nowo zdiagnozowana cukrzyca

Nowo zdiagnozowana cukrzyca to stan, w którym u pacjenta po raz pierwszy rozpoznano nieprawidłowości w metabolizmie glukozy spełniające kryteria diagnostyczne cukrzycy. Rozpoznanie opiera się na stwierdzeniu glikemii na czczo ≥126 mg/dl (7,0 mmol/l), lub glikemii ≥200 mg/dl (11,1 mmol/l) w 2. godzinie doustnego testu tolerancji glukozy, lub glikemii przygodnej ≥200 mg/dl z towarzyszącymi objawami hiperglikemii, lub wartości HbA1c ≥6,5%.

Wczesne rozpoznanie cukrzycy ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania powikłaniom. Moment diagnozy wymaga kompleksowej oceny stanu pacjenta, w tym określenia typu cukrzycy, oceny funkcji nerek, badania okulistycznego oraz badań w kierunku neuropatii i chorób sercowo-naczyniowych. Szczególnej uwagi wymagają pacjenci z cukrzycą typu 1, u których może wystąpić kwasica ketonowa.

Postępowanie w nowo zdiagnozowanej cukrzycy obejmuje edukację pacjenta, modyfikację stylu życia (dieta, aktywność fizyczna), a także odpowiednio dobrane leczenie farmakologiczne. W cukrzycy typu 1 konieczne jest natychmiastowe wdrożenie insulinoterapii. W cukrzycy typu 2 leczenie rozpoczyna się od metforminy (przy braku przeciwwskazań), a w przypadku nieosiągnięcia celów terapeutycznych stosuje się terapię skojarzoną z uwzględnieniem chorób współistniejących.

W pierwszym roku po diagnozie cukrzycy zaleca się intensywny nadzór medyczny z regularnymi wizytami kontrolnymi co 2-3 miesiące. W tym okresie następuje stabilizacja stanu metabolicznego, dostosowanie dawek leków oraz weryfikacja skuteczności edukacji diabetologicznej. Prawidłowe postępowanie w okresie po rozpoznaniu cukrzycy ma istotny wpływ na długoterminową kontrolę choroby i rokowanie.