani nie wykazuje indukcji lub hamowania tych enzymów.
azotan, białko transportowe, CYP3A4, czas protrombinowy, dostępność biologiczna, dystrybucja leku, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, ekspozycja AUC, farmakokinetyka leku, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor konwertazy angiotensyny, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, interakcja farmakokinetyczna, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek blokujący kanały wapniowe, lek blokujący receptory α-adrenergiczne, lek blokujący receptory β-adrenergiczne, lek przeciwcukrzycowy, lek przeciwnadciśnieniowy, lek α-adrenolityczny, niedociśnienie ortostatyczne, nieselektywny inhibitor fosfodiesterazy, P-glikoproteina, selektywny inhibitor CYP3A4, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, tiazydowy lek moczopędny - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Cardura 4 mg
Badania przedkliniczne doksazosyny, substancji czynnej leku Cardura, obejmowały długoterminową ocenę karcynogenności na szczurach i myszach, z dawkami odpowiednio do 40 mg/kg mc./dobę (8-krotność AUC w porównaniu do 16 mg/dobę u ludzi) oraz 120 mg/kg mc./dobę (4-krotność AUC). W żadnym z tych modeli nie stwierdzono działania rakotwórczego. Dodatkowo, testy mutagenności przeprowadzone na różnych modelach nie wykazały mutagennego wpływu doksazosyny ani jej metabolitów na materiał genetyczny na poziomie chromosomalnym i subchromosomalnym, co potwierdza bezpieczeństwo genotoksyczne substancji.
- Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Lacosamide Teva 100 mg
Lacosamide Teva (lakozamid) stosowany u kobiet w wieku rozrodczym wymaga szczegółowej konsultacji dotyczącej planowania rodziny oraz metod antykoncepcji, ze względu na potencjalne ryzyko teratogenne. Leki przeciwpadaczkowe zwiększają ryzyko wad rozwojowych u potomstwa 2-3-krotnie w porównaniu do populacji ogólnej (około 3%), zwłaszcza w terapii wielolekowej. Nie ustalono jednoznacznie, czy wady te wynikają z leczenia czy samej padaczki. Przerwanie terapii jest niewskazane ze względu na ryzyko zaostrzenia napadów, które zagraża zarówno matce, jak i płodowi. Dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa lakozamidu w ciąży są ograniczone, a badania na zwierzętach nie wykazały działania teratogennego, choć przy toksycznych dawkach obserwowano toksyczność zarodkową. Lakozamid powinien być stosowany w ciąży tylko, gdy korzyści dla matki przewyższają ryzyko dla płodu, a decyzja o kontynuacji terapii wymaga indywidualnej oceny.
Brak jest danych potwierdzających przenikanie lakozamidu do mleka kobiecego, dlatego zaleca się przerwanie karmienia piersią podczas leczenia. Badania przedkliniczne na szczurach nie wykazały negatywnego wpływu leku na płodność samic i samców, nawet przy ekspozycji około dwukrotnie wyższej niż u ludzi przy maksymalnej dawce terapeutycznej (mierzonej jako AUC). W praktyce klinicznej należy przeprowadzić szczegółową rozmowę z pacjentkami w wieku rozrodczym o ryzyku wad rozwojowych, konieczności stosowania antykoncepcji oraz o potencjalnych zagrożeniach związanych z ciążą i karmieniem piersią podczas terapii lakozamidem. Decyzje terapeutyczne powinny być podejmowane indywidualnie, z uwzględnieniem stosunku korzyści do ryzyka.
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Kamiren 4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa doksazosyny, substancji czynnej preparatu Kamiren, nie wykazały działania rakotwórczego ani mutagennego. Długoterminowe testy karcynogenności na szczurach i myszach, przy dawkach do 40 mg/kg mc./dobę (8-krotność AUC u ludzi przy dawce 16 mg/dobę) oraz 120 mg/kg mc./dobę (4-krotność AUC u ludzi przy dawce 16 mg/dobę), nie potwierdziły potencjału karcynogennego. Testy mutagenności nie wykazały uszkodzeń materiału genetycznego na poziomie chromosomalnym i subchromosomalnym, co potwierdza bezpieczeństwo genotoksyczne doksazosyny i jej metabolitów.
AUC, badanie przedkliniczne, doksazosyna, działanie mutagenne, działanie rakotwórcze, ekspozycja AUC, ekspozycja ustrojowa, Kamiren, karcynogeneza, płodność męska, potencjał karcynogenny, potencjał mutagenny, specyficzność gatunkowa, test mutagenności, uszkodzenie materiału genetycznego, wpływ na płodność - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Gabacol 100 mg
Gabapentyna, podawana doustnie w dawkach 300-800 mg co 8 godzin, osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) w zakresie 4,02-8,71 μg/ml po 1,6-2,7 godzinach (tmax). Bezwzględna dostępność biologiczna kapsułki 300 mg wynosi około 60%, jednak wykazuje tendencję do zmniejszania się wraz ze wzrostem dawki, co wpływa na nieliniowość farmakokinetyki. Lek nie wiąże się z białkami osocza, a jego objętość dystrybucji wynosi 57,7 l. Gabapentyna nie jest metabolizowana w organizmie, nie indukuje enzymów wątrobowych cytochromu P450, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Eliminacja odbywa się wyłącznie przez nerki w postaci niezmienionej, z okresem półtrwania 5-7 godzin, który nie zależy od dawki. U pacjentów z niewydolnością nerek oraz osób w podeszłym wieku klirens osoczowy i nerkowy gabapentyny jest zmniejszony i koreluje z klirensem kreatyniny, co wymaga dostosowania dawkowania. Gabapentyna jest dializowalna podczas hemodializy.
białko osocza, cytochrom P450, dostępność biologiczna, ekspozycja AUC, farmakokinetyka gabapentyny, gabacol, gabapentyna, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, klirens osoczowy, nieliniowość farmakokinetyczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania, oksydaza wątrobowa, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie doustne, stan stacjonarny, stężenie maksymalne w osoczu - Leksykon substancji czynnych
Ranolazyna – Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa ranolazyny, substancji czynnej leków Ralik i Ranozek, wykazały, że toksyczność ostra objawia się drgawkami i wzrostem śmiertelności u szczurów i psów przy stężeniach około 3-krotnie wyższych niż maksymalne kliniczne u ludzi. Toksyczność przewlekła u szczurów ujawniła zmiany w nadnerczach związane ze wzrostem cholesterolu, jednak nie potwierdzono ich u ludzi ani wpływu na oś korowo-nadnerczową. Badania rakotwórczości przy dawkach do 50 mg/kg/dobę u myszy (0,1× dawki ludzkiej) i 150 mg/kg/dobę u szczurów (0,8× dawki ludzkiej) nie wykazały zwiększonego ryzyka nowotworów. W zakresie reprodukcji, ranolazyna nie wpływała negatywnie na płodność samców i samic szczurów przy ekspozycjach odpowiednio 3,6- i 6,6-krotnie wyższych niż u ludzi.
badania przedkliniczne, cholesterol w osoczu, drgawki, ekspozycja AUC, laktacja, margines bezpieczeństwa, opóźnione kostnienie, oś korowo-nadnerczowa, potencjał rakotwórczy, profil bezpieczeństwa, przenikanie do mleka, ranolazyna, rozwój pourodzeniowy, śmiertelność pourodzeniowa, stężenie cholesterolu, toksyczność ostra, toksyczność płodowa, toksyczność przewlekła, zmiany w nadnerczach - Leksykon leków
Interakcje leku – Tadalafil Adamed 10 mg
Tadalafil jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, co determinuje jego liczne interakcje farmakokinetyczne. Inhibitory CYP3A4, takie jak ketokonazol (200 mg/dobę) i ritonawir (200 mg 2x/dobę), znacząco zwiększają ekspozycję na tadalafil (AUC wzrost 2-krotny przy ketokonazolu 200 mg i ritonawirze, 4-krotny przy ketokonazolu 400 mg), co może prowadzić do nasilenia działań niepożądanych i wymaga ostrożności oraz rozważenia zmniejszenia dawki tadalafilu. Z kolei induktory CYP3A4, np. ryfampicyna, obniżają AUC tadalafilu o 88%, co może skutkować zmniejszeniem skuteczności terapeutycznej. W przypadku stosowania innych induktorów (fenobarbital, fenytoina, karbamazepina) również należy rozważyć korektę dawki. Tadalafil nie wpływa istotnie na metabolizm innych leków metabolizowanych przez CYP450, w tym warfaryny i kwasu acetylosalicylowego.
azotany, bloker kanału wapniowego, czas protrombinowy, doksazosyna, dostępność biologiczna, działanie hipotensyjne, działanie niepożądane, ekspozycja AUC, etynyloestradiol, finasteryd, induktor CYP3A4, inhibitor 5-alfa-reduktazy, inhibitor cytochromu P450, inhibitor fosfodiesterazy, inhibitor PDE5, inhibitor proteazy, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, izoenzym CYP3A4, ketokonazol, klirens leku, kwas acetylosalicylowy, łagodny rozrost gruczołu krokowego, lek przeciwnadciśnieniowy, niedociśnienie ortostatyczne, nitrogliceryna, P-glikoproteina, R-warfaryna, receptor α-adrenergiczny, riocyguat, ritonawir, ryfampicyna, substrat CYP1A2, substrat CYP2C9, teofilina, terbutalina - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Escitalopram Genoptim 20 mg
Badania toksykologiczno-kinetyczne escytalopramu i cytalopramu na szczurach wykazały podobny profil bezpieczeństwa, co pozwala na odniesienie danych cytalopramu do escytalopramu. Oba leki wykazują kardiotoksyczność, objawiającą się toksycznym działaniem na mięsień sercowy i zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólne działanie toksyczne. Kardiotoksyczność jest związana z maksymalnymi stężeniami leku w osoczu, a nie z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych na serce były 8-krotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4-krotnie wyższe. W przypadku cytalopramu AUC S-enancjomeru było 6-7-krotnie wyższe niż ekspozycja kliniczna. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie wiąże się z wpływem na aminy biogenne i wtórnym niedokrwieniem mięśnia sercowego, jednak nie jest w pełni poznany. Dane kliniczne nie potwierdzają korelacji tych efektów z działaniem u ludzi.
aminy biogenne, badania toksykologiczno-kinetyczne, cytalopram, działanie farmakologiczne, ekspozycja AUC, embriotoksyczność, escytalopram, fosfolipidoza, fosfolipidy, kardiotoksyczność, kumulacja fosfolipidów, niedokrwienie, nieprawidłowe nasienie, opóźnienie kostnienia, przepływ wieńcowy, toksyczność rozwojowa, wskaźnik ciążowy, wskaźnik płodności, zastoinowa niewydolność serca - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka 80 mg + 12,5 mg
Preparat złożony Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (80 mg walsartanu + 12,5 mg hydrochlorotiazydu) wykazuje specyficzne właściwości farmakokinetyczne, różniące się od podawania składników osobno. Walsartan charakteryzuje się biodostępnością 23%, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach, a jego eliminacja odbywa się głównie z kałem (83% dawki) z okresem półtrwania około 6 godzin. Walsartan silnie wiąże się z białkami osocza (94-97%) i podlega ograniczonemu metabolizmowi (około 20% dawki). Hydrochlorotiazyd ma biodostępność 70%, maksymalne stężenie osiąga po około 2 godzinach, a jego eliminacja zachodzi głównie przez nerki (>95% dawki) z okresem półtrwania 6-15 godzin. Wspólne podawanie powoduje zmniejszenie dostępności układowej hydrochlorotiazydu o około 30%, jednak nie wpływa to negatywnie na efekt terapeutyczny preparatu, który wykazuje silniejsze działanie hipotensyjne niż składniki podawane osobno.
bierna filtracja, biodostępność bezwzględna, biodostępność po podaniu doustnym, biotransformacja, działanie hipotensyjne, ekspozycja AUC, eliminacja walsartanu, farmakokinetyka hydrochlorotiazydu, farmakokinetyka walsartanu, hydrochlorotiazyd, kinetyka wielowykładnicza, klirens nerkowy, klirens osoczowy, kumulacja w erytrocytach, narażenie układowe, objętość dystrybucji, okres półtrwania w fazie dystrybucji, okres półtrwania w fazie eliminacji, pole pod krzywą stężenia, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie maksymalne w surowicy, walsartan, wiązanie z białkami osocza, właściwości farmakokinetyczne, współczynnik przesączania kłębuszkowego, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby