znieczulenie ciągłe
Znieczulenie ciągłe to technika anestezjologiczna polegająca na długotrwałym, nieprzerwanym podawaniu leków znieczulających, zwykle przy pomocy pompy infuzyjnej. Metoda ta zapewnia stabilny poziom analgezji, eliminując wahania stężenia leku w osoczu i związane z nimi epizody bólu przebijającego.
Najczęściej stosowane typy znieczulenia ciągłego to znieczulenie zewnątrzoponowe, podpajęczynówkowe oraz blokady nerwów obwodowych. W zależności od potrzeb klinicznych, znieczulenie ciągłe może być prowadzone przez kilka godzin do kilku dni, z możliwością dostosowywania dawki leku do indywidualnych potrzeb pacjenta.
Znieczulenie ciągłe jest szczególnie wartościowe w leczeniu bólu pooperacyjnego, bólu porodowego oraz w terapii bólu przewlekłego. Technika ta umożliwia znaczące zmniejszenie ogólnoustrojowego zużycia opioidów, ograniczając ich działania niepożądane przy jednoczesnym zapewnieniu skutecznej analgezji. Wymaga jednak specjalistycznego sprzętu i nadzoru personelu medycznego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Bupivacainum hydrochloricum WZF 0,5% 5 mg/ml
Produkt BUPIVACAINUM HYDROCHLORICUM WZF 0,5% (5 mg/ml) jest roztworem do wstrzykiwań bez środków konserwujących, stosowanym do znieczulenia regionalnego i leczenia ostrego bólu około- i pooperacyjnego. U dzieci dawka zalecana wynosi 1,5-2 mg/kg (stężenie 2,5 mg/ml, objętość 0,6-0,8 ml/kg), z maksymalną dawką 2 mg/kg masy ciała, przy czym dawkę należy dostosować do należnej masy ciała, zwłaszcza u dzieci o dużej masie. Wskazania obejmują zewnątrzoponowe krzyżowe, lędźwiowe i piersiowe, znieczulenie nasiękowe oraz blokady nerwów obwodowych. Szczególną ostrożność należy zachować przy podawaniu zewnątrzoponowym, stosując powolne wstrzyknięcia w dawkach podzielonych z ciągłym monitorowaniem czynności życiowych i powtarzanymi aspiracjami, aby uniknąć podania donaczyniowego. Nie ustalono bezpieczeństwa stosowania u dzieci poniżej 1 roku życia oraz przy przerywanych wstrzyknięciach zewnątrzoponowych lub infuzji ciągłej z powodu ograniczonych danych.
artroskopia kolana, blokada małego nerwu, blokada nerwu obwodowego, blokada prącia, ból porodowy, bupiwakaina, bupiwakaina z adrenaliną, cięcie cesarskie, dawka próbna, należna masa ciała, objawy toksyczności, podanie donaczyniowe, podanie dostawowe, przestrzeń podpajęczynówkowa, przestrzeń zewnątrzoponowa, splot ramienny, toksyczne stężenie w osoczu, uszkodzenie nerwu, znieczulenie chirurgiczne, znieczulenie ciągłe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie regionalne, znieczulenie zewnątrzoponowe - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Marcaine – Adrenaline 0,5% (5 mg + 0,005 mg)/ml
Marcaine-Adrenaline 0,5% to roztwór do wstrzykiwań zawierający chlorowodorek bupiwakainy w stężeniu 5 mg/ml oraz adrenalinę w dawce 5 µg/ml, stosowany do znieczuleń regionalnych drogą nadtwardówkową lub okołonerwową. Maksymalna dawka jednorazowa u dorosłych nie powinna przekraczać 175 mg bupiwakainy, a dawka dobowa 400 mg w ciągu 24 godzin. Zalecane dawki różnią się w zależności od techniki znieczulenia, np. znieczulenie nadtwardówkowe lędźwiowe wymaga 15-30 ml (75-150 mg), a blokada splotu barkowego 20-40 ml (100-200 mg). Szczególną ostrożność należy zachować przy stosowaniu u dzieci poniżej 12 lat, u których bezpieczeństwo i skuteczność nie zostały jednoznacznie potwierdzone, oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, nerek, układu sercowo-naczyniowego, osób starszych i osłabionych. W przypadku znieczulenia ciągłego istnieje ryzyko kumulacji leku i toksyczności, dlatego konieczne jest monitorowanie parametrów życiowych i objawów neurologicznych.
cewnik nadtwardówkowy, chlorowodorek bupiwakainy, choroba układu sercowo-naczyniowego, dawka powtarzana, dieta niskosodowa, objaw toksyczności, parestezja, pirosiarczan sodu, toksyczne stężenie w osoczu, toksyczność ośrodkowego układu nerwowego, winian adrenaliny, zaburzenie czynności nerek, zaburzenie czynności wątroby, znieczulenie ciągłe, znieczulenie nadtwardówkowe lędźwiowe, znieczulenie okołonerwowe, znieczulenie regionalne