środki zobojętniające kwas żołądkowy
Środki zobojętniające kwas żołądkowy (antacida) to grupa preparatów farmaceutycznych stosowanych w leczeniu dolegliwości związanych z nadmiernym wydzielaniem kwasu solnego w żołądku. Działają one poprzez neutralizację kwasu solnego, co prowadzi do podwyższenia pH treści żołądkowej i zmniejszenia aktywności proteolitycznej pepsyny.
Główne substancje czynne stosowane w środkach zobojętniających to związki glinu (wodorotlenek glinu), magnezu (wodorotlenek magnezu, tlenek magnezu), wapnia (węglan wapnia) oraz związki sodowe (wodorowęglan sodu). Preparaty często zawierają kombinacje tych substancji, co pozwala na zrównoważenie działań niepożądanych poszczególnych składników.
Wskazania do stosowania środków zobojętniających obejmują chorobę refluksową przełyku, niestrawność czynnościową, chorobę wrzodową żołądka i dwunastnicy oraz zapobiegawczo w przypadku przyjmowania leków potencjalnie uszkadzających błonę śluzową żołądka. Leki te charakteryzują się szybkim początkiem działania, jednak stosunkowo krótkim czasem utrzymywania się efektu terapeutycznego.
Należy pamiętać o potencjalnych interakcjach środków zobojętniających z innymi lekami. Mogą one zmniejszać wchłanianie niektórych antybiotyków (tetracykliny, fluorochinolony), leków przeciwgrzybiczych, tyroksyny czy leków przeciwwirusowych. Z tego powodu zaleca się zachowanie 2-godzinnego odstępu między przyjmowaniem antacidów a innych leków doustnych.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Przedawkowanie – Alendronic Acid Genoptim 70 mg
Przedawkowanie kwasu alendronowego, substancji czynnej w Alendronic Acid Genoptim 70 mg (70 mg kwasu alendronowego, odpowiadające 91,37 mg sodu alendronianu trójwodnego), prowadzi do poważnych zaburzeń gospodarki wapniowo-fosforanowej, w tym hipokalcemii i hipofosfatemii. Hipokalcemia manifestuje się parestezjami, tężyczką, skurczami mięśni oraz wydłużeniem odstępu QT w EKG, a w ciężkich przypadkach arytmiami, wynikającymi z nasilonej inhibicji resorpcji kostnej przez osteoklasty. Hipofosfatemia może powodować osłabienie mięśniowe, rabdomiolizę, hemolizę i zaburzenia neurologiczne. W przypadku tych zaburzeń konieczne jest monitorowanie poziomów wapnia i fosforanów oraz odpowiednia suplementacja, w tym dożylna podaż glukonianu wapnia lub fosforanów w zależności od nasilenia objawów.
arytmia, badanie endoskopowe, dysfagia, glukonian wapnia, górny odcinek przewodu pokarmowego, gospodarka wapniowo-fosforanowa, hemoliza, hipofosfatemia, hipokalcemia, inhibicja resorpcji kości, inhibitor pompy protonowej, kwas alendronowy, osteoklast, owrzodzenie, parestezja, rabdomioliza, refluks żołądkowo-przełykowy, skurcz mięśni, sodu alendronian trójwodny, środki zobojętniające kwas żołądkowy, stężenie wapnia i fosforu, tężyczka, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie neurologiczne, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie przełyku - Leksykon leków
Właściwości farmakokinetyczne – Diuresin SR 1,5 mg
Indapamid w postaci tabletek o przedłużonym uwalnianiu (Diuresin SR 1,5 mg) charakteryzuje się wysoką biodostępnością około 93% po podaniu doustnym, bez wpływu pokarmu czy antacidów na wchłanianie. Lek wiąże się z białkami osocza w 71-79%, a jego objętość dystrybucji wynosi 24-25 l, co wskazuje na zdolność do penetracji tkanek pozanaczyniowych, w tym kumulacji w mięśniach gładkich naczyń krwionośnych, co może być istotne dla mechanizmu działania przeciwnadciśnieniowego. Indapamid ulega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu, generując co najmniej 19 metabolitów, z nie do końca poznaną aktywnością farmakologiczną tych związków.
antacida, białka osocza, biodostępność, biotransformacja wątrobowa, Diuresin SR, działanie przeciwnadciśnieniowe, elastyna, faza dystrybucyjna, faza eliminacyjna, indapamid, mięśnie gładkie naczyń krwionośnych, nadciśnienie tętnicze, objętość dystrybucji, okres półtrwania, przebieg dwufazowy, przewód pokarmowy, skuteczność przeciwnadciśnieniowa, środki zobojętniające kwas żołądkowy, tabletki o przedłużonym uwalnianiu, wydalanie nerkowe