faza dystrybucyjna
Faza dystrybucyjna w farmakologii określa okres, w którym substancja lecznicza rozprzestrzenia się w organizmie po wchłonięciu do krwioobiegu. W tej fazie lek jest transportowany z krwi do różnych tkanek i narządów, gdzie może wywierać swoje działanie terapeutyczne.
Dystrybucja leku zależy od wielu czynników, takich jak wiązanie z białkami osocza, rozpuszczalność w tłuszczach, przepływ krwi przez tkanki oraz bariery fizjologiczne (np. bariera krew-mózg). Objętość dystrybucji (Vd) jest ważnym parametrem farmakokinetycznym, który określa teoretyczną przestrzeń, w jakiej lek musiałby się równomiernie rozłożyć, aby osiągnąć obserwowane stężenie w osoczu.
Znajomość fazy dystrybucyjnej ma kluczowe znaczenie kliniczne przy ustalaniu dawkowania leków, przewidywaniu interakcji lekowych oraz w przypadku zatruć, gdy konieczne jest określenie, czy substancja może być skutecznie usunięta z organizmu przez hemodializę lub inne metody eliminacji pozaustrojowej.
Powiązane wpisy
-
Leksykon leków
Indapamid w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Diuresin SR 1,5 mg) charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 93% po podaniu doustnym, bez wpływu pokarmu czy antacidów na wchłanianie. Lek wiąże się z białkami osocza w 71-79%, a jego objętość dystrybucji wynosi 24-25 l, co wskazuje na zdolność do penetracji tkanek pozanaczyniowych, w tym kumulacji w mięśniach gładkich naczyń krwionośnych, co może być istotne dla mechanizmu działania przeciwnadciśnieniowego. Indapamid ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, generując co najmniej 19 metabolitów, z nie do końca poznaną aktywnością farmakologiczną tych związków.
antacida, białka osocza, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, Diuresin SR, działanie przeciwnadciśnieniowe, elastyna, faza dystrybucyjna, faza eliminacyjna, indapamid, mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przebieg dwufazowy, przewód pokarmowy, skuteczność przeciwnadciśnieniowa, środki zobojętniające kwas żołądkowy, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wydalanie nerkowe -
Leksykon substancji czynnych
Dihydroergokrystyna, składnik leku Normatens stosowanego wraz z klopamidem i rezerpiną, charakteryzuje się niskim wchłanianiem doustnym na poziomie około 25% dawki oraz szybkim osiąganiem maksymalnego stężenia w osoczu po 0,6 godziny. Substancja wykazuje wysokie wiązanie z białkami osocza (68%) oraz dużą objętość dystrybucji (16 l/kg), co wskazuje na jej zdolność do penetracji tkanek, w tym ośrodkowego układu nerwowego, potwierdzoną przenikaniem przez barierę krew-mózg. Dihydroergokrystyna przenika również przez łożysko, co jest istotne przy stosowaniu u kobiet w ciąży. Metabolizm zachodzi w wątrobie, prowadząc do nieaktywnych metabolitów, a eliminacja odbywa się głównie drogą kałową, z minimalnym (<1%) wydalaniem nerkowym.
bariera krew-mózg, biotransformacja wątrobowa, dihydroergokrystyna, faza dystrybucyjna, faza eliminacyjna, kinetyka dwufazowa, metabolity, metabolizm hepatalny, objętość dystrybucji, okres półtrwania, ośrodkowy układ nerwowy, przenikanie przez łożysko, przewód pokarmowy, rezerpina, stężenie we krwi, wiązanie z białkami osocza, zaburzenia funkcji wątroby -
Leksykon substancji czynnych
Ketamina, dostępna w preparatach Ketalar 10 (10 mg/ml) i Ketalar 50 (50 mg/ml), charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu pozajelitowym, co umożliwia natychmiastową biodostępność i szybkie uzyskanie efektu anestezjologicznego. Po dożylnym podaniu bolusowym dawki 2,5 mg/kg mc., faza dystrybucyjna trwa około 45 minut, a okres półtrwania wynosi 10-15 minut, co koreluje z czasem działania około 20 minut. Maksymalne stężenia ketaminy w osoczu po dożylnym podaniu 2 mg/kg osiągają 1,8-2,0 μg/ml w 5 minut, natomiast po domięśniowym podaniu 6 mg/kg stężenia wynoszą 1,7-2,2 μg/ml po 15 minutach. Istotny jest transfer łożyskowy ketaminy na poziomie 47%, co należy uwzględnić w położnictwie, zwłaszcza przy dawce 250 mg (ok. 4,2 mg/kg mc.) podanej domięśniowo podczas porodu.
biodostępność substancji, CYP2B6, CYP2C9, CYP3A4, cytochrom P450, efekt anestezjologiczny, faza dystrybucyjna, hydroksylacja pierścienia cykloheksanowego, Ketalar, mikrosomy wątrobowe, N-demetylacja, N-demetylowany metabolit, norketamina, okres półtrwania, pochodna cykloheksanowa, stężenie maksymalne w osoczu, stężenie osoczowe ketaminy, transfer łożyskowy, zaburzenie funkcji nerek
