Właściwości farmakokinetyczne leku Tadalafil Aristo 5 mg

Właściwości farmakokinetyczne tadalafilu charakteryzują się określonymi parametrami dotyczącymi wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji substancji czynnej. Znajomość tych parametrów ma kluczowe znaczenie dla odpowiedniego dawkowania i przewidywania działania leku w organizmie pacjenta. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych tadalafilu z podziałem na poszczególne procesy.¹

Wchłanianie

Tadalafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Średnie maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) jest osiągane po 2 godzinach od przyjęcia leku. Należy zaznaczyć, że bezwzględna dostępność biologiczna tadalafilu po podaniu doustnym nie została precyzyjnie określona.²

Istotne z punktu widzenia klinicznego jest to, że pokarm nie wpływa na szybkość i stopień wchłaniania tadalafilu, co oznacza, że lek może być przyjmowany niezależnie od posiłków. Dodatkowo pora przyjmowania preparatu (rano lub wieczorem) nie wywiera klinicznie istotnego wpływu na parametry wchłaniania substancji czynnej.³

Dystrybucja

Po wchłonięciu, tadalafil ulega dystrybucji w organizmie. Średnia objętość dystrybucji wynosi około 63 litrów, co wskazuje na znaczne rozprowadzanie substancji czynnej do tkanek. W stężeniach terapeutycznych, aż 94% tadalafilu w osoczu wiąże się z białkami. Warto podkreślić, że w przypadku pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, stopień wiązania leku z białkami osocza nie ulega zmianie.⁴

Badania wykazały, że mniej niż 0,0005% podanej dawki leku pojawia się w nasieniu u zdrowych osób, co ma znaczenie w kontekście bezpieczeństwa stosowania.⁵

Metabolizm

Tadalafil podlega procesom metabolicznym głównie za pośrednictwem izoenzymu CYP3A4 cytochromu P450. Głównym metabolitem wykrywanym w krwioobiegu jest glukuronian metylokatecholu. Istotnym aspektem farmakologicznym jest aktywność tego metabolitu – działa on co najmniej 13 000 razy słabiej na fosfodiesterazę typu 5 (PDE5) niż związek macierzysty. Z tego powodu, przy stężeniach obserwowanych w organizmie, metabolit ten uznawany jest za klinicznie nieaktywny.⁶

Eliminacja

U zdrowych pacjentów średni klirens tadalafilu po podaniu doustnym wynosi 2,5 l/godzinę, a średni okres półtrwania osiąga wartość 17,5 godziny. Tadalafil jest wydalany przede wszystkim w postaci nieaktywnych metabolitów, głównie z kałem (około 61% dawki), a w mniejszym stopniu z moczem (około 36% dawki).⁷

Liniowość lub nieliniowość farmakokinetyki

Farmakokinetyka tadalafilu u zdrowych osób wykazuje liniowość względem dawki i czasu. W zakresie dawek od 2,5 do 20 mg, ekspozycja (AUC) zwiększa się proporcjonalnie do podanej dawki. Stan stacjonarny tadalafilu w osoczu jest osiągany w ciągu 5 dni przy schemacie dawkowania raz na dobę.⁸

Istotne jest również, że farmakokinetyka określona w ujęciu populacyjnym u pacjentów z zaburzeniami erekcji jest podobna do farmakokinetyki u osób bez takich zaburzeń.⁹

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U pacjentów w podeszłym wieku (65 lat lub starszych) obserwuje się zmniejszony klirens tadalafilu po podaniu doustnym w porównaniu z młodszymi osobami. Skutkuje to zwiększeniem ekspozycji (AUC) o 25% w porównaniu ze zdrowymi osobami w wieku od 19 do 45 lat. Jednakże ten związany z wiekiem efekt nie jest uznawany za znaczący klinicznie i nie wymaga modyfikacji dawkowania leku.¹⁰

Niewydolność nerek

W farmakologicznych badaniach klinicznych po podaniu pojedynczej dawki tadalafilu (od 5 do 20 mg) wykazano istotne zmiany w farmakokinetyce u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek:

• U pacjentów z łagodnymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny od 51 do 80 ml/min) ekspozycja (AUC) na tadalafil była dwukrotnie większa niż u zdrowych osób¹¹
• U pacjentów z umiarkowanymi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny 31 do 50 ml/min) również obserwowano dwukrotnie większą ekspozycję¹²
• U osób ze schyłkową niewydolnością nerek poddawanych hemodializie ekspozycja była dwukrotnie większa niż u zdrowych osób, a stężenie maksymalne (Cmax) było o 41% większe¹³

Warto podkreślić, że hemodializa w nieistotnym stopniu wpływa na eliminację tadalafilu z organizmu.¹⁴

Niewydolność wątroby

Dane farmakokinetyczne dotyczące pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby wskazują na następujące zależności:

• Po podaniu dawki 10 mg ekspozycja na tadalafil (AUC) u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi zaburzeniami czynności wątroby (klasa A i B w skali Child-Pugh) jest porównywalna z ekspozycją u zdrowych osób¹⁵
• Dostępne są ograniczone dane kliniczne dotyczące bezpieczeństwa stosowania tadalafilu u pacjentów z ciężką niewydolnością wątroby (klasa C w skali Child-Pugh)¹⁶
• Nie przeprowadzono badań dotyczących przyjmowania tadalafilu w schemacie raz na dobę u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby¹⁷

W przypadku przepisania tadalafilu w schemacie raz na dobę pacjentom z zaburzeniami czynności wątroby, lekarz prowadzący powinien dokładnie ocenić stosunek korzyści do ryzyka.¹⁸

Pacjenci chorzy na cukrzycę

Cukrzyca ma wpływ na farmakokinetykę tadalafilu. U pacjentów chorych na cukrzycę ekspozycja na tadalafil (AUC) była o około 19% mniejsza niż u zdrowych osób. Ta różnica w ekspozycji nie jest jednak na tyle znacząca, aby wymagała modyfikacji dawki leku.¹⁹