nerw biodrowo-pachwinowy
Nerw biodrowo-pachwinowy (łac. nervus ilioinguinalis) jest jedną z gałęzi splotu lędźwiowego, powstającą z włókien nerwowych korzeni L1 i czasem L2. Jest to nerw mieszany, zawierający zarówno włókna czuciowe, jak i ruchowe.
Anatomicznie nerw biodrowo-pachwinowy biegnie początkowo przez mięsień lędźwiowy większy, następnie przechodzi przez mięsień poprzeczny brzucha, biegnąc równolegle i poniżej nerwu biodrowo-podbrzusznego. Ostatecznie dociera do kanału pachwinowego, gdzie wraz z powrózkiem nasiennym u mężczyzn lub więzadłem obłym macicy u kobiet wychodzi przez pierścień pachwinowy powierzchowny.
Pod względem unerwienia czuciowego, nerw biodrowo-pachwinowy zaopatruje skórę wzgórka łonowego, podstawę prącia i górną część moszny u mężczyzn oraz wargi sromowe większe u kobiet. Unerwia ruchowo część mięśni brzucha. Uszkodzenie tego nerwu może prowadzić do zaburzeń czucia w wymienionych obszarach oraz bólu w pachwinie, często obserwowanego po zabiegach chirurgicznych w obrębie jamy brzusznej i pachwiny, takich jak operacje przepuklin pachwinowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bupivacaini Noridem 5 mg/mL
Dawkowanie bupiwakainy chlorowodorku (Bupivacaini Noridem) powinno być dostosowane indywidualnie, uwzględniając obszar znieczulenia, unaczynienie tkanek, liczbę segmentów nerwowych, tolerancję pacjenta oraz technikę znieczulenia. Maksymalna dawka pojedyncza wynosi do 150 mg, z możliwością powtarzania dawek do 50 mg co 2 godziny, nie przekraczając 2 mg/kg masy ciała w ciągu 4 godzin. Całkowita dawka dobowa nie powinna przekraczać 400 mg, a w przypadku stosowania z innymi technikami znieczulenia – 150 mg. Zaleca się powolne wstrzykiwanie dawki głównej (25-50 mg/min) z kontrolą czynności życiowych i aspiracją, aby uniknąć podania donaczyniowego. Szczególną ostrożność należy zachować przy znieczuleniu nerwów międzyżebrowych i splotu ramiennego z dostępu nadobojczykowego ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Bupiwakaina nie jest zatwierdzona do wlewów dostawowych pooperacyjnych z powodu ryzyka chondrolizy.
blokada małych nerwów, blokada nerwów obwodowych, blokada nerwowa, blokada prącia, bupiwakaina chlorowodorek, chondroliza, dostęp nadobojczykowy, lek opioidowy, nasączanie iniekcyjne, nerw biodrowo-pachwinowy, nerw biodrowo-podbrzuszny, podanie donaczyniowe, przestrzeń podpajęczynówkowa, splot ramienny, toksyczne stężenie w osoczu, toksyczność leku, uszkodzenie nerwów, wlew ciągły, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon substancji czynnych
Lewobupiwakaina – Wskazania do stosowania
Lewobupiwakaina (Levobupivacaine Molteni) to miejscowy środek znieczulający o długim czasie działania, dostępny w roztworze do wstrzykiwań/infuzji o stężeniach 2,5 mg/ml oraz 5 mg/ml. Preparat jest izotoniczny, o pH 4,0–6,0 i osmolarności 267–310 mOsm/kg. Wskazania obejmują znieczulenie zewnątrzoponowe (w tym do cięcia cesarskiego), dooponowe oraz blokady nerwów obwodowych u dorosłych i młodzieży powyżej 12 lat. Ponadto stosuje się go w miejscowym znieczuleniu nasiękowym i blokadzie okołogałkowej w okulistyce. W leczeniu bólu pooperacyjnego i porodowego zalecane są formy podania: ciągła infuzja zewnątrzoponowa oraz pojedyncze lub wielokrotne bolusy, które zapewniają skuteczną analgezję przy minimalnym wpływie na funkcje motoryczne. U dzieci poniżej 12 lat lewobupiwakaina jest wskazana wyłącznie do blokad nerwu biodrowo-pachwinowego i biodrowo-podbrzusznego.
analgezja, blokada nerwu obwodowego, ból pooperacyjny, ból porodowy, bolus, cięcie cesarskie, funkcja motoryczna, infuzja zewnątrzoponowa, lewobupiwakaina, nadciśnienie, nerw biodrowo-pachwinowy, nerw biodrowo-podbrzuszny, niewydolność serca, sprzęt resuscytacyjny, środek znieczulający miejscowy, znieczulenie dooponowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon substancji czynnych
Lewobupiwakaina – Dawkowanie i sposób podawania
Lewobupiwakaina, dostępna w stężeniach 2,5 mg/ml oraz 5 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań lub infuzji (Levobupivacaine Molteni), jest stosowana do znieczulenia miejscowego i wymaga podania przez doświadczonego lekarza. Dawkowanie powinno być dostosowane do rodzaju blokady i celu terapii, z uwzględnieniem indywidualnych cech pacjenta, takich jak masa ciała, stan zdrowia oraz droga podania. Maksymalna dawka pojedyncza wynosi 150 mg, a dobowa 400 mg, przy czym w leczeniu bólu pooperacyjnego nie należy przekraczać 18,75 mg/godz. W przypadku cięcia cesarskiego stosuje się stężenie do 5 mg/ml i dawkę maksymalną 150 mg, natomiast podczas porodu dawka nie powinna przekraczać 12,5 mg/godz. U dzieci do analgezji blokady nerwu biodrowo-pachwinowego/biodrowo-podbrzusznego zaleca się dawkę 1,25 mg/kg/stronę, z uwzględnieniem ograniczeń dotyczących innych wskazań. Podawanie leku wymaga powolnego wstrzykiwania (7,5-30 mg/min) z powtarzaną aspiracją, aby uniknąć podania donaczyniowego, oraz monitorowania parametrów życiowych i stanu pacjenta w celu wczesnego wykrycia objawów toksyczności.
analgezja, blok czuciowy, blok motoryczny, blokada motoryczna, bradykardia, cięcie cesarskie, dawka pojedyncza, dawka w bolusie, lewobupiwakaina, nerw biodrowo-pachwinowy, nerw biodrowo-podbrzuszny, niedociśnienie tętnicze, podanie zewnątrzoponowe, powikłanie neurologiczne, toksyczność leku, wstrzyknięcie donaczyniowe, zaburzenie czynności wątroby, znieczulenie dooponowe, znieczulenie miejscowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bupivacaini Noridem 2,5 mg/ml
Dawkowanie Bupivacaini Noridem powinno być dostosowane do obszaru znieczulenia, unaczynienia tkanek, liczby segmentów nerwowych, indywidualnej tolerancji pacjenta oraz techniki znieczulenia. Maksymalna pojedyncza dawka nie powinna przekraczać 150 mg bupiwakainy chlorowodorku, z możliwością podawania kolejnych dawek do 50 mg co 2 godziny, przy czym całkowita dawka w ciągu 4 godzin nie powinna przekraczać 2 mg/kg masy ciała. Całkowita dawka dobowa u dorosłych zwykle nie przekracza 400 mg. W zależności od rodzaju znieczulenia, stosuje się różne stężenia i objętości, np. znieczulenie zewnątrzoponowe do zabiegu: 5 mg/ml, 15-30 ml (75-150 mg), czas działania 2-3 h; znieczulenie nerwów obwodowych: 5 mg/ml, 10-20 ml (50-100 mg), czas działania 4-8 h. Szczególną ostrożność należy zachować przy znieczuleniu nerwów międzyżebrowych i splotu ramiennego z dostępu nadobojczykowego ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych. W leczeniu bólu zewnątrzoponowo, często w skojarzeniu z opioidami, dawka nie powinna przekraczać 400 mg/24h, a jeśli stosowana jest bupiwakaina w innych technikach, całkowita dawka nie powinna przekraczać 150 mg.
anestetyk miejscowy, anestezjologia pediatryczna, blokada nerwu, blokada prącia, bupiwakaina chlorowodorek, chondroliza, dostęp nadobojczykowy, lek opioidowy, nerw biodrowo-pachwinowy, nerw biodrowo-podbrzuszny, nerw międzyżebrowy, podanie donaczyniowe, przestrzeń podpajęczynówkowa, splot ramienny, toksyczność leku, wlew ciągły, znieczulenie krzyżowe, znieczulenie lędźwiowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie nerwów obwodowych, znieczulenie piersiowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe