Właściwości farmakokinetyczne telmisartanu

Niniejsze opracowanie przedstawia szczegółową charakterystykę właściwości farmakokinetycznych telmisartanu, substancji czynnej produktu leczniczego Polsart, dostępnego w dawkach 40 mg i 80 mg w postaci tabletek. Poniżej przedstawiono kompleksowy opis procesów wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku, a także specyficzne właściwości farmakokinetyczne w różnych grupach pacjentów.¹

Wchłanianie

Telmisartan charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, jednak stopień absorpcji jest zróżnicowany u poszczególnych pacjentów. Biodostępność bezwzględna tego leku wynosi średnio około 50%. Obecność pokarmu wpływa na parametry farmakokinetyczne telmisartanu – przyjmowanie leku z posiłkiem powoduje zmniejszenie pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC 0-∞) w zakresie od 6% (dla dawki 40 mg) do 19% (dla dawki 160 mg). Co istotne, przez pierwsze 3 godziny od przyjęcia produktu stężenie leku w osoczu utrzymuje się na podobnym poziomie niezależnie od tego, czy produkt był przyjęty na czczo, czy z pokarmem.²

Liniowość farmakokinetyki

Telmisartan wykazuje nieliniową farmakokinetykę w odniesieniu do dawki. Obserwuje się brak liniowej zależności między zastosowaną dawką a stężeniem leku w osoczu krwi. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax), a w mniejszym stopniu również AUC, zwiększają się nieproporcjonalnie po podaniu dawek większych niż 40 mg. Należy jednak podkreślić, że niewielkie zmniejszenie wartości AUC nie powinno prowadzić do zmniejszenia skuteczności terapeutycznej leku.³

Dystrybucja

Telmisartan charakteryzuje się wysokim stopniem wiązania z białkami osocza (powyżej 99,5%), szczególnie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) jest znaczna i wynosi około 500 l, co świadczy o rozległej dystrybucji leku w tkankach pozanaczyniowych. ^{99,5%), szczególnie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi około 500 l.”>4}

Metabolizm

Proces biotransformacji telmisartanu przebiega głównie poprzez sprzęganie z kwasem glukuronowym, prowadząc do powstania pochodnych glukuronidowych związków macierzystych. Istotne jest, że dla tych metabolitów nie wykazano aktywności farmakologicznej, co oznacza, że za efekt terapeutyczny odpowiada wyłącznie substancja macierzysta.⁵

Eliminacja

Farmakokinetyka eliminacji telmisartanu opisywana jest przez krzywą wykładniczą. Lek charakteryzuje się długim okresem półtrwania w fazie eliminacji, przekraczającym 20 godzin. Pomimo że maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pole powierzchni pod krzywą (AUC) zwiększają się nieproporcjonalnie do dawki, nie wykazano klinicznie znaczącej kumulacji telmisartanu przy stosowaniu zalecanych dawek.^{20 godzin. Maksymalne stężenie w osoczu (C.max) oraz w mniejszym stopniu pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększa się nieproporcjonalnie do dawki. Nie wykazano by telmisartan stosowany w zalecanych dawkach ulegał kumulacji mającej znaczenie kliniczne.”>6}

Telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem, zarówno po podaniu doustnym, jak i dożylnym. Wydalanie przez nerki stanowi mniej niż 1% podanej dawki. Całkowity klirens osoczowy (Cltot) jest duży i wynosi około 1000 ml/min, co stanowi znaczącą wartość w porównaniu z przepływem wątrobowym krwi (około 1500 ml/min).<sup data-drug="Polsart" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Po podaniu doustnym (i dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Całkowite wydalanie z moczem wynosi 7

Właściwości farmakokinetyczne w specjalnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

Farmakokinetykę telmisartanu oceniono u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w wieku od 6 do <18 lat (n=57) po przyjmowaniu dawek 1 mg/kg lub 2 mg/kg przez czterotygodniowy okres leczenia. Badanie obejmowało ustalenie stanu stacjonarnego leku oraz analizę różnic związanych z wiekiem. Pomimo zbyt małej liczebności grupy badanej, by umożliwić pełną ocenę farmakokinetyki u dzieci poniżej 12 lat, uzyskane wyniki są generalnie zgodne z danymi dotyczącymi dorosłych i potwierdzają nieliniowość farmakokinetyki telmisartanu, zwłaszcza w odniesieniu do wartości Cmax.<sup data-drug="Polsart" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Farmakokinetykę dwóch dawek telmisartanu, która stanowiła drugi cel badania, oceniono u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (n = 57) w wieku od 6 do 8

Płeć

Zaobserwowano istotne różnice w stężeniu leku w osoczu związane z płcią. U kobiet stężenie maksymalne (Cmax) oraz pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) były wyraźnie wyższe niż u mężczyzn – odpowiednio około 3-krotnie i 2-krotnie. Należy jednak podkreślić, że zjawisko to nie wykazało istotnego wpływu na skuteczność terapeutyczną leku.⁹

Pacjenci w podeszłym wieku

Farmakokinetyka telmisartanu nie wykazuje istotnych różnic pomiędzy pacjentami w wieku powyżej 65 lat a młodszymi pacjentami. Oznacza to, że wiek nie wpływa znacząco na parametry farmakokinetyczne tego leku, co stanowi ważną informację kliniczną przy stosowaniu go u osób starszych.¹⁰

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z lekkimi do umiarkowanych oraz z ciężkimi zaburzeniami czynności nerek obserwuje się dwukrotne zwiększenie stężenia telmisartanu w osoczu. Co interesujące, u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek poddawanych dializie odnotowano obniżone stężenia leku w osoczu. Zjawisko to można wyjaśnić faktem, że telmisartan w dużym stopniu wiąże się z białkami osocza i nie może być usunięty podczas dializy. Istotne jest, że okres półtrwania leku nie ulega zmianie u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.¹¹

Zaburzenia czynności wątroby

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby wykazały wyraźne zwiększenie biodostępności bezwzględnej telmisartanu, sięgające prawie 100%. Jest to istotna zmiana w porównaniu z 50% biodostępnością u pacjentów z prawidłową funkcją wątroby. Natomiast okres półtrwania w fazie eliminacji pozostaje niezmieniony u osób z niewydolnością wątroby.¹²