AUC
Area Under the Curve (AUC) to parametr statystyczny używany w medycynie do oceny skuteczności diagnostycznej testów i wartości predykcyjnej biomarkerów. Najczęściej odnosi się do obszaru pod krzywą ROC (Receiver Operating Characteristic), która obrazuje zależność między czułością a swoistością testu diagnostycznego.
W farmakologii klinicznej AUC (Area Under the plasma Concentration-time curve) oznacza pole pod krzywą stężenia leku we krwi w funkcji czasu. Parametr ten jest kluczowy w badaniach biorównoważności leków i farmakokinetyce, pozwalając na ocenę całkowitej ekspozycji organizmu na substancję czynną po podaniu pojedynczej dawki.
Wartość AUC ma istotne znaczenie w doborze dawkowania leków, zwłaszcza u pacjentów z zaburzeniami funkcji nerek lub wątroby, gdzie metabolizm i wydalanie substancji czynnych mogą być zmienione. W onkologii i innych dziedzinach medycyny parametr ten służy również do monitorowania odpowiedzi na leczenie i dostosowywania protokołów terapeutycznych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Asmetic 50 mcg/dawkę inh.
Dostępne dane przedkliniczne dotyczące salmeterolu ksynafonianu wskazują na akceptowalny profil bezpieczeństwa w kontekście jego zastosowania klinicznego. Badania toksyczności reprodukcyjnej i rozwojowej przeprowadzone na szczurach nie wykazały działań niepożądanych, natomiast u królików zaobserwowano typowe dla β2-agonistów toksyczne efekty rozwojowe, takie jak rozszczep podniebienia, przedwczesne rozwarcie powiek, zarośnięcie mostka oraz opóźnione kostnienie kości czołowych. Warto podkreślić, że te zmiany wystąpiły przy ekspozycji na dawki około 20-krotnie przekraczające maksymalną zalecaną dawkę dobową dla ludzi, ocenianą na podstawie AUC.
AUC, badania przedkliniczne, ekspozycja na lek, genotoksyczność, genotoksyczność substancji, kancerogeneza, kostnienie kości czołowych, mutacja genetyczna, mutagenność, profil bezpieczeństwa leku, przedwczesne rozwarcie powiek, rozszczep podniebienia, salmeterol ksynafonian, toksyczność reprodukcyjna, toksyczność zarodkowo-płodowa, uszkodzenie chromosomów, zarośnięcie mostka, β2-agonista - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Pitamet 4 mg
Przedkliniczne badania bezpieczeństwa pitawastatyny, substancji czynnej Pitametu, obejmowały ocenę farmakologiczną, toksyczność po wielokrotnym podaniu, genotoksyczność, potencjał rakotwórczy oraz wpływ na rozrodczość. Wyniki nie wykazały istotnych zagrożeń klinicznych przy stosowaniu terapeutycznym, w tym braku działania teratogennego i negatywnego wpływu na płodność. W badaniach na szczurach dawka 1 mg/kg mc./dobę (około 4-krotnie wyższa niż maksymalna dawka u ludzi, oceniana na podstawie AUC) podawana w okresie okołoporodowym wiązała się z toksycznością matczyną i śmiertelnością płodów lub noworodków, co wskazuje na konieczność ostrożności w stosowaniu u kobiet ciężarnych.
AUC, badanie farmakologiczne, badanie przedkliniczne, dane niekliniczne, działanie niepożądane, działanie rakotwórcze, genotoksyczność, maksymalna dawka dobowa, mikrosomy wątroby, pitawastatyna, potencjał teratogenny, profil bezpieczeństwa, śmiertelność matczyna, substancja czynna, toksyczność matczyna, toksyczność nerkowa, toksyczność wielokrotnego podania, wpływ na rozrodczość - Leksykon substancji czynnych
Ofloksacyna – Właściwości farmakodynamiczne
Ofloksacyna, fluorochinolon pochodny kwasu chinolinowego, działa bakteriobójczo poprzez hamowanie bakteryjnej gyrazy DNA (topoizomerazy II) oraz topoizomerazy IV, co prowadzi do destabilizacji DNA i śmierci komórki bakteryjnej. Wykazuje szerokie spektrum działania obejmujące bakterie tlenowe, beztlenowe oraz chlamydie, a jej skuteczność kliniczna koreluje z parametrami farmakokinetyczno-farmakodynamicznymi, takimi jak stosunek AUC/MIC i Cmax/MIC. Ofloksacyna nie ulega degradacji przez beta-laktamazy ani modyfikacji przez enzymy aminoglikozydowe czy chloramfenikolowe, co czyni ją efektywną wobec szczepów opornych na inne antybiotyki. Wartości graniczne MIC według EUCAST dla kluczowych drobnoustrojów to m.in.: Staphylococcus spp. ≤ 1 mg/l (wrażliwe), Streptococcus pneumoniae ≤ 0,125 mg/l, Haemophilus influenzae ≤ 0,5 mg/l, Enterobacteriaceae ≤ 0,5 mg/l, co jest istotne przy ocenie wrażliwości klinicznej.
AUC, bakteria Gram-dodatnia, bakteria Gram-ujemna, bakterie beztlenowe bezwzględne, bakterie beztlenowe względne, beta-laktamaza, Cmax, dysfagia, działanie bakteriobójcze, efekt poantybiotykowy, Escherichia coli, EUCAST, fluorochinolon, gyraza DNA, Haemophilus influenzae, Klebsiella pneumoniae, kwas chinolinowy, MIC, minimalne stężenie hamujące, MRSA, MSSA, oporność krzyżowa, oporność plazmidowa, Pseudomonas aeruginosa, replikacja DNA, staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, topoizomeraza II, topoizomeraza IV, zakażenie okulistyczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Tizanor 4 mg
Tyzanidyna jest metabolizowana głównie przez enzym CYP1A2, co determinuje jej liczne interakcje farmakokinetyczne. Silni inhibitory CYP1A2, tacy jak fluwoksamina i cyprofloksacyna, powodują znaczące zwiększenie stężenia tyzanidyny w osoczu (odpowiednio 33- i 10-krotne zwiększenie AUC), co może prowadzić do ciężkiego niedociśnienia tętniczego, senności, zawrotów głowy, zaburzeń psychomotorycznych, a nawet śpiączki. Z tego względu ich jednoczesne stosowanie jest bezwzględnie przeciwwskazane. Inne leki hamujące CYP1A2 (np. amiodaron, cymetydyna, fluorochinolony, doustne środki antykoncepcyjne) również zwiększają stężenie tyzanidyny i nasilają jej działania niepożądane, dlatego ich stosowanie z tyzanidyną jest niezalecane. Ponadto, łączenie tyzanidyny z lekami wydłużającymi odstęp QT (np. cyzapryd, amitryptylina, azytromycyna) zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca.
agonista receptora alfa-2 adrenergicznego, amiodaron, antagonista receptora H2, AUC, baklofen, biodostępność, bradykardia, cymetydyna, CYP1A2, cyprofloksacyna, doustny środek antykoncepcyjny, enoksacyna, fluorochinolon, fluwoksamina, indukcja enzymatyczna, induktor CYP1A2, inhibitor CYP1A2, klonidyna, lek hipotensyjny, lek moczopędny, lek przeciwarytmiczny, lek przeciwhistaminowy, lek uspokajający i nasenny, meksyletyna, nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, niesteroidowy lek przeciwzapalny, norfloksacyna, ośrodkowy układ nerwowy, pefloksacyna, propafenon, rofekoksyb, ryfampicyna, sedacja, senność, tachykardia z odbicia, tyklopidyna, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenia psychomotoryczne, zaburzenia rytmu serca, zawroty głowy - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Mozarin Swift 15 mg
Ocena bezpieczeństwa przedklinicznego escytalopramu, substancji czynnej leku Mozarin Swift, opiera się na analizie badań farmakologicznych, toksykologicznych i farmakokinetycznych, z uwzględnieniem danych dotyczących citalopramu jako S-enancjomeru. Badania toksykologiczne na szczurach wykazały kardiotoksyczność obu substancji, objawiającą się zastoinową niewydolnością serca po kilkutygodniowym podawaniu dawek wywołujących ogólnoustrojowe działanie toksyczne. Kardiotoksyczność wiąże się głównie z maksymalnymi stężeniami w osoczu, a nie z całkowitą ekspozycją (AUC). Maksymalne stężenia escytalopramu bez działań niepożądanych były ośmiokrotnie wyższe niż stężenia kliniczne, a AUC 3-4 razy większe. W przypadku citalopramu AUC S-enancjomeru było 6-7 razy wyższe niż ekspozycja kliniczna. Mechanizm kardiotoksyczności prawdopodobnie związany jest z nasilonym wpływem na aminy biogenne, prowadzącym do niedokrwienia mięśnia sercowego, choć dokładny mechanizm u szczurów pozostaje nie w pełni wyjaśniony. Dane kliniczne nie potwierdzają korelacji tych efektów z działaniem u ludzi.
amfifilne kationy, aminy biogenne, AUC, badania toksykologiczno-kinetyczne, dawka terapeutyczna, działanie embriotoksyczne, działanie toksyczne ogólnoustrojowe, efekt hemodynamiczny, escytalopram, fosfolipidoza, kardiotoksyczność, niedokrwienie mięśnia sercowego, opóźnienie kostnienia, profil bezpieczeństwa, przepływ wieńcowy, stężenie w osoczu, wady rozwojowe, wskaźniki płodności, zastoinowa niewydolność serca, zmniejszona przeżywalność - Leksykon substancji czynnych
Nitroksolina – Właściwości farmakokinetyczne
Nitroksolina wykazuje szybkie i niemal całkowite wchłanianie po podaniu doustnym, z obecnością we krwi już po 15-30 minutach oraz osiągnięciem maksymalnego stężenia (Cmax) w osoczu na poziomie 6,09–7,78 µg/ml (kapsułki) w czasie 1–1,5 godziny (tmax). Wiązanie z białkami osocza jest niskie (~10%), a terapeutyczne stężenia leku stwierdzono głównie w gruczole krokowym po podaniu wysokich dawek. Eliminacja zachodzi głównie przez nerki, z okresem półtrwania w moczu około 2 godzin. Aktywne stężenie bakteriobójcze w moczu osiągane jest szybko, w ciągu 1-2 godzin od podania, co jest kluczowe dla skuteczności w leczeniu zakażeń układu moczowego. W warunkach niewydolności nerek farmakokinetyka ulega zmianie – umiarkowana niewydolność (kreatynina ~2 mg/100 ml) spowalnia wydalanie, ale nie obniża skuteczności, natomiast ciężka niewydolność (kreatynina >2 mg/100 ml) uniemożliwia wydalanie i osiągnięcie efektu terapeutycznego.
absorpcja leku, AUC, ciężka niewydolność nerek, Cmax, glukuroniany i siarczany, gruczoł krokowy, niewydolność nerek, nitroksolina, okres półtrwania, PK/PD, profil stężenia leku, prostata, stężenie bakteriobójcze, stężenie kreatyniny, stężenie w osoczu, Tmax, umiarkowana niewydolność nerek, wchłanianie leku, wiązanie z białkami osocza, zakażenie układu moczowego, zależności farmakokinetyczno-farmakodynamiczne - Leksykon leków
Interakcje leku – Aulin 100 mg
Nimesulid, substancja czynna produktu leczniczego Aulin, wykazuje liczne interakcje farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, które mają istotne znaczenie kliniczne. Szczególnie istotne jest unikanie terapii skojarzonej z innymi NLPZ, w tym kwasem acetylosalicylowym w dawkach ≥1 g pojedynczo lub ≥3 g dobowo, ze względu na wysokie ryzyko działań niepożądanych przewodu pokarmowego. Jednoczesne stosowanie z kortykosteroidami, lekami przeciwzakrzepowymi (np. warfaryną), lekami antyagregacyjnymi oraz SSRI zwiększa ryzyko krwawień z przewodu pokarmowego i wymaga ścisłego monitorowania. Nimesulid może osłabiać działanie leków moczopędnych, inhibitorów ACE i antagonistów receptora angiotensyny II, co u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek może prowadzić do ich pogorszenia, dlatego konieczne jest monitorowanie funkcji nerek i odpowiednie nawodnienie. W przypadku furosemidu obserwuje się zmniejszenie AUC o około 20% i osłabienie działania moczopędnego, co wymaga ostrożności u pacjentów z ryzykiem niewydolności krążenia lub nerek.
antagonista receptora angiotensyny, AUC, cyklosporyna, cymetydyna, CYP2C9, digoksyna, działanie niepożądane, furosemid, glibenklamid, hepatotoksyczność, inhibitor ACE, interakcja farmakodynamiczna, interakcja farmakokinetyczna, klirens nerkowy, kortykosteroid, kwas acetylosalicylowy, kwas walproinowy, leczenie przeciwzapalne, lek antyagregacyjny, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek zobojętniający, metotreksat, niewydolność krążenia, nimesulid, NLPZ, ostra niewydolność nerek, owrzodzenie przewodu pokarmowego, prostaglandyna nerkowa, SSRI, stężenie w osoczu, teofilina, terapia skojarzona, tolbutamid, warfaryna, wodorotlenek glinu, zaburzenie krzepnięcia - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Bufomix Easyhaler (160 mcg + 4,5 mcg)/dawkę inh.
Bufomix Easyhaler to preparat wziewny zawierający formoterol (4,5 µg/dawkę) i budezonid (160 µg/dawkę), stosowany w leczeniu astmy oskrzelowej oraz POChP. Formoterol, jako selektywny agonista receptorów β2-adrenergicznych, zapewnia szybkie (1-3 min) i długotrwałe (≥12 h) rozszerzenie oskrzeli, natomiast budezonid działa przeciwzapalnie, zmniejszając częstość zaostrzeń astmy. Badania kliniczne u dorosłych i dzieci (6-11 lat) wykazały, że kombinacja ta poprawia czynność płuc, łagodzi objawy i redukuje zaostrzenia w porównaniu do monoterapii budezonidem. W pięciu dużych, podwójnie ślepych badaniach (n=12 076) stosowanie Bufomix Easyhaler w dawce 160 + 4,5 µg dwa razy na dobę, z możliwością doraźnego stosowania tej samej kombinacji, istotnie zmniejszało częstość ciężkich zaostrzeń astmy (np. 0,19 zdarzeń/pacjent-rok w badaniu 734) oraz ograniczało użycie leków doraźnych, bez rozwoju tolerancji na lek.
agonista receptorów β2-adrenergicznych, AUC, badanie farmakokinetyczne, biodostępność ogólnoustrojowa, budezonid, CYP3A4, czynność płuc, działanie przeciwzapalne, efekt addycyjny, efekt bronchodylatacyjny, ekspozycja ogólnoustrojowa, FEV1, formoterol, glikokortykosteroid, klirens ogólnoustrojowy, lek adrenergiczny, lek antycholinergiczny, mięśnie gładkie oskrzeli, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, podwójnie ślepa próba, przewlekła obturacyjna choroba płuc, skurcz oskrzeli, supresja kortyzolu, wiązanie z białkami osocza, zaostrzenie astmy, zwężenie dróg oddechowych, β2-mimetyk - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Sorafenib Sandoz 400 mg
Profil bezpieczeństwa sorafenibu został szczegółowo oceniony w badaniach przedklinicznych na różnych gatunkach zwierząt, w tym myszy, szczurach, psach i królikach. Badania toksyczności po wielokrotnym podawaniu wykazały zmiany degeneracyjne i regeneracyjne w narządach docelowych przy ekspozycjach niższych niż przewidywana ekspozycja kliniczna (oceniana na podstawie AUC). U młodych i dorastających psów zaobserwowano specyficzne zmiany w strukturze kości i zębów, takie jak nierówne pogrubienie płytki wzrostowej kości udowej, ubogokomórkowość szpiku oraz zmiany w składzie zębiny, które nie występowały u dorosłych osobników. Standardowe testy genotoksyczności wykazały mieszane wyniki: sorafenib indukował aberracje chromosomowe in vitro w obecności metabolizmu, natomiast test Amesa i mikrojądrowy test in vivo u myszy były negatywne. Warto podkreślić obecność mutagennego produktu pośredniego (PAPE) w stężeniu 0,34% w substancji czynnej.
AUC, badanie ekotoksykologiczne, bioakumulacja, ciałko żółte, dawkowanie wielokrotne, działanie mutagenne, działanie teratogenne, genotoksyczność, klastogenność, oligospermia, płytka wzrostowa, potencjał rakotwórczy, resorpcja płodu, ryzyko środowiskowe, sorafenib, szpik kostny, test Amesa, test mikrojądrowy, toksyczność narządowa, tozylan sorafenibu, wada wrodzona, zębina - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Symformin XR 1000 mg
Metformina chlorowodorek w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Symformin XR) wykazuje opóźnione wchłanianie w porównaniu do formy o natychmiastowym uwalnianiu, z Tmax wynoszącym około 7 godzin dla dawki 500 mg oraz około 5 godzin dla dawek 750 mg i 1000 mg. Maksymalne stężenia (Cmax) po dawkach 1000 mg i 1500 mg wynoszą odpowiednio 1214 ng/ml i 1193 ng/ml. W stanie stacjonarnym parametry farmakokinetyczne Cmax i AUC nie rosną proporcjonalnie do dawki. Podanie na czczo zmniejsza AUC o 30%, natomiast posiłek zwiększa AUC o 77% i Cmax o 26% dla dawki 1000 mg, nie wpływając istotnie na Tmax. Zmienność wewnątrzosobnicza parametrów jest porównywalna dla obu postaci leku, a kumulacja nie występuje przy dawkach do 2000 mg. Biorównoważność potwierdzono między różnymi formami dawkowania (np. 1500 mg jako dwie tabletki po 750 mg vs. trzy tabletki po 500 mg).
AUC, biorównoważność dawki, Cmax, dystrybucja leku, ekspozycja ogólnoustrojowa, erytrocyty, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, kumulacja leku, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, stężenie we krwi, tabletki o natychmiastowym uwalnianiu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – AmBisome liposomal 50 mg
AmBisome liposomal 50 mg to postać amfoterycyny B w liposomach, dostępna jako proszek do sporządzania dyspersji do infuzji, zawierająca 50 mg substancji czynnej na fiolkę, z końcowym stężeniem 4 mg/ml po rozpuszczeniu. Farmakokinetyka AmBisome różni się istotnie od konwencjonalnej amfoterycyny B, wykazując wyższe maksymalne stężenia w osoczu (Cmax od 7,3 do 83,7 µg/ml) oraz większą biodostępność (AUC0-24 od 27 do 555 µg·h/ml). Okres półtrwania wynosi od 6,3 do 10,7 godzin, a klirens waha się między 11 a 51 ml/h/kg masy ciała. Lek charakteryzuje się szybkim osiąganiem stanu stacjonarnego (około 4 dni) oraz nieliniową farmakokinetyką, co jest związane z wysyceniem klirensu siateczkowo-śródbłonkowego. Objętość dystrybucji (0,10–0,44 l/kg mc.) wskazuje na szeroką dystrybucję do tkanek, co jest korzystne w leczeniu zakażeń narządowych i układowych.
AmBisome liposomal, amfoterycyna B w liposomach, AUC, biodostępność, dyspersja do infuzji, faza eliminacji, hemodializa, infuzja dożylna, nefrotoksyczność, neutropenia, objętość dystrybucji, okres półtrwania, profil farmakokinetyczny, przesączanie kłębuszkowe, przeszczep szpiku kostnego, stan stacjonarny, stężenie w osoczu - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Valimar 500 mg
Farmakokinetyka metforminy chlorowodorku w postaci tabletek Valimar o przedłużonym uwalnianiu charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem w porównaniu do formy o natychmiastowym uwalnianiu, z Tmax wynoszącym 7 godzin (vs. 2,5 godziny). Po jednorazowym podaniu 2000 mg metforminy w formie o przedłużonym uwalnianiu, AUC jest porównywalne do podania 1000 mg dwa razy na dobę w formie natychmiastowej. Obecność pokarmu nie wpływa na wchłanianie metforminy z tabletek o przedłużonym uwalnianiu, natomiast podanie na czczo zmniejsza AUC o 30%, bez zmiany Cmax i Tmax. W stanie stacjonarnym nie obserwuje się kumulacji leku przy dawkach do 2000 mg.
AUC, białko osocza, biotransformacja w organizmie, Cmax, erytrocyt, farmakokinetyka, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, metformina chlorowodorek, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przesączanie kłębuszkowe, stężenie maksymalne, stężenie metforminy w osoczu, tabletka o natychmiastowym uwalnianiu, tabletka o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wydzielanie kanalikowe, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Aboxoma 5 mg
Przeprowadzone badania przedkliniczne apiksabanu, substancji czynnej leku Aboxoma, nie wykazały istotnych zagrożeń dla człowieka w zakresie bezpieczeństwa stosowania, toksyczności po podaniu wielokrotnym, genotoksyczności, rakotwórczości oraz wpływu na płodność i rozwój zarodkowo-płodowy. Efekty farmakodynamiczne obserwowane w badaniach toksyczności wielokrotnej dawki były zgodne z mechanizmem działania apiksabanu na układ krzepnięcia, przy czym nie stwierdzono istotnego zwiększenia ryzyka krwawień. Wyniki te należy jednak interpretować ostrożnie ze względu na różnice międzygatunkowe w wrażliwości na lek. Badania wykazały także znaczące przenikanie apiksabanu do mleka u samic szczura, gdzie Cmax w mleku było około 8-krotnie, a AUC około 30-krotnie wyższe niż w osoczu, co sugeruje aktywny transport substancji do mleka.
aktywny transport leku, apiksaban, AUC, badanie farmakologiczne bezpieczeństwa, badanie in vitro, badanie in vivo, Cmax, genotoksyczność, krzepnięcie krwi, mechanizm działania leku, ośrodkowy układ nerwowy, populacja pediatryczna, przenikanie leku do mleka, rozwój zarodkowo-płodowy, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, toksyczny wpływ na płodność, układ krzepnięcia, układ sercowo-naczyniowy, właściwości kancerogenne - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Berinert 500 500 j.m./ml
Berinert, zawierający ludzki inhibitor C1-esterazy (C1-INH) pozyskiwany z osocza, dostępny jest w dawkach 500 j.m. (50 j.m./ml) oraz 1500 j.m. (500 j.m./ml), podawany dożylnie z biodostępnością 100%. Badania farmakokinetyczne wykazały równoważność obu dawek pod względem Cmax i AUC0-last (stosunek średniej geometrycznej około 1,02). Okres półtrwania u zdrowych ochotników wynosił około 87,7-91,4 godziny, natomiast u pacjentów z wrodzonym obrzękiem naczynioruchowym (HAE) był krótszy i wynosił średnio 36,1 godziny, z różnicami zależnymi od wieku (dzieci 32,9 godz.) oraz nasilenia ataków (ciężkie ataki 30,9 godz., łagodne 37,0 godz.). Maksymalne stężenie C1-INH osiągane jest szybko, średnio w 0,8 godziny po podaniu, co umożliwia szybkie działanie terapeutyczne.
aktywność inhibitora C1-esterazy, AUC, Berinert, biodostępność, biodostępność leku, droga dożylna, efekt terapeutyczny, HAE, inhibitor C1-esterazy, okres półtrwania, osocze, ostry atak HAE, parametry farmakokinetyczne, poprawa in vivo, rekonstytucja, stężenie maksymalne, właściwości farmakokinetyczne, wrodzony obrzęk naczynioruchowy - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Prestozek Combi 8 mg + 10 mg
Prestozek Combi to preparat złożony zawierający peryndopryl z tert-butyloaminą oraz amlodypinę, których farmakokinetyka nie ulega istotnym zmianom w porównaniu do podawania osobno. Peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem (maksymalne stężenie po 1 godzinie), krótkim okresem półtrwania około 1 godziny oraz przekształceniem do aktywnego metabolitu peryndoprylatu, którego maksymalne stężenie osiągane jest po 3-4 godzinach. Biodostępność peryndoprylu jest obniżona przez spożycie posiłków, dlatego zaleca się podawanie leku rano na czczo. Peryndoprylat wykazuje objętość dystrybucji około 0,2 l/kg, wiąże się z białkami osocza w 20% i jest wydalany głównie przez nerki, z okresem półtrwania około 17 godzin. U pacjentów z niewydolnością nerek, serca oraz w podeszłym wieku eliminacja jest spowolniona, co wymaga monitorowania parametrów nerkowych i elektrolitów. W przypadku marskości wątroby klirens peryndoprylu jest zmniejszony o 50%, jednak produkcja aktywnego metabolitu nie ulega zmianie, więc modyfikacja dawkowania nie jest konieczna.
AUC, biodostępność leku, biotransformacja wątrobowa, enzym konwertujący angiotensynę, izoenzym CYP3A4, klirens wątrobowy, marskość wątroby, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, peryndopryl z tert-butyloaminą, peryndoprylat, prekursor leku, stężenie kreatyniny, stężenie w osoczu, wchłanianie z przewodu pokarmowego, wiązanie z białkami, zaburzenie czynności nerek, zastoinowa niewydolność serca, zmienność osobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Polsart 80 mg
Telmisartan, substancja czynna produktu Polsart (dawki 40 mg i 80 mg), charakteryzuje się średnią biodostępnością około 50% oraz nieliniową farmakokinetyką, szczególnie przy dawkach powyżej 40 mg, gdzie Cmax i AUC rosną nieproporcjonalnie. Lek wykazuje szybkie wchłanianie z przewodu pokarmowego, a obecność pokarmu zmniejsza AUC o 6% (40 mg) do 19% (160 mg), jednak stężenie w osoczu w pierwszych 3 godzinach pozostaje stabilne niezależnie od przyjęcia z posiłkiem. Telmisartan wiąże się silnie z białkami osocza (>99,5%), ma dużą objętość dystrybucji (~500 l) i jest metabolizowany głównie przez sprzęganie z kwasem glukuronowym do nieaktywnych metabolitów. Okres półtrwania eliminacji przekracza 20 godzin, a lek jest wydalany głównie z kałem w postaci niezmienionej, z minimalnym wydalaniem nerkowym (<1%). Całkowity klirens osoczowy wynosi około 1000 ml/min, co wskazuje na intensywny metabolizm wątrobowy.
AUC, biodostępność bezwzględna, biodostępność leku, biotransformacja telmisartanu, Cmax, dystrybucja tkankowa leku, klirens osoczowy, krzywa wykładnicza, kwas glukuronowy, nieliniowa farmakokinetyka, nieliniowość farmakokinetyczna, objętość dystrybucji, okres półtrwania eliminacji, pochodna glukuronidowa, sprzęganie z kwasem glukuronowym, stan stacjonarny, stężenie leku w osoczu, stężenie maksymalne, szybkie wchłanianie, wiązanie z białkami osocza, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Androstatin 1 mg
Finasteryd, substancja czynna leku Androstatin w dawce 1 mg, charakteryzuje się wysoką biodostępnością doustną na poziomie około 80%, niezależną od spożycia posiłków. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) wynosi średnio 9,2 ng/ml i osiągane jest po około 2 godzinach od podania, przy całkowitym wchłonięciu trwającym 6-8 godzin. Lek wykazuje wysokie powinowactwo do białek osocza (około 93%) oraz objętość dystrybucji około 76 litrów. Całkowita ekspozycja organizmu na lek (AUC 0-24h) wynosi 53 ng×godz/ml. Finasteryd jest metabolizowany głównie przez izoenzym CYP3A4, a jego metabolity wykazują minimalną aktywność hamowania 5α-reduktazy. Wykrywalny jest w płynie mózgowo-rdzeniowym oraz w nasieniu, jednak w bardzo niskich stężeniach.
5α-reduktaza, AUC, biodostępność, CYP3A4, cytochrom P450, droga dożylna, farmakokinetyka, faza eliminacji, finasteryd, klirens osoczowy, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, parametry farmakokinetyczne, płyn mózgowo-rdzeniowy, podanie doustne, powinowactwo do białek, stan stacjonarny, stężenie osoczowe, wiązanie z białkami - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Lenalidomide Grindeks 2,5 mg
Dane przedkliniczne dotyczące lenalidomidu wykazały wyraźne działanie teratogenne u naczelnych i królików, przy dawkach od 0,5 do 4 mg/kg/dobę u małp oraz 3-20 mg/kg/dobę u królików. U potomstwa samic małp obserwowano liczne wady wrodzone, takie jak atrezja odbytu, deformacje kończyn (w tym oligodaktylia i polidaktylia) oraz zmiany w narządach wewnętrznych. U królików stwierdzono brak płata środkowego płuc przy dawkach 10 i 20 mg/kg/dobę oraz przemieszczenie nerek przy dawce 20 mg/kg/dobę. W badaniach toksyczności przewlekłej u szczurów (dawki 75, 150, 300 mg/kg/dobę przez 26 tygodni) zaobserwowano odwracalne zwiększenie mineralizacji miedniczek nerkowych, a NOAEL ustalono poniżej 75 mg/kg/dobę, co odpowiada około 25-krotności ekspozycji u ludzi na podstawie AUC. U małp podawanie dawek 4 i 6 mg/kg/dobę przez 20 tygodni skutkowało śmiertelnością i istotną toksycznością hematologiczną oraz zapaleniem przewodu pokarmowego, natomiast dawki 1 i 2 mg/kg/dobę przez rok wywoływały odwracalne zmiany w szpiku kostnym i atrofie grasicy, przy czym dawka 1 mg/kg/dobę odpowiada ekspozycji terapeutycznej u ludzi.
atrezja odbytu, atrofia grasicy, atrofia szpiku kostnego, atrofia układu chłonnego, AUC, działanie immunomodulujące, działanie mutagenne, działanie przeciwnowotworowe, działanie rakotwórcze, działanie teratogenne, komórkowość szpiku kostnego, krwotok wielonarządowy, lenalidomid, mineralizacja miedniczek nerkowych, minimalna dawka letalna, NOAEL, oligodaktylia, pęcherzyk żółciowy, polidaktylia, potencjał genotoksyczny, przepona wadliwie rozwinięta, stosunek komórek mieloidalnych do erytroidalnych, test mutacji bakteryjnych, toksyczność ostra, toksyczność przewlekła, wada wrodzona kończyny, zapalenie przewodu pokarmowego, zastawka przedsionkowo-komorowa, zmniejszenie liczby krwinek białych, zmniejszenie liczby krwinek czerwonych, zmniejszenie liczby płytek krwi - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Meladine SR 500 mg
Meladine SR, zawierający metforminę chlorowodorek w dawce 500 mg w formie tabletek o przedłużonym uwalnianiu, charakteryzuje się opóźnionym wchłanianiem z Tmax wynoszącym 7 godzin, w porównaniu do 2,5 godziny w tabletkach o natychmiastowym uwalnianiu. Całkowita biodostępność (AUC) po jednorazowym podaniu 2000 mg Meladine SR jest porównywalna do podania 1000 mg metforminy dwa razy na dobę w formie natychmiastowego uwalniania. Wchłanianie metforminy nie jest istotnie modyfikowane przez pokarm, natomiast podanie na czczo zmniejsza AUC o 30%, bez wpływu na Cmax i Tmax. Farmakokinetyka leku wykazuje brak liniowości względem dawki, brak kumulacji nawet przy dawkach do 2000 mg oraz niskie wiązanie z białkami osocza, co minimalizuje ryzyko interakcji lekowych. Objętość dystrybucji mieści się w zakresie 63-276 litrów, a metformina przenika do erytrocytów, które stanowią drugi kompartment dystrybucji.
AUC, biodostępność, Cmax, ekspozycja ogólnoustrojowa, farmakokinetyka, faza eliminacji, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kompartment dystrybucji, metformina chlorowodorek, natychmiastowe uwalnianie, niewydolność nerek, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przedłużone uwalnianie, przesączanie kłębuszkowe, schemat dawkowania, stan stacjonarny, stężenie w osoczu, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, Tmax, wiązanie z białkami osocza, wydzielanie kanalikowe, zmienność wewnątrzosobnicza - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Oxaliplatin Eugia 5 mg/ml
Farmakokinetyka oksaliplatyny została szczegółowo scharakteryzowana na podstawie analizy ultrafiltratu platyny, obejmującej zarówno formy czynne, jak i nieaktywne. Badania przeprowadzono w dwóch schematach dawkowania: 85 mg/m² co 2 tygodnie oraz 130 mg/m² co 3 tygodnie. Maksymalne stężenia (Cmax) wynosiły odpowiednio 0,814 ± 0,193 µg/mL i 1,21 ± 0,10 µg/mL, a pole pod krzywą stężenia w czasie (AUC0-48) 4,19 ± 0,647 µg·h/mL oraz 8,20 ± 2,40 µg·h/mL. Okresy półtrwania t1/2β oscylowały wokół 16 godzin, a objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vss) wynosiła 440 ± 199 L dla dawki 85 mg/m² i 582 ± 261 L dla dawki 130 mg/m². Oksaliplatyna wykazuje szybkie przenikanie do tkanek oraz silne, nieodwracalne wiązanie z erytrocytami i albuminami, co wpływa na długie okresy półtrwania w tych macierzach. Biotransformacja zachodzi głównie nieenzymatycznie, bez udziału cytochromu P450, a eliminacja odbywa się przede wszystkim przez nerki, z około 54% dawki wydalanej z moczem w ciągu 5 dni.
albumina surowicy, analiza kompartmentowa, analiza niekompartmentowa, AUC, białko osocza, biotransformacja, cytochrom P450, diaminocykloheksan, dystrybucja w organizmie, eliminacja leku, enzym wątrobowy, klirens, klirens kreatyniny, klirens nerkowy, kumulacja leku, maksymalne stężenie, niewydolność nerek, objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym, okres półtrwania, parametr farmakokinetyczny, platyna podlegająca ultrafiltracji, pochodna platyny, rozkład nieenzymatyczny, stan równowagi, Vss, wiązanie z czerwonymi krwinkami, zaburzenie czynności nerek