łysienie całkowite
Łysienie całkowite (alopecia totalis) to zaawansowana forma łysienia plackowatego charakteryzująca się całkowitą utratą włosów na skórze głowy. Jest to stan autoimmunologiczny, w którym układ odpornościowy atakuje mieszki włosowe, prowadząc do ich zaniku.
Choroba ta rozwija się najczęściej u osób z predyspozycjami genetycznymi, a czynnikami wyzwalającymi mogą być stres, infekcje czy zaburzenia hormonalne. W przeciwieństwie do łysienia androgenowego, łysienie całkowite dotyczy zarówno mężczyzn jak i kobiet, a także może wystąpić w każdym wieku, również u dzieci.
Diagnostyka obejmuje badanie dermatologiczne, trichoskopię oraz wykluczenie innych przyczyn utraty włosów. Leczenie łysienia całkowitego stanowi wyzwanie terapeutyczne i może obejmować miejscowe lub ogólnoustrojowe kortykosteroidy, immunoterapię kontaktową, fotochemioterapię PUVA oraz leki immunomodulujące, w tym najnowsze inhibitory JAK.
Przebieg choroby jest nieprzewidywalny – u niektórych pacjentów może dojść do samoistnej remisji, jednak w przypadkach zaawansowanych, gdy dochodzi również do utraty włosów na całym ciele (alopecia universalis), rokowanie dotyczące odrostu włosów jest mniej korzystne.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Wypadanie włosów – Objawy
Wypadanie włosów (alopecia) to schorzenie o zróżnicowanej etiologii, obejmujące zarówno łysienie androgenowe, łysienie plackowate, telogen effluvium, jak i anagen effluvium. Fizjologiczna utrata włosów wynosi 50-100 dziennie, a patologiczne wypadanie definiuje się jako utratę powyżej 100 włosów dziennie lub brak ich odrastania. Łysienie androgenowe charakteryzuje się miniaturyzacją mieszków włosowych i różni się klinicznie u mężczyzn (wzór typu „M”, cofanie linii włosów) i kobiet (przerzedzenie centralne, poszerzenie przedziału). Łysienie plackowate to choroba autoimmunologiczna manifestująca się nagłymi, okrągłymi ogniskami łysienia z obecnością włosów wykrzyknikowych. Telogen effluvium objawia się równomiernym przerzedzeniem i zwiększonym wypadaniem do 300 włosów dziennie, zwykle 2-3 miesiące po stresie lub chorobie. Anagen effluvium to szybka, rozległa utrata włosów, najczęściej po chemioterapii, z odrostem w ciągu 3-6 miesięcy po zakończeniu terapii.
biopsja skóry głowy, cykl życia włosa, folliculitis decalvans, łojotokowe zapalenie skóry, łysienie, łysienie androgenowe, łysienie całkowite, łysienie plackowate, łysienie typu męskiego, łysienie typu żeńskiego, łysienie uniwersalne, miniaturyzacja mieszków włosowych, telogen effluvium, test pociągania, trichoskopia, trichotillomania, włosy terminalne, zapalenie mieszków włosowych