badanie przełyku
Badanie przełyku (ezofagoskopia) to diagnostyczna procedura medyczna polegająca na wziernikowaniu przełyku w celu oceny jego stanu. Wykonywana jest najczęściej przy użyciu giętkiego endoskopu wprowadzanego przez jamę ustną, umożliwiającego wizualizację błony śluzowej przełyku oraz pobieranie wycinków do badań histopatologicznych.
Wskazaniami do badania przełyku są przede wszystkim: przewlekła dysfagia (trudności w połykaniu), odynofagia (bolesne połykanie), przewlekła choroba refluksowa przełyku (GERD), podejrzenie przełyku Barretta, krwawienie z górnego odcinka przewodu pokarmowego, długotrwała zgaga oraz diagnostyka guzów i zwężeń przełyku. Badanie może być również wykonywane w celu kontroli po zabiegach operacyjnych przełyku.
Oprócz ezofagoskopii, w diagnostyce przełyku stosuje się również badanie kontrastowe (ezofagografię), manometrię przełyku (oceniającą motorykę przełyku) oraz 24-godzinną pH-metrię (badającą poziom kwasowości w przełyku). W niektórych przypadkach wykonuje się również ultrasonografię endoskopową (EUS), umożliwiającą ocenę ściany przełyku i okolicznych struktur.
Powiązane wpisy
-
Leksykon substancji czynnych
Propylu parahydroksybenzoesan (E216) jest substancją pomocniczą stosowaną w produktach leczniczych do diagnostyki radiologicznej przewodu pokarmowego, takich jak Barium sulfuricum Medana. Preparat dostępny jest w formie zawiesiny doustnej i doodbytniczej o stężeniu E216 wynoszącym 0,25 mg/ml. Dawkowanie zawiesiny jest indywidualnie dostosowywane przez specjalistę i wynosi zazwyczaj 45-112 ml (80-200 g) na jedno badanie, co odpowiada 11,25-28 mg propylu parahydroksybenzoesanu. Podawanie odbywa się doustnie (przełyk, żołądek, dwunastnica, jelito cienkie) lub doodbytniczo (jelito grube), z rozcieńczeniem wodą 1:1 stosowanym jedynie w metodzie konwencjonalnej badania jelita grubego. Przed podaniem zawiesinę należy dokładnie wymieszać i ogrzać do temperatury ciała, co zwiększa komfort pacjenta i jakość badania.
alergia na parabeny, badanie diagnostyczne, badanie dwunastnicy, badanie jelita cienkiego, badanie jelita grubego, badanie przełyku, badanie żołądka, Barium sulfuricum, diagnostyka radiologiczna, kontrola medyczna, metoda konwencjonalna, metoda podwójnego kontrastu, metylu parahydroksybenzoesan, nietolerancja fruktozy, nietolerancja sorbitolu, propylu parahydroksybenzoesan, środek przeczyszczający, substancja pomocnicza, wlew doodbytniczy, wywiad medyczny, zawiesina barytowa, zawiesina doustna i doodbytnicza -
Leksykon substancji czynnych
Siarczan baru (Barium sulfuricum Medana, 1 g/ml) jest stosowany jako środek kontrastowy w diagnostyce radiologicznej przewodu pokarmowego, podawany doustnie lub doodbytniczo w zależności od badanego odcinka. Typowa dawka zawiesiny wynosi od 45 do 112 ml (80-200 g siarczanu baru), a jej ilość powinna być indywidualnie dostosowana przez specjalistę. Przy badaniu jelita grubego stosuje się dwie metody podania doodbytniczego: metodę podwójnego kontrastu z nierozcieńczoną zawiesiną (1 g/ml) oraz metodę konwencjonalną, gdzie zawiesinę rozcieńcza się wodą w stosunku 1:1. Preparat należy przed podaniem dokładnie wymieszać i ogrzać do temperatury ciała, aby zapewnić jednolitą zawiesinę i komfort pacjenta.
badanie dwunastnicy, badanie jelita cienkiego, badanie jelita grubego, badanie przełyku, badanie radiologiczne, badanie żołądka, bar siarczan, barii sulfas, diagnostyka radiologiczna, jednolita zawiesina, metoda konwencjonalna, metoda podwójnego kontrastu, metylu parahydroksybenzoesan, propylu parahydroksybenzoesan, siarczan baru, sorbitol, środek kontrastowy, środek przeczyszczający, zawiesina doustna i doodbytnicza
