leczenie wyprzedzające

Leczenie wyprzedzające (ang. pre-emptive therapy) to strategia terapeutyczna polegająca na wczesnym wdrożeniu leczenia przeciwdrobnoustrojowego u pacjentów z grup wysokiego ryzyka, u których wykryto obecność patogenu, zanim rozwiną się pełnoobjawowe objawy choroby. Podejście to różni się od profilaktyki, która jest stosowana przed ekspozycją na patogen, oraz od terapii empirycznej, wdrażanej przy objawach klinicznych bez potwierdzenia etiologii.

Koncepcja ta jest szczególnie istotna w transplantologii i hematoonkologii, gdzie stosuje się ją m.in. w zakażeniach cytomegalowirusem (CMV), pneumocystozą (PCP) czy inwazyjnymi zakażeniami grzybiczymi. Wdrożenie leczenia wyprzedzającego wymaga systematycznego monitorowania markerów biologicznych, takich jak antygeny, DNA patogenów czy specyficzne biomarkery (np. galaktomannan w inwazyjnej aspergilozie).

Leczenie wyprzedzające pozwala na zmniejszenie toksyczności związanej z długotrwałą profilaktyką, redukcję kosztów terapii oraz ograniczenie rozwoju lekooporności. Jednocześnie zwiększa skuteczność leczenia dzięki wczesnemu wykrywaniu infekcji, zanim dojdzie do rozwinięcia się pełnoobjawowej choroby. W praktyce klinicznej wymaga jednak dostępu do szybkich i czułych metod diagnostycznych oraz sprawnego systemu monitorowania pacjentów.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl