serotypy wirusa polio
Serotypy wirusa polio, znane również jako typy poliovirusa, to trzy genetycznie odrębne szczepy wirusa wywołującego chorobę Heinego-Medina (poliomyelitis). Oznaczane jako PV1, PV2 i PV3, różnią się one właściwościami antygenowymi, co oznacza, że przeciwciała przeciwko jednemu serotypowi nie zapewniają pełnej ochrony przed pozostałymi.
Wirus polio typu 1 (PV1) jest najbardziej neurowitulentnym serotypem i najczęściej powoduje paraliż. Był również najczęstszym szczepem występującym endemicznie przed wprowadzeniem szczepień na szeroką skalę. Typ 2 (PV2) został ogłoszony jako globalnie wyeliminowany w 2015 roku, co stanowiło znaczący sukces w programie eradykacji polio. Typ 3 (PV3) został uznany za wyeliminowany globalnie w 2019 roku.
Szczepionki przeciwko polio, zarówno inaktywowana szczepionka przeciw polio (IPV) Salka, jak i doustna szczepionka przeciw polio (OPV) Sabina, zostały zaprojektowane tak, aby wywoływać odpowiedź immunologiczną przeciwko wszystkim trzem serotypom. Ze względu na globalne postępy w eradykacji polio, w wielu krajach zrezygnowano z OPV zawierającej typ 2 na rzecz szczepionek biwalentnych (zawierających typy 1 i 3) lub stosowania wyłącznie IPV, która nie niesie ryzyka wywołania choroby poliomyelitis związanej ze szczepionką.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Wirus polio – Wskazania do stosowania
Inaktywowany wirus polio (IPV) jest stosowany w szczepionkach skojarzonych, takich jak Tetraxim i Adacel Polio, w celu czynnego uodpornienia przeciw poliomyelitis. Wirusy polio w trzech serotypach (typ 1 Mahoney, typ 2 MEF1, typ 3 Saukett) są inaktywowane i podawane w określonych dawkach antygenu D: dla Tetraxim i Adacel Polio odpowiednio 29, 7 i 26 jednostek antygenu D na 0,5 ml dawki. Tetraxim jest wskazany do szczepienia pierwotnego i uzupełniającego niemowląt i dzieci od 2. miesiąca życia, natomiast Adacel Polio stosuje się jako dawkę przypominającą u osób od 3. roku życia oraz u kobiet w ciąży, gdzie dodatkowo zapewnia bierną ochronę noworodków przed krztuścem. Szczepionki te zawierają również antygeny błonicy, tężca i krztuśca, co umożliwia kompleksową ochronę wieloszczepionkową.
antygen krztuśca, bierna ochrona, choroba Heinego-Medina, czynne uodpornienie, dawka przypominająca, immunizacja, inaktywowany wirus polio, jednostka antygenu D, kalendarz szczepień, komórki Vero, poliomyelitis, serotypy wirusa polio, szczepienie pierwotne, szczepienie przypominające, szczepienie uzupełniające, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy - Leksykon substancji czynnych
Wirus polio – Właściwości farmakodynamiczne
Wirus poliomyelitis (polio) występuje w szczepionkach skojarzonych ADACEL POLIO i TETRAXIM w formie inaktywowanej (IPV), zawierających trzy serotypy: typ 1 (Mahoney), typ 2 (MEF-1) oraz typ 3 (Saukett). W jednej dawce (0,5 ml) obu preparatów znajdują się odpowiednio 29, 7 i 26 jednostek antygenu D dla poszczególnych typów wirusa. Szczepionki te indukują produkcję neutralizujących przeciwciał, które zapobiegają infekcji neuronów i rozwojowi paraliżu. Badania kliniczne potwierdzają wysoką immunogenność i bezpieczeństwo, wykazując 100% seroprotekcję (miano ≥1:8 lub ≥5 w teście seroneutralizacji) u dzieci, młodzieży i dorosłych po podaniu dawek przypominających lub pierwotnych. Ochrona utrzymuje się nawet do 10 lat po szczepieniu, a powtórne szczepienie wywołuje odpowiedź immunologiczną u ≥98,5% osób. Szczepionka ADACEL POLIO może zastąpić szczepionki dT lub dT-IPV w schematach przypominających.
antygen D, dawka przypominająca, dawka uzupełniająca, inaktywowany wirus polio, indukcja przeciwciał, jednostka antygenu D, komórki Vero, poliomyelitis, przeciwciała neutralizujące, seroprotekcja, serotypy wirusa polio, szczepienie pierwotne, szczepionka atenuowana, szczepionka IPV, szczepionka OPV, szczepionka skojarzona, toksoid błoniczy, toksoid tężcowy, VAPP, wirus polio typ 1, wirus polio typ 2, wirus polio typ 3