diagnostyka alergicznego kontaktowego zapalenia skóry

Diagnostyka alergicznego kontaktowego zapalenia skóry (ACD) to proces mający na celu identyfikację alergenów wywołujących reakcję immunologiczną typu IV (opóźnioną). Kluczowym narzędziem diagnostycznym są testy płatkowe, które polegają na aplikacji potencjalnych alergenów na skórę pleców pacjenta w specjalnych komorach lub na plastrach i ocenie reakcji po 48, 72 i czasem 96 godzinach.

Podstawą procesu diagnostycznego jest dokładny wywiad kliniczny obejmujący ekspozycję zawodową, stosowane kosmetyki, leki miejscowe oraz potencjalne czynniki środowiskowe. Ważnym elementem jest również analiza lokalizacji zmian skórnych, która może wskazywać na prawdopodobne źródło alergenu (np. zmiany na rękach mogą sugerować kontakt zawodowy, zmiany na twarzy – kosmetyki).

Standardowe panele testów płatkowych zawierają najczęstsze alergeny kontaktowe, takie jak nikiel, chrom, kobalt, parafenylenodiamina, kompozycje zapachowe czy konserwanty. W przypadkach szczególnych stosuje się panele rozszerzone lub dedykowane konkretnym grupom zawodowym. Interpretacja wyników wymaga doświadczenia klinicznego, gdyż zarówno wyniki fałszywie dodatnie jak i fałszywie ujemne są możliwe.

Diagnostyka różnicowa obejmuje inne dermatozy zapalne, takie jak atopowe zapalenie skóry, łuszczyca, wyprysk z podrażnienia czy fotodermatozy. W przypadkach wątpliwych pomocna może być biopsja skóry z badaniem histopatologicznym, które w ACD wykazuje typowy obraz spongiotic dermatitis z naciekiem limfocytarnym i obecnością komórek Langerhansa.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl