przeszczep narządu miąższowego
Przeszczep narządu miąższowego to zabieg chirurgiczny polegający na transferze narządu litego, takiego jak wątroba, nerka, trzustka, płuco czy serce, od dawcy do biorcy. Procedura ta jest uznawana za złoty standard leczenia w przypadku schyłkowej niewydolności narządów, gdy inne metody terapeutyczne są nieskuteczne.
Kluczowym elementem procesu transplantacji jest właściwa kwalifikacja pacjentów oraz dobór dawcy. Ocena zgodności immunologicznej, w tym oznaczenie grup krwi i antygenów zgodności tkankowej HLA, ma fundamentalne znaczenie dla zmniejszenia ryzyka odrzucenia przeszczepu. Dawcami mogą być osoby żywe (najczęściej w przypadku nerek czy fragmentu wątroby) lub zmarłe (w przypadku większości narządów miąższowych).
Po transplantacji pacjent wymaga długotrwałego leczenia immunosupresyjnego, które zapobiega odrzuceniu przeszczepu. Standardowy schemat obejmuje inhibitory kalcyneuryny (takrolimus, cyklosporyna), leki antyproliferacyjne (mykofenolan mofetylu) oraz glikokortykosteroidy. Terapia ta, choć niezbędna, wiąże się z podwyższonym ryzykiem infekcji i nowotworów.
Główne powikłania po przeszczepie narządów miąższowych obejmują ostre i przewlekłe odrzucanie, infekcje oportunistyczne, powikłania naczyniowe, uszkodzenie dróg żółciowych (w przypadku wątroby) oraz choroby sercowo-naczyniowe. Kluczowe dla sukcesu transplantacji jest regularne monitorowanie funkcji przeszczepionego narządu oraz wczesne rozpoznawanie i leczenie powikłań.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Gancyklowir – Wskazania do stosowania
Gancyklowir, dostępny w postaci dożylnej (Cymevene, Ganciclovir Accord 500 mg) oraz żelu do oczu (Virgan 1,5 mg/g), jest lekiem przeciwwirusowym stosowanym głównie w leczeniu i profilaktyce zakażeń cytomegalowirusem (CMV) oraz w terapii zakażeń herpeswirusowych. U dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat gancyklowir dożylny wskazany jest zarówno w leczeniu aktywnej choroby CMV (np. zapalenie siatkówki, płuc, jelita grubego) u pacjentów z obniżoną odpornością, jak i w profilaktyce wyprzedzającej u biorców przeszczepów narządów i komórek krwiotwórczych oraz pacjentów poddawanych intensywnej chemioterapii. U dzieci od urodzenia do 12 lat gancyklowir dożylny stosuje się wyłącznie w profilaktyce uniwersalnej CMV, niezależnie od statusu serologicznego, zwłaszcza u pacjentów z immunosupresją. Żel do oczu Virgan 1,5 mg/g jest z kolei wskazany w leczeniu powierzchownego ostrego zapalenia rogówki wywołanego przez wirusa Herpes simplex (HSV), obejmującego postaci punktowe, dendrytyczne i geograficzne owrzodzenia rogówki.
AIDS, chemioterapia nowotworowa, choroba cytomegalowirusowa, cytomegalowirus, herpes simplex, immunosupresja, komórki krwiotwórcze, leczenie wyprzedzające, metoda PCR, opryszczka pospolita, pacjent immunoniekompetentny, profilaktyka uniwersalna, przeszczep allogeniczny, przeszczep narządu miąższowego, punktowe zapalenie rogówki, replikacja wirusa, terapia immunosupresyjna, wirus HSV, zakażenie herpeswirusowe, zapalenie jelita grubego, zapalenie płuc, zapalenie rogówki, zapalenie siatkówki - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valhit 450 mg
Valhit (walgancyklowir) jest prolekiem gancyklowiru, stosowanym doustnie, z dawką 900 mg dwa razy na dobę odpowiadającą dożylnej dawce 5 mg/kg mc. gancyklowiru. W terapii CMV zapalenia siatkówki u dorosłych zaleca się leczenie początkowe 900 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, a następnie leczenie podtrzymujące 900 mg raz na dobę. Po przeszczepie nerki lub innych narządów miąższowych dawka profilaktyczna wynosi 900 mg raz na dobę, rozpoczynając w ciągu 10 dni po transplantacji i kontynuując przez 100-200 dni. U dzieci dawkowanie ustala się na podstawie wzoru: dawka [mg] = 7 × BSA × Clcr, z uwzględnieniem powierzchni ciała (wg Mostellera) i klirensu kreatyniny (wg Schwartza), z maksymalnym Clcr 150 ml/min/1,73 m². Dawkę zaokrągla się do najbliższej wielokrotności 25 mg, maksymalnie do 900 mg, preferując zawiesinę doustną dla precyzyjnego dawkowania.
biodostępność leku, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, czynnik krwiotwórczy, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, gancyklowir, hemodializa, klirens kreatyniny, leukopenia, metoda enzymatyczna, metoda Jaffe’go, neutropenia, niedokrwistość, pancytopenia, powierzchnia ciała, przeszczep narządu miąższowego, stężenie kreatyniny w surowicy, tabletka powlekana, toksyczne działanie na szpik kostny, trombocytopenia, walgancyklowir, wzór Mostellera, wzór Schwartza, zaburzenie hematologiczne, zawiesina doustna - Leksykon leków
Wpływ na płodność, ciążę i laktację – Myfortic 360 mg
Myfortic (mykofenolan sodu) zawiera kwas mykofenolowy (MPA), który wykazuje silne działanie teratogenne, co wymaga szczególnej ostrożności u pacjentek w wieku rozrodczym. Przed rozpoczęciem terapii konieczne jest wykonanie dwóch testów ciążowych o czułości ≥25 mIU/ml, z odstępem 8-10 dni, a w przypadku przeszczepów od zmarłych dawców – pierwszy test bezpośrednio przed leczeniem, drugi po 8-10 dniach. Kobiety muszą stosować co najmniej jedną skuteczną metodę antykoncepcji podczas leczenia oraz przez 6 tygodni po jego zakończeniu, zalecane jest stosowanie dwóch uzupełniających się metod lub całkowite powstrzymanie się od współżycia. Myfortic jest przeciwwskazany w ciąży z uwagi na wysokie ryzyko samoistnych poronień (45-49%) oraz wad wrodzonych (23-27%), w tym wad ucha, twarzy, oka, serca, palców, tchawicy, przełyku, układu nerwowego i nerek. Pacjentki muszą być poinformowane o konieczności natychmiastowego zgłoszenia objawów ciąży.
coloboma, działanie genotoksyczne, działanie teratogenne, hiperteloryzm oczny, kwas mykofenolowy, lek immunosupresyjny, małoocze, małożuchwie, metoda antykoncepcji, mykofenolan mofetylu, mykofenolan sodu, nieprawidłowość ucha, niewykształcenie nerwu węchowego, niewykształcenie przegrody przezroczystej, odrzucenie przeszczepu, polidaktylia, przeszczep narządu miąższowego, rozszczep kręgosłupa, rozszczep podniebienia, rozszczep wargi, samoistne poronienie, syndaktylia, test ciążowy, ubytek przegrody przedsionka, wada wrodzona, wrodzona torbiel splotu naczyniówki, wrodzona wada serca, zarośnięcie przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Aspergiloza – Epidemiologia
Aspergiloza, choć nie jest chorobą podlegającą obowiązkowemu zgłaszaniu w USA, dotyka globalnie ponad 14 milionów osób, z dominacją postaci alergicznych (ABPA około 4 mln, ciężka astma z wrażliwością na grzyby 6,5 mln, przewlekła aspergiloza płucna 3 mln) w porównaniu do inwazyjnej aspergilozy (około 300 000 przypadków rocznie). Inwazyjna aspergiloza płucna (IPA) jest szczególnie groźna u pacjentów z obniżoną odpornością, takich jak osoby z AIDS, nowotworami hematologicznymi, przedłużoną neutropenią, biorcy przeszczepów oraz pacjenci po terapii immunosupresyjnej. Częstość występowania IPA u hospitalizowanych wzrosła o 44% w latach 2004-2013, a śmiertelność na oddziałach intensywnej terapii przekracza 80%. Czynniki ryzyka obejmują głęboką neutropenię, stosowanie glikokortykosteroidów, terapię modulatorami immunologicznymi, ciężką chorobę wątroby, zakażenie grypą oraz terapię pozaustrojowego utlenowania krwi. W ostatnim czasie obserwuje się także wzrost zachorowań na IPA u pacjentów z COVID-19, z częstością sięgającą ponad 30% na OIT. Epidemiologia wskazuje na regionalne różnice w dominujących gatunkach Aspergillus, z A. flavus dominującym w krajach tropikalnych, co jest związane z warunkami klimatycznymi i geograficznymi. Globalne ocieplenie może rozszerzyć zasięg tych patogenów, zwiększając ryzyko zakażeń u kolejnych milionów osób.
alergiczna aspergiloza oskrzelowo-płucna, Aspergillus, Aspergillus flavus, Aspergillus fumigatus, aspergiloza, choroba przeszczep przeciwko gospodarzowi, COVID-19, glikokortykosteroidy, gruźlica, inhibitory TNF-α, inwazyjna aspergiloza, inwazyjna aspergiloza płucna, mukowiscydoza, neutropenia, oddział intensywnej terapii, oporność na azole, ostra białaczka szpikowa, polimorfizm genu, posakonazol, pozaustrojowe utlenowanie krwi, profilaktyka przeciwgrzybicza, przeszczep komórek macierzystych, przeszczep narządu miąższowego, przewlekła aspergiloza płucna, przewlekła obturacyjna choroba płuc, rozstrzenie oskrzeli, sarkoidoza, worykonazol, zakażenie szpitalne - Leksykon chorób i schorzeń
Cyklosporoza – Leczenie
Cyklosporoza, wywoływana przez Cyclospora cayetanensis, manifestuje się ostrą biegunką i objawami żołądkowo-jelitowymi. Leczeniem z wyboru jest trimetoprim-sulfametoksazol (TMP-SMX) w dawce 160 mg trimetoprimu i 800 mg sulfametoksazolu, podawany doustnie dwa razy dziennie przez 7-10 dni u pacjentów immunokompetentnych, z ponad 90% skutecznością. U pacjentów immunosupresyjnych, zwłaszcza z HIV lub po przeszczepach, zaleca się zwiększenie dawki do jednej tabletki o podwójnej mocy cztery razy dziennie przez 10 dni oraz profilaktykę wtórną (trzy razy w tygodniu). Alternatywnie stosuje się ciprofloksacynę (500 mg 2x/d przez 7 dni) lub nitazoksanid (500 mg 2x/d przez 7 dni) u pacjentów z alergią na sulfonamidy, choć ich skuteczność jest niższa (71-87%). Leczenie wspomagające obejmuje nawadnianie, dietę i ewentualne leki przeciwbiegunkowe. TMP-SMX jest kategorią C w ciąży i wymaga ostrożności u noworodków i wcześniaków.
alergia na sulfonamidy, badanie kału, choroba pasożytnicza, ciprofloksacyna, Cyclospora cayetanensis, cyklosporoza, doustny roztwór nawadniający, hiperbilirubinemia, immunosupresja, leczenie wspomagające, lek przeciwbiegunkowy, nawodnienie dożylne, niedobór odporności, nitazoksanid, objawy żołądkowo-jelitowe, oocysty, ostra biegunka, pacjent immunokompetentny, profilaktyka wtórna, przeszczep narządu, przeszczep narządu miąższowego, reaktywne zapalenie stawów, trimetoprim-sulfametoksazol, zaburzenia elektrolitowe, zakażenie HIV, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zespół Reitera, zespół złego wchłaniania, żółtaczka jąder podkorowych - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Sandimmun Neoral 50 mg
Sandimmun Neoral, zawierający cyklosporynę w kapsułkach miękkich o dawkach 10 mg, 25 mg, 50 mg oraz 100 mg, jest szeroko stosowany w transplantologii oraz w leczeniu wybranych chorób autoimmunologicznych i zapalnych. W transplantologii lek znajduje zastosowanie zarówno w profilaktyce odrzucania przeszczepów narządów miąższowych i szpiku kostnego, jak i w terapii odrzucania komórkowego oraz choroby przeszczep przeciw gospodarzowi (GVHD). Ponadto, Sandimmun Neoral jest wskazany w leczeniu zapalenia błony naczyniowej oka (w tym w chorobie Behçet’a), zespołu nerczycowego (nefropatia z minimalnymi zmianami, ogniskowe i segmentowe stwardnienie kłębuszków, błoniaste zapalenie kłębuszków nerkowych) – szczególnie w postaciach steroidozależnych i steroidoopornych – a także w ciężkim, czynnym reumatoidalnym zapaleniu stawów, ciężkiej łuszczycy oraz atopowym zapaleniu skóry wymagającym leczenia ogólnoustrojowego.
albumina, allogeniczna transplantacja szpiku, atopowe zapalenie skóry, białkomocz, błoniaste zapalenie kłębuszków nerkowych, choroba Behçeta, choroba kłębuszków nerkowych, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, ciśnienie tętnicze, cyklosporyna, funkcja nerek, funkcja wątroby, gospodarka lipidowa, komórka macierzysta, kreatynina, lek immunosupresyjny, łuszczyca, nefropatia z minimalnymi zmianami, odrzucanie przeszczepu, ogniskowe segmentowe stwardnienie kłębuszków, przeszczep narządu miąższowego, przeszczep szpiku kostnego, remisja choroby, reumatoidalne zapalenie stawów, siatkówka, stężenie cyklosporyny, terapia immunosupresyjna, układ immunologiczny, utrata wzroku, zapalenie błony naczyniowej oka, zespół nerczycowy, zespół nerczycowy steroidooporny, zespół nerczycowy steroidozależny - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Pravator 20 mg
PRAVATOR, zawierający prawastatynę sodową w dawkach 20 mg i 40 mg, jest wskazany w leczeniu pierwotnej hipercholesterolemii oraz mieszanej dyslipidemii jako uzupełnienie diety i modyfikacji stylu życia, gdy te metody okazują się niewystarczające. Lek znajduje zastosowanie zarówno w pierwotnej prewencji chorób układu sercowo-naczyniowego u pacjentów z umiarkowaną lub ciężką hipercholesterolemią i wysokim ryzykiem incydentu sercowo-naczyniowego, jak i w prewencji wtórnej u osób po zawale mięśnia sercowego lub niestabilnej dławicy piersiowej, niezależnie od poziomu cholesterolu. PRAVATOR jest także stosowany w hiperlipidemii potransplantacyjnej u pacjentów po przeszczepie narządu miąższowego, wymagając szczególnej uwagi na interakcje z lekami immunosupresyjnymi oraz monitorowanie funkcji wątroby.
choroba sercowo-naczyniowa, ciężka hipercholesterolemia, cukrzyca, dyslipidemia mieszana, funkcja wątroby, hiperlipidemia potransplantacyjna, laktoza bezwodna, leczenie immunosupresyjne, lek hipolipemizujący, lek immunosupresyjny, mieszana dyslipidemia, nadciśnienie tętnicze, niestabilna dławica piersiowa, pierwotna hipercholesterolemia, prawastatyna sodowa, prewencja pierwotna, prewencja wtórna, przeszczep narządu miąższowego, sól sodowa prawastatyny, statyna, substancja pomocnicza, zawał mięśnia sercowego - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Valcyte 50 mg/ml
Walgancyklowir, po podaniu doustnym, ulega szybkiej przemianie do gancyklowiru, a dawka 900 mg dwa razy na dobę odpowiada 5 mg/kg masy ciała gancyklowiru podawanego dożylnie. W terapii cytomegalowirusowego zapalenia siatkówki u dorosłych stosuje się leczenie początkowe 900 mg dwa razy na dobę przez 21 dni, z uwzględnieniem ryzyka toksyczności szpiku przy dłuższym stosowaniu, oraz leczenie podtrzymujące 900 mg raz na dobę, dostosowywane indywidualnie. W profilaktyce CMV u biorców przeszczepów narządów miąższowych dawka wynosi 900 mg raz na dobę, rozpoczynając terapię w ciągu 10 dni po transplantacji i kontynuując przez 100 dni (z możliwością przedłużenia do 200 dni u biorców nerki). U dzieci dawka jest obliczana indywidualnie według wzoru: 7 × BSA (wg Mostellera) × ClkrS (wg Schwartza), z maksymalnym klirensem kreatyniny 150 ml/min/1,73 m².
biorca przeszczepu nerki, chlorowodorek walgancyklowiru, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, ekspozycja ogólnoustrojowa, gancyklowir, klirens kreatyniny, leczenie początkowe, leczenie podtrzymujące, nieczynne cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, oporność wirusa, powierzchnia ciała, profilaktyka CMV, przeszczep narządu miąższowego, roztwór doustny, toksyczne działanie na szpik kostny, walgancyklowir, wzór Mostellera, wzór Schwartza, zakażenie cytomegalowirusowe - Leksykon substancji czynnych
Walgancyklowir – Dawkowanie i sposób podawania
Walgancyklowir jest prolekiem gancyklowiru, podawanym doustnie w dawce 900 mg dwa razy na dobę, co odpowiada dożylnej dawce 5 mg/kg gancyklowiru dwa razy na dobę. Leczenie początkowe cytomegalowirusowego zapalenia siatkówki trwa 21 dni, a dawka podtrzymująca to 900 mg raz na dobę. U biorców przeszczepu nerki i innych narządów miąższowych zaleca się profilaktyczne podawanie 900 mg raz dziennie przez 100 dni, z możliwością przedłużenia do 200 dni u przeszczepów nerki. Dawkowanie u dzieci oblicza się według wzoru: dawka [mg] = 7 × BSA [m²] × Clkr [ml/min/1,73 m²], gdzie BSA wylicza się wzorem Mostellera, a klirens kreatyniny wzorem Schwartza z uwzględnieniem ograniczenia Clkr do 150 ml/min/1,73 m². Dawkę zaokrągla się do najbliższej wielokrotności 25 mg, maksymalnie do 900 mg. U pacjentów z niewydolnością nerek dawkę dostosowuje się do klirensu kreatyniny, np. przy Clkr >60 ml/min stosuje się 900 mg 2×/dobę, a przy Clkr 10-24 ml/min dawka początkowa jest niezalecana, a podtrzymująca 450 mg raz na dobę.
ciężka leukopenia, cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, czynnik krwiotwórczy, gancyklowir, hemodializa, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metoda enzymatyczna, metoda Jaffe’go, neutropenia, nieczynne cytomegalowirusowe zapalenie siatkówki, niedokrwistość, niewydolność wątroby, oporność wirusa, pacjent dializowany, pancytopenia, powierzchnia ciała, przedawkowanie leku, przeszczep narządu miąższowego, przeszczep nerki, stężenie kreatyniny w surowicy, tabletka powlekana, toksyczne działanie na szpik kostny, transplantacja, trombocytopenia, walgancyklowir, właściwość rakotwórcza, właściwość teratogenna, wzór Mostellera, wzór Schwartza, zaburzenie czynności nerek, zapalenie siatkówki CMV, zawiesina doustna - Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Valcyte 50 mg/ml
Valcyte (chlorowodorek walgancyklowiru) w postaci proszku do sporządzania roztworu doustnego o stężeniu 50 mg/ml jest wskazany do leczenia i profilaktyki zakażeń cytomegalowirusem (CMV) u pacjentów z zaawansowanym niedoborem odporności, zwłaszcza z AIDS, oraz u biorców przeszczepów narządów miąższowych. W terapii CMV zapalenia siatkówki u dorosłych z AIDS Valcyte stosuje się zarówno w fazie indukcyjnej, jak i podtrzymującej, co zapobiega utracie wzroku. Profilaktyka dotyczy pacjentów niezakażonych CMV, którzy otrzymali narząd od dawcy CMV-dodatniego, w tym dzieci od urodzenia do 18 lat, co jest istotne ze względu na ryzyko rozwoju choroby CMV w okresie pooperacyjnym przy immunosupresji. Preparat w formie roztworu doustnego jest szczególnie przydatny u pacjentów z trudnościami w połykaniu oraz u dzieci, umożliwiając precyzyjne dostosowanie dawki.
AIDS, badanie okulistyczne, biorca przeszczepu, cytomegalowirus, cytopenia, dysfagia, leczenie HIV, leczenie immunosupresyjne, lek przeciwwirusowy, morfologia krwi, neutrofile, niewydolność nerek, okulista, płytki krwi, profilaktyka CMV, przeszczep narządu miąższowego, walgancyklowir, zakażenie cytomegalowirusem, zapalenie siatkówki CMV - Leksykon chorób i schorzeń
Zakażenie klatki piersiowej – Rokowania, prognozy i postęp choroby
Zakażenia klatki piersiowej, zwłaszcza ciężkie postaci zapalenia płuc, wiążą się z wysoką chorobowością i śmiertelnością, co podkreśla znaczenie skutecznej oceny rokowania. Kluczowe czynniki prognostyczne obejmują wiek, płeć, palenie tytoniu, choroby współistniejące (cukrzyca, udar, nowotwory, niewydolność serca), hospitalizację w ostatnim roku, stosowanie kortykosteroidów i antybiotyków, częstość oddechów ≥25/min oraz rozpoznanie zapalenia płuc. Sezonowe szczepienie przeciwko grypie wykazuje efekt ochronny. W zapaleniu płuc powikłanym wstrząsem septycznym istotne są: czas do podania odpowiedniej terapii przeciwdrobnoustrojowej (najważniejszy predyktor śmiertelności wewnątrzszpitalnej), wynik w skali APACHE II, stężenie mleczanów oraz wiek pacjenta. U chorych z marskością wątroby dodatkowo prognostyczne są: bakteriemia, liczba leukocytów, stężenie bilirubiny całkowitej oraz wystąpienie ostrej niewydolności wątroby (ACLF).
antygen kryptokokowy, bakteriemia, choroba współistniejąca, kortykosteroid systemowy, kryptokokemia, kryptokokoza, liczba białych krwinek, marskość wątroby, model uczenia maszynowego, National Early Warning Score, nowotwór hematologiczny, objaw matowej szyby, ostra niewydolność wątroby, płyn mózgowo-rdzeniowy, pozaszpitalne zapalenie płuc, przeszczep narządu miąższowego, ropniak opłucnej, skala APACHE II, skala CLIF-SOFA, stężenie mleczanów, tomografia komputerowa klatki piersiowej, wodogłowie, wskaźnik neutrofili do limfocytów, wstrząs septyczny, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zapalenie naczyń OUN, zapalenie płuc - Leksykon substancji czynnych
Immunoglobulina – Dawkowanie i sposób podawania
Immunoglobuliny stanowią kluczowe preparaty terapeutyczne stosowane w różnych wskazaniach klinicznych, z dawkowaniem i sposobem podawania dostosowanym do rodzaju immunoglobuliny, wskazania, masy ciała oraz indywidualnych uwarunkowań pacjenta. Preparat Biseko zawiera około 10 g immunoglobulin w 1000 ml roztworu (IgG 7,0 g, IgA 1,4 g, IgM 0,5 g) i podawany jest dożylnie z dawką do 2000 ml/dobę u dorosłych oraz 15-20 ml/kg mc./dobę u dzieci, z początkową szybkością infuzji 1 ml/kg/h, zwiększaną do maksymalnie 4 ml/kg/h. Immunoglobuliny anty-D (Gamma anty-D 150 i Rhophylac 300) stosuje się profilaktycznie i terapeutycznie w dawkach od 150 do 300 μg (750-1500 j.m.), podawanych domięśniowo lub dożylnie, z dawkowaniem zależnym od sytuacji klinicznej (np. profilaktyka przed- i poporodowa, krwotok płodowo-matczyny). W przypadku dużych dawek (>5 ml) zaleca się podawanie w podzielonych dawkach w różne miejsca ciała, a u pacjentów z zaburzeniami krzepnięcia preferuje się podanie podskórne lub dożylne.
allogeniczny przeszczep komórek macierzystych, amniopunkcja diagnostyczna, anafilaksja, choroba przeszczep przeciw gospodarzowi, cięcie cesarskie, cytometria przepływowa, GVHD, hemodializa, immunoglobulina, immunoglobulina A, immunoglobulina anty-D, immunoglobulina G, immunoglobulina M, immunoglobulina przeciw wirusowi cytomegalii, immunoglobulina przeciw WZW B, immunoglobulina przeciwko limfocytom T, izoimmunizacja, koncentrat krwinek czerwonych, krwotok płodowo-matczyny, krwotok przezłożyskowy, lek przeciwhistaminowy, metyloprednizolon, nadwrażliwość, odrzucenie przeszczepu, poród niewczesny, poród patologiczny, poród przedwczesny, przeszczep narządu miąższowego, przeszczep szpiku kostnego, przeszczep wątroby, serokonwersja, skrwawienie płodu, test antyglobulinowy, test Kleihauer-Betke, test papainowy, wirus cytomegalii, wydobycie łożyska, WZW typu B