uwalnianie in vivo
Uwalnianie in vivo to proces, w którym substancja czynna z podanego leku jest uwalniana w organizmie żywym. Termin ten odnosi się do badań farmakokinetycznych i farmakodynamicznych przeprowadzanych bezpośrednio w żywym organizmie, a nie w warunkach laboratoryjnych (in vitro).
W kontekście farmakoterapii, uwalnianie in vivo jest kluczowym elementem określającym skuteczność terapeutyczną leku. Proces ten zależy od wielu czynników, takich jak postać farmaceutyczna preparatu, pH środowiska, w którym się znajduje, obecność enzymów trawiennych, motoryka przewodu pokarmowego oraz krążenie krwi w miejscu absorpcji leku.
Badania uwalniania in vivo są niezbędne do określenia biodostępności leku, czyli ilości substancji czynnej, która dociera do krążenia ogólnego i może wywołać efekt terapeutyczny. Metody badania uwalniania in vivo obejmują m.in. analizę stężenia leku we krwi, moczu lub innych płynach ustrojowych po podaniu preparatu.
Zrozumienie mechanizmów uwalniania in vivo jest szczególnie istotne przy projektowaniu form leku o zmodyfikowanym uwalnianiu, takich jak preparaty o przedłużonym czy opóźnionym uwalnianiu, które mają zapewnić optymalny profil stężenia leku w organizmie i zminimalizować działania niepożądane.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Levosert 52 mg (20 mcg/24 h)
Levosert to system terapeutyczny domaciczny zawierający 52 mg lewonorgestrelu (LNG), który początkowo uwalnia około 20 µg substancji czynnej na dobę. Dawka ta stopniowo zmniejsza się do około 6,5 µg/dzień po 8 latach stosowania, ze średnią szybkością uwalniania in vivo wynoszącą około 13,5 µg/dzień przez cały okres użytkowania. System jest umieszczany w jamie macicy przez wykwalifikowany personel medyczny i składa się z aplikatora oraz właściwego systemu terapeutycznego, który zapewnia stabilne i kontrolowane uwalnianie lewonorgestrelu dzięki konstrukcji w kształcie litery T pokrytej membraną regulującą uwalnianie hormonu.