farmakokinetyka iwermektyny

Iwermektyna to półsyntetyczna pochodna awermektyn, wykazująca szerokie spektrum działania przeciwpasożytniczego. Jej farmakokinetyka charakteryzuje się dobrą biodostępnością po podaniu doustnym (około 60-85%), przy czym spożycie posiłku wysokotłuszczowego może zwiększyć wchłanianie leku nawet 2,5-krotnie.

Po podaniu doustnym iwermektyna osiąga maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) po około 4-5 godzinach. Lek w 93% wiąże się z białkami osocza, głównie z albuminami. Iwermektyna wykazuje dużą objętość dystrybucji i dobrze przenika do tkanek, jednak ma ograniczoną zdolność do przekraczania bariery krew-mózg u ludzi ze względu na działanie glikoproteiny P.

Metabolizm iwermektyny zachodzi głównie w wątrobie przy udziale izoenzymów cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4. Głównym metabolitem jest 3″-O-demetyloiwermektyna, która również wykazuje aktywność przeciwpasożytniczą. Lek jest wydalany głównie z kałem (około 95-98%), a tylko niewielka ilość (poniżej 1%) z moczem. Okres półtrwania iwermektyny wynosi około 18-35 godzin.

Iwermektyna kumuluje się w tkance tłuszczowej, skąd jest powoli uwalniana, co wpływa na jej przedłużone działanie. Nie wymaga korekty dawkowania u pacjentów z niewydolnością nerek, jednak należy zachować ostrożność u osób z zaburzeniami czynności wątroby.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl