N-acetylo-transferaza
N-acetylo-transferaza (NAT) to kluczowy enzym uczestniczący w procesie acetylacji, czyli dołączania grupy acetylowej do różnych związków chemicznych w organizmie. Enzym ten odgrywa istotną rolę w metabolizmie wielu leków, ksenobiotyków oraz niektórych związków endogennych.
W organizmie człowieka występują dwie główne izoformy: NAT1 i NAT2, kodowane przez różne geny. NAT2 wykazuje znaczny polimorfizm genetyczny, co prowadzi do zróżnicowania w tempie acetylacji u poszczególnych osób. Na tej podstawie wyróżnia się tzw. szybkich, pośrednich i wolnych acetylatorów, co ma istotne znaczenie kliniczne w terapii wieloma lekami, w tym izoniazyd, sulfonamidy czy hydralazyna.
Zaburzenia aktywności N-acetylo-transferazy mogą prowadzić do zwiększonego ryzyka działań niepożądanych leków lub ich obniżonej skuteczności. Ponadto, polimorfizmy genów NAT są wiązane z predyspozycją do niektórych nowotworów oraz chorób o podłożu toksycznym czy zapalnym. W praktyce klinicznej, określenie statusu acetylacji pacjenta może być pomocne przy indywidualizacji dawkowania niektórych leków.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pyralgin 500 mg/ml
Metamizol sodowy, aktywny składnik Pyralginu (0,5 g/ml, roztwór do wstrzykiwań), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem i nieliniową farmakokinetyką z obecnością kilku metabolitów aktywnych, głównie 4-N-metyloaminoantypiryny (MAA) o biodostępności około 90%. Po podaniu doustnym metamizol ulega całkowitej hydrolizie do MAA, który ma objętość dystrybucji 1,15 l/kg beztłuszczowej masy ciała i okres półtrwania 2,6-3,5 godziny. Metabolity wykazują różny stopień wiązania z białkami osocza (MAA 58%, AA 48%, FAA 18%, AAA 14%) i są wydzielane do mleka kobiecego, co jest istotne przy stosowaniu u kobiet karmiących. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z okresem półtrwania metamizolu w fazie eliminacji około 14 minut po podaniu dożylnym, a 96% dawki jest wydalane z moczem. Klirens nerkowy metabolitów po dawce 1 g wynosi od 5 do 61 ml/min, a okresy półtrwania metabolitów wahają się od 2,7 do 11,2 godzin.
4-N-acetyloaminoantypiryna, 4-N-formyloaminoantypiryna, 4-N-metyloaminoantipyryna, AUC, bariera łożyskowa, białka osocza, Cmax, czas osiągnięcia maksymalnego stężenia, eliminacja metamizolu, farmakokinetyka nieliniowa, klirens nerkowy, kumulacja metabolitów, maksymalne stężenie w surowicy, marskość wątroby, metamizol sodowy, N-acetylo-transferaza, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie domięśniowe, podanie dożylne, podanie pozajelitowe, pole pod krzywą, Pyralgin, roztwór do wstrzykiwań, Tmax - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pyralgina 500 mg
Metamizol sodowy jednowodny, substancja czynna Pyralginy 500 mg, po podaniu doustnym ulega szybkiemu wchłanianiu i całkowitej hydrolizie do aktywnego metabolitu 4-N-metyloaminoantipyriny (MAA) o biodostępności około 90%. Maksymalne stężenie MAA osiągane jest w ciągu 1,2-2,0 godzin, a jego objętość dystrybucji wynosi 1,15 l/kg beztłuszczowej masy ciała. Metabolity metamizolu wykazują różne stopnie wiązania z białkami osocza (MAA 58%, AA 48%, FAA 18%, AAA 14%) oraz zdolność przenikania przez barierę łożyskową i wydzielania do mleka kobiecego. Główny metabolit MAA ma okres półtrwania 2,6-3,5 godziny i jest odpowiedzialny za działanie farmakologiczne, podobnie jak w mniejszym stopniu AA. Metabolity AAA i FAA są farmakologicznie nieaktywne. Po pojedynczej dawce 1 g metamizolu wydalane z moczem są w 85%, z klirensem nerkowym odpowiednio: MAA 5±2 ml/min, AA 38±13 ml/min, AAA 61±8 ml/min, FAA 49±5 ml/min, a okresy półtrwania wynoszą: MAA 2,7±0,5 h, AA 3,7±1,3 h, AAA 9,5±1,5 h, FAA 11,2±1,5 h.
4-aminoantypiryna, 4-N-acetyloaminoantypiryna, 4-N-formyloaminoantipyryna, 4-N-metyloaminoantypiryna, bariera łożyskowa, biodostępność metabolitu, biotransformacja, dawkowanie metamizolu, działanie niepożądane, eliminacja z surowicy, farmakokinetyka metamizolu, hydroliza, klirens nerkowy, marskość wątroby, metamizol sodowy jednowodny, N-acetylo-transferaza, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężenia, polimorfizm genetyczny, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Dialginum 500 mg
Metamizol sodowy, substancja czynna leku Dialginum, charakteryzuje się wysoką biodostępnością aktywnego metabolitu 4-N-metyloaminoantipyriny (MAA) wynoszącą około 90% po podaniu doustnym, z szybkim osiągnięciem maksymalnego stężenia w surowicy w czasie 1,2-2,0 godziny. Objętość dystrybucji MAA wynosi 1,15 l/kg beztłuszczowej masy ciała, co wskazuje na dobre przenikanie do tkanek, w tym przez barierę łożyskową. Metabolizm metamizolu obejmuje hydrolizę do MAA, a następnie przemiany do 4-N-formyloaminoantipiryny (FAA), 4-aminoantipiryny (AA) oraz 4-N-acetyloaminoantipiryny (AAA), z okresem półtrwania MAA wynoszącym 2,6-3,5 godziny. Wiązanie z białkami osocza jest najwyższe dla MAA (58%), a farmakologicznie aktywne efekty terapeutyczne przypisuje się głównie MAA oraz częściowo AA (AUC AA stanowi około 25% AUC MAA). Farmakokinetyka metabolitów jest nieliniowa, jednak krótkotrwałe leczenie nie powoduje istotnego kumulowania.
4-N-acetyloaminoantypiryna, 4-N-formyloaminoantypiryna, 4-N-metyloaminoantipiryna, bariera łożyskowa, białka osocza, biodostępność, Dialginum, działanie farmakologiczne, farmakokinetyka nieliniowa, hydroliza, klirens nerkowy, marskość wątroby, metabolit, metamizol sodowy, N-acetylo-transferaza, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pacjent geriatryczny, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, przewód pokarmowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Pyralgina Ból i Gorączka 500 mg/sasz.
Pyralgina Ból i Gorączka zawiera 500 mg metamizolu magnezowego w formie sześciowodnej, który po podaniu doustnym ulega szybkiej hydrolizie do aktywnego metabolitu 4-N-metyloaminoantypiryny (MAA) o biodostępności około 90%. Maksymalne stężenie (Cmax) MAA osiągane jest po 1,2-2,0 godzinach. Metabolit ten charakteryzuje się objętością dystrybucji 1,15 l/kg beztłuszczowej masy ciała, co wskazuje na dobrą penetrację do tkanek, a także przenika przez barierę łożyskową i jest wydzielany do mleka kobiecego. Wiązanie metabolitów z białkami osocza jest umiarkowane (MAA 58%, AA 48%, FAA 18%, AAA 14%). Metabolizm obejmuje przemiany MAA do AA (czynny farmakologicznie) oraz FAA i AAA (prawdopodobnie nieaktywne). Okres półtrwania MAA wynosi 2,6-3,5 godziny, a 85% metabolitów jest wydalanych z moczem, z różnym udziałem procentowym i klirensem nerkowym poszczególnych metabolitów (np. AAA 26% wydalania, klirens 61 ml/min, t1/2 9,5 h).
4-aminoantypiryna, 4-N-acetyloaminoantypiryna, 4-N-formyloaminoantypiryna, 4-N-metyloaminoantypiryna, aktywność farmakologiczna, bariera łożyskowa, biodostępność, biotransformacja, farmakokinetyka nieliniowa, faza eliminacji, hydroliza, klirens nerkowy, marskość wątroby, metabolit farmakologicznie czynny, metamizol magnezowy, N-acetylo-transferaza, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą, polimorfizm genetyczny, stężenie maksymalne we krwi, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Simdax 2,5 mg/ml
Lewozymendan, podawany dożylnie, charakteryzuje się szybkim osiąganiem stężenia terapeutycznego w osoczu (około 1 godzina) oraz ustaleniem stanu stacjonarnego po 5 godzinach infuzji. Objętość dystrybucji wynosi około 0,3 L/kg i rośnie liniowo z masą ciała. Lek wiąże się silnie z białkami osocza (97-98%), głównie albuminami, natomiast aktywne metabolity OR-1855 i OR-1896 wykazują niższe wiązanie (39% i 42%). Klirens lewozymendanu wynosi około 3,0 mL/min/kg, a okres półtrwania około 1 godziny. Metabolizm leku jest intensywny, z eliminacją głównie w postaci nieaktywnych koniugatów (54% z moczem, 44% z kałem), przy czym lek macierzysty jest wydalany w śladowych ilościach (<0,05%). Aktywne metabolity osiągają maksymalne stężenia w osoczu około 2 dni po zakończeniu infuzji, z długim okresem półtrwania 75-80 godzin, co tłumaczy przedłużone działanie hemodynamiczne lewozymendanu utrzymujące się do 7-9 dni po infuzji.
aktywny metabolit, aminofenylopirydazynon, analiza populacyjna, cytochrom P450, czynny metabolit, dawka terapeutyczna, dystrybucja lewozymendanu, dystrybucja tkankowo-narządowa, farmakokinetyka liniowa, hemodializa, infuzja dożylna, klirens, klirens dializacyjny, lewozymendan, metabolizm lewozymendanu, N-acetylo-transferaza, N-acetylotransferaza, niewydolność serca, objętość dystrybucji, okres półtrwania, pole pod krzywą stężeń, Simdax, skala Child-Pugh, stężenie terapeutyczne, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon substancji czynnych
Metamizol – Właściwości farmakokinetyczne
Metamizol po podaniu doustnym ulega szybkiemu przekształceniu do aktywnego metabolitu 4-N-metyloaminoantypiryny (MAA) o biodostępności około 90%, z maksymalnym stężeniem w osoczu osiąganym po 1,2-2 godzinach. Podanie domięśniowe wykazuje biodostępność MAA na poziomie 87%, a dożylne charakteryzuje się krótkim okresem półtrwania metamizolu (~14 minut). Metabolity wykazują różne stopnie wiązania z białkami osocza (MAA 58%, AA 48%, FAA 18%, AAA 14%) i są wydalane głównie przez nerki, z klirensem nerkowym dla MAA wynoszącym 5±2 ml/min oraz okresami półtrwania: MAA 2,7±0,5 h, AA 3,7±1,3 h, AAA 9,5±1,5 h, FAA 11,2±1,5 h. Metabolizm obejmuje nieenzymatyczną hydrolizę metamizolu do MAA, demetylację do AA, utlenianie do FAA oraz acetylację AA do AAA, z działaniem klinicznym głównie MAA i częściowo AA. Farmakokinetyka metabolitów jest nieliniowa, a kumulacja podczas krótkotrwałego leczenia jest klinicznie nieistotna.
4-aminoantypiryna, 4-N-acetyloaminoantypiryna, 4-N-formyloaminoantypiryna, 4-N-metyloaminoantypiryna, bariera krew-mózg, biodostępność metabolitu, dystrybucja leku, eliminacja leku, farmakokinetyka nieliniowa, hydroliza metabolitu, izotop promieniotwórczy, klirens nerkowy, marskość wątroby, metabolizm leku, N-acetylo-transferaza, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podanie domięśniowe, podanie dożylne, pole pod krzywą, przenikanie przez łożysko, stężenie maksymalne, stężenie w surowicy, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia czynności nerek, zaburzenia czynności wątroby