znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe
Znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe (thoracic epidural anesthesia, TEA) to technika znieczulenia regionalnego, polegająca na wprowadzeniu leku znieczulenia miejscowego do przestrzeni zewnątrzoponowej na poziomie odcinka piersiowego kręgosłupa. Jest to jedna z najskuteczniejszych metod uśmierzania bólu podczas operacji w obrębie klatki piersiowej i górnej części jamy brzusznej.
Procedura wykonania TEA polega na wprowadzeniu cienkiej igły do przestrzeni zewnątrzoponowej między wyrostkami kolczystymi kręgów piersiowych, najczęściej na poziomie Th6-Th10, w zależności od obszaru operowanego. Po potwierdzeniu prawidłowej lokalizacji igły (najczęściej metodą „loss of resistance”), wprowadza się cewnik, przez który podawane są leki znieczulające, takie jak bupiwakaina, ropiwakaina czy lewobupiwakaina, często w połączeniu z opioidami.
Znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe zapewnia doskonałą analgezję śródoperacyjną i pooperacyjną, zmniejsza reakcję stresową organizmu na uraz chirurgiczny, redukuje zapotrzebowanie na opioidy ogólnoustrojowe oraz przyspiesza powrót funkcji jelit po operacji. Dodatkowo zmniejsza częstość występowania powikłań płucnych poprzez umożliwienie głębokiego oddychania i efektywnego kaszlu.
Przeciwwskazaniami do zastosowania TEA są: zaburzenia krzepnięcia, infekcja w miejscu wkłucia, alergia na leki znieczulenia miejscowego, niestabilność hemodynamiczna oraz brak zgody pacjenta. Potencjalne powikłania obejmują: niewystarczające znieczulenie, krwiak zewnątrzoponowy, infekcję, uszkodzenie nerwów oraz hipotensję wynikającą z blokady współczulnej.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ropimol 7,5 mg/ml
Ropimol, zawierający chlorowodorek ropiwakainy w stężeniu 7,5 mg/ml, jest przeznaczony do stosowania wyłącznie przez doświadczonych specjalistów w znieczuleniach przewodowych lub pod ich nadzorem, z zachowaniem zasady podawania najmniejszej skutecznej dawki. W chirurgii stosuje się różne dawki w zależności od rodzaju znieczulenia: zewnątrzoponowe lędźwiowe i cięcie cesarskie – 113-150 mg (15-20 ml), zewnątrzoponowe piersiowe – 38-113 mg (5-15 ml), blokada dużych nerwów – 75-300 mg (10-40 ml), a blokada miejscowa od 7,5 do 225 mg (1-30 ml). Szczególną ostrożność należy zachować przy blokadzie splotu ramiennego z dostępu między mięśniami pochyłymi i nadobojczykowego ze względu na ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Dawkowanie musi być indywidualizowane, a podawanie leku powinno odbywać się powoli (25-50 mg/min) z częstą aspiracją, aby uniknąć podania donaczyniowego lub podpajęczynówkowego.
analgezja pooperacyjna, blok rdzeniowy, blokada dużego nerwu, blokada małego nerwu, blokada nerwów obwodowych, blokada nerwów ruchowych, blokada nerwu udowego, blokada splotu ramiennego, cewnik zewnątrzoponowy, chlorowodorek ropiwakainy, cięcie cesarskie, dawka wzrastająca, dysfagia, opioidowy lek przeciwbólowy, podanie donaczyniowe, podanie nadtwardówkowe, podanie okołonerwowe, podanie podpajęczynówkowe, toksyczne stężenie, toksyczność ogólnoustrojowa, toksyczność ośrodkowego układu nerwowego, wlew ciągły, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bupivacaini Noridem 5 mg/mL
Dawkowanie bupiwakainy chlorowodorku (Bupivacaini Noridem) powinno być dostosowane indywidualnie, uwzględniając obszar znieczulenia, unaczynienie tkanek, liczbę segmentów nerwowych, tolerancję pacjenta oraz technikę znieczulenia. Maksymalna dawka pojedyncza wynosi do 150 mg, z możliwością powtarzania dawek do 50 mg co 2 godziny, nie przekraczając 2 mg/kg masy ciała w ciągu 4 godzin. Całkowita dawka dobowa nie powinna przekraczać 400 mg, a w przypadku stosowania z innymi technikami znieczulenia – 150 mg. Zaleca się powolne wstrzykiwanie dawki głównej (25-50 mg/min) z kontrolą czynności życiowych i aspiracją, aby uniknąć podania donaczyniowego. Szczególną ostrożność należy zachować przy znieczuleniu nerwów międzyżebrowych i splotu ramiennego z dostępu nadobojczykowego ze względu na zwiększone ryzyko ciężkich działań niepożądanych. Bupiwakaina nie jest zatwierdzona do wlewów dostawowych pooperacyjnych z powodu ryzyka chondrolizy.
blokada małych nerwów, blokada nerwów obwodowych, blokada nerwowa, blokada prącia, bupiwakaina chlorowodorek, chondroliza, dostęp nadobojczykowy, lek opioidowy, nasączanie iniekcyjne, nerw biodrowo-pachwinowy, nerw biodrowo-podbrzuszny, podanie donaczyniowe, przestrzeń podpajęczynówkowa, splot ramienny, toksyczne stężenie w osoczu, toksyczność leku, uszkodzenie nerwów, wlew ciągły, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon substancji czynnych
Ropiwakaina – Dawkowanie i sposób podawania
Ropiwakaina powinna być stosowana wyłącznie przez lub pod nadzorem specjalistów doświadczonych w znieczuleniach przewodowych, z indywidualnym doborem dawki na podstawie stanu pacjenta i doświadczenia lekarza, stosując najmniejszą skuteczną dawkę. Dawkowanie różni się w zależności od rodzaju znieczulenia – np. zewnątrzoponowe lędźwiowe w chirurgii: stężenie 7,5 mg/ml, objętość 15-25 ml, dawka 113-188 mg, czas trwania 4-6 h; blokada splotu ramiennego: 7,5-10 mg/ml, 30-40 ml, 225-300 mg, czas trwania 6-10 h; leczenie bólu pooperacyjnego infuzją ciągłą: 2 mg/ml, 6-14 ml/h, 12-28 mg/h. U dzieci dawkowanie jest dostosowane do masy ciała, np. zewnątrzoponowe jednorazowe 2 mg/ml, 1 ml/kg, 2 mg/kg, a infuzja ciągła do 0,2-0,6 mg/kg/godz. Ropiwakaina metabolizowana jest w wątrobie, co wymaga ostrożności u pacjentów z jej niewydolnością, natomiast u pacjentów z niewydolnością nerek zwykle nie wymaga korekty dawki przy krótkotrwałym stosowaniu.
adrenalina, blokada nerwów obwodowych, blokada nerwu biodrowo-pachwinowego, blokada nerwu udowego, blokada powięzi biodrowej, blokada rdzeniowa, blokada splotu ramiennego, blokada zewnątrzoponowa krzyżowa, ból pooperacyjny, ból porodowy, działanie toksyczne, fentanyl, infuzja zewnątrzoponowa, lidokaina, opioidy, ostry ból, podanie donaczyniowe, podanie podpajęczynówkowe, ropiwakaina, środek znieczulający, wlew okołonerwowy, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bupivacaine Grindeks 5 mg/ml
Bupivacaine Grindeks to roztwór do wstrzykiwań zawierający 5 mg/ml bupiwakainy chlorowodorku, stosowany głównie do znieczulenia nadtwardówkowego (zewnątrzoponowego) i okołonerwowego. Dawkowanie jest indywidualizowane w zależności od rodzaju znieczulenia, obszaru anatomicznego oraz czasu działania, z maksymalną dawką dobową 400 mg. Przykładowo, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe chirurgiczne wymaga 2,5 mg/ml w objętości 30-60 ml (75-150 mg), z czasem działania 3-5 godzin, natomiast do cięcia cesarskiego stosuje się 5 mg/ml w objętości 15-30 ml (75-150 mg), z czasem działania 2-3 godziny. W znieczuleniu regionalnym dawki wahają się do 150 mg, a czas działania od 1 do 8 godzin w zależności od stężenia i miejsca podania. U dzieci (1-12 lat) dawki są dostosowane do masy ciała, zwykle 1,5-2 mg/kg mc., z uwzględnieniem zmniejszonego stężenia roztworu, jeśli objętość przekracza 20 ml.
artroskopia kolana, ból ostry, bupiwakaina chlorowodorek, bupiwakaina z adrenaliną, cięcie cesarskie, dysfagia, nerw kulszowy, nerw udowy, podanie donaczyniowe, podanie dooponowe, podanie dotętnicze, splot ramienny, toksyczność leku, wstrzyknięcie nadtwardówkowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie rdzeniowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie wewnątrzstawowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe ogonowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ropivacaine Kabi 2 mg/ml
Ropivacaine Kabi jest lekiem do znieczuleń regionalnych, dostępnym w stężeniach 2 mg/ml, 7,5 mg/ml oraz 10 mg/ml, przeznaczonym do podawania wyłącznie przez lekarzy doświadczonych w tej technice. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do stanu pacjenta i rodzaju znieczulenia, z zachowaniem zasady stosowania najmniejszej skutecznej dawki. Przykładowo, w znieczuleniu zewnątrzoponowym lędźwiowym stosuje się bolusy 10-20 ml roztworu 2 mg/ml (20-40 mg), z czasem indukcji 10-15 minut i czasem trwania 0,5-1,5 godziny. Infuzje ciągłe w leczeniu bólu porodowego lub pooperacyjnego podaje się w dawkach 6-14 ml/godz. (12-28 mg/godz.). Blokady regionalne obejmują szeroki zakres dawek od 2 do 200 mg, w zależności od techniki i obszaru znieczulenia.
adrenalina, blokada nerwów obwodowych, blokada nerwowa, blokada nerwu udowego, blokada rdzeniowa, blokada regionalna, blokada splotu ramiennego, ból pooperacyjny, ból porodowy, dawka próbna, działanie toksyczne, epinefryna, infuzja ciągła, lidokaina, lignokaina, ostry ból, podanie donaczyniowe, podanie podpajęczynówkowe, roztwór do wstrzykiwań, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ropimol 2 mg/ml
Ropimol to roztwór do wstrzykiwań zawierający ropiwakainę chlorowodorek w stężeniu 2 mg/ml, dostępny w ampułkach 10 ml (20 mg substancji czynnej) oraz 20 ml (40 mg). Lek przeznaczony jest do stosowania wyłącznie przez specjalistów z doświadczeniem w znieczuleniach przewodowych, z zachowaniem zasady podawania najmniejszej skutecznej dawki. Dawkowanie ustala się indywidualnie, uwzględniając stan pacjenta i rodzaj zabiegu. W znieczuleniach zewnątrzoponowych w odcinku lędźwiowym stosuje się stężenia 7,5 mg/ml lub 10 mg/ml, z dawkami od 113 do 200 mg, co odpowiada objętości 15-25 ml, a czas działania wynosi 3-6 godzin. W cięciu cesarskim zalecana dawka to 113-150 mg (15-20 ml roztworu 7,5 mg/ml). Blokady dużych nerwów, np. splotu ramiennego, wymagają dawek 225-300 mg (30-40 ml), zapewniając znieczulenie trwające 6-10 godzin, natomiast blokady miejscowe obejmują szeroki zakres dawek od 7,5 do 225 mg, z czasem działania 2-6 godzin.
aseptyka, blokada małych nerwów, blokada miejscowa, blokada nerwów, blokada nerwów obwodowych, blokada splotu ramiennego, ból pooperacyjny, cięcie cesarskie, działanie znieczulające, infiltracja, monitoring funkcji życiowych, ropiwakaina chlorowodorek, roztwór do wstrzykiwań, środek znieczulający, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ropivacaine Kabi 2 mg/ml
Ropivacaine Kabi, dostępny w stężeniu 2 mg/ml, jest wskazany do znieczuleń regionalnych i leczenia ostrego bólu, w tym bólu pooperacyjnego oraz porodowego, pod warunkiem podawania przez doświadczonych lekarzy. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane, stosując najmniejszą skuteczną dawkę, z uwzględnieniem rodzaju znieczulenia i stanu pacjenta. Przykładowo, w znieczuleniu zewnątrzoponowym lędźwiowym bolus wynosi 20-40 mg (10-20 ml), a infuzja ciągła 12-28 mg/godz. (6-14 ml/godz.), z czasem trwania blokady do 1,5 godziny dla bolusa. W blokadach nerwów obwodowych dawki wahają się od 2 do 200 mg, z czasem działania 2-6 godzin. U dzieci dawki są dostosowane do masy ciała, np. jednorazowa blokada zewnątrzoponowa krzyżowa u dzieci do 25 kg to 2 mg/kg (1 ml/kg), a infuzja ciągła do 0,4 mg/kg/godz. przez 72 godziny. Zaleca się uważną aspirację przed i podczas podawania, aby uniknąć podania donaczyniowego, oraz monitorowanie czynności życiowych pacjenta.
blokada nerwów obwodowych, blokada nerwu biodrowo-pachwinowego, blokada nerwu udowego, blokada powięzi biodrowej, blokada rdzeniowa, blokada splotu ramiennego, blokada zewnątrzoponowa krzyżowa, ból pooperacyjny, ból porodowy, cewnik zewnątrzoponowy, epinefryna, infuzja zewnątrzoponowa, lidokaina, lidokaina z adrenaliną, lignokaina, opioid, podanie donaczyniowe, podanie podpajęczynówkowe, uszkodzenie nerwu, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Marcaine – Adrenaline 0,5%
Produkt leczniczy Marcaine-Adrenaline 0,5% (5 mg bupiwakainy + 0,005 mg adrenaliny/ml) wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko poważnych działań niepożądanych, w tym zatrzymania akcji serca i zgonu, zwłaszcza przy znieczuleniu zewnątrzoponowym i blokadzie nerwów obwodowych. Donaczyniowe podanie leku lub wysokie stężenia ogólnoustrojowe mogą prowadzić do toksyczności układu nerwowego i sercowo-naczyniowego, manifestującej się komorowymi zaburzeniami rytmu, migotaniem komór oraz nagłym zatrzymaniem akcji serca. Znieczulenia regionalne powinny być wykonywane wyłącznie w warunkach szpitalnych z dostępem do monitoringu i sprzętu resuscytacyjnego, a personel musi być przeszkolony w rozpoznawaniu i leczeniu powikłań. Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów w podeszłym wieku, z ciężką niewydolnością wątroby lub nerek, a także u osób z blokami przewodzenia mięśnia sercowego oraz u pacjentów przyjmujących leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron), ze względu na ryzyko nasilenia działań kardiotoksycznych.
bezdech, blokada nerwów obwodowych, bradykardia, całkowity blok przewodzenia, chlorowodorek bupiwakainy, chondroliza, choroba wieńcowa, ciężka choroba wątroby, ciężka niewydolność nerek, dysfunkcja mięśni oka, hipotensja, hipowolemia, komorowe zaburzenia rytmu, lek miejscowo znieczulający, lek przeciwarytmiczny klasy III, migotanie komór, nadczynność tarczycy, niewydolność naczyń mózgowych, pirosiarczan sodu, polekowe uszkodzenie wątroby, reakcja anafilaktyczna, tętnica końcowa, winian adrenaliny, zaburzenie czynności wątroby, zatrzymanie czynności serca, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie okołoszyjkowe, znieczulenie pozagałkowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ropimol 10 mg/ml
Ropimol, zawierający ropiwakainę chlorowodorek w stężeniu 10 mg/ml, jest przeznaczony do stosowania wyłącznie przez wykwalifikowany personel medyczny z doświadczeniem w znieczuleniach przewodowych. Dawkowanie powinno być indywidualnie dostosowane do pacjenta, stosując najmniejszą skuteczną dawkę, z uwzględnieniem stanu klinicznego i doświadczenia anestezjologa. Zalecane dawki dla dorosłych obejmują m.in. znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe (15-25 ml, 150-250 mg, czas działania 3-5 godz.), cięcie cesarskie (15-20 ml, 150-200 mg, 3-5 godz.), blokadę dużych nerwów (10-40 ml, 100-400 mg, 6-10 godz.) oraz blokadę miejscową (1-5 ml, 10-50 mg, 2-6 godz.). W przypadku ciągłej blokady zewnątrzoponowej stosuje się ropiwakainę w stężeniu 2 mg/ml z dawkami 8-20 mg/godz., zależnie od odcinka. Przed podaniem konieczne jest wykonanie aspiracji i dawki testowej z adrenaliną, aby wykluczyć podanie donaczyniowe.
adrenalina, anestezjolog, aspiracja, blokada dużych nerwów, blokada małych nerwów, blokada miejscowa, blokada splotu ramiennego, ból pooperacyjny, choroba układu sercowo-naczyniowego, choroba wątroby, cięcie cesarskie, dawka testowa, działanie niepożądane, indukcja znieczulenia, infiltracja, lidokaina, podanie donaczyniowe, podanie podpajęczynówkowe, Ropimol, ropiwakaina, roztwór do wstrzykiwań, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Ropimol 2 mg/ml
Ropiwakainy chlorowodorek w stężeniu 2 mg/ml (Ropimol) jest wskazany do stosowania wyłącznie przez lekarzy specjalistów z doświadczeniem w znieczuleniach przewodowych lub pod ich ścisłym nadzorem. Lek dostępny jest w workach 100 ml (200 mg) i 200 ml (400 mg). Podstawową zasadą jest podawanie najmniejszej skutecznej dawki, indywidualnie dostosowanej do stanu klinicznego pacjenta oraz rodzaju znieczulenia. Ropimol może być stosowany w różnych technikach znieczulenia, w tym zewnątrzoponowym (odcinek lędźwiowy i piersiowy), blokadzie dużych nerwów (np. splot ramienny), blokadzie miejscowej oraz w zwalczaniu ostrego bólu. Dawkowanie w znieczuleniach chirurgicznych obejmuje stężenia 7,5 mg/ml z objętościami od 1 do 40 ml, co odpowiada dawkom od 7,5 do 300 mg, z czasem indukcji 1-25 minut i czasem trwania od 2 do 10 godzin. W zwalczaniu bólu stosuje się stężenie 2 mg/ml, z dawkami bolusowymi 20-40 mg i infuzjami ciągłymi 12-28 mg/h, dostosowanymi do rodzaju i lokalizacji znieczulenia.
blokada dużych nerwów, blokada małych nerwów, blokada mięśni pochyłych, blokada nerwów obwodowych, blokada splotu ramiennego, ból pooperacyjny, ból porodowy, cięcie cesarskie, indukcja znieczulenia, infiltracja tkanek, infuzja ciągła, powtarzane wstrzyknięcia, ropiwakaina chlorowodorek, technika znieczulenia, znieczulenie przewodowe, znieczulenie zewnątrzoponowe lędźwiowe, znieczulenie zewnątrzoponowe piersiowe