hiperazotemia nerkowa

Hiperazotemia nerkowa to stan podwyższonego stężenia związków azotowych we krwi, spowodowany zaburzeniami funkcji nerek. Jest to bezpośredni wynik zmniejszonej filtracji kłębuszkowej, co prowadzi do gromadzenia się w organizmie produktów przemiany białek, takich jak mocznik, kreatynina i kwas moczowy.

W przeciwieństwie do hiperazotemii przednerkowej (związanej z niedostatecznym przepływem krwi przez nerki) oraz zanerkowej (spowodowanej obstrukcją odpływu moczu), hiperazotemia nerkowa wynika z pierwotnego uszkodzenia miąższu nerek. Może być ona skutkiem ostrej niewydolności nerek (AKI) lub przewlekłej choroby nerek (CKD).

Diagnostyka hiperazotemii nerkowej obejmuje ocenę parametrów nerkowych (mocznik, kreatynina, GFR), badanie moczu (obecność białkomoczu, krwinkomoczu, wałeczków), badania obrazowe oraz w wybranych przypadkach biopsję nerki. Leczenie skupia się na identyfikacji i eliminacji przyczyny uszkodzenia nerek, zapobieganiu progresji choroby oraz leczeniu powikłań metabolicznych.

Powiązane wpisy

  1. 11.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl