silny diuretyk
Silny diuretyk to lek powodujący zwiększone wydalanie wody i elektrolitów z organizmu poprzez hamowanie ich reabsorpcji w nerkach. Do tej grupy należą przede wszystkim diuretyki pętlowe (np. furosemid, torasemid), które działają na pętlę Henlego, blokując kotransporter Na+/K+/2Cl- i osiągając najsilniejszy efekt diuretyczny spośród wszystkich leków moczopędnych.
Wskazania do stosowania silnych diuretyków obejmują: ostrą i przewlekłą niewydolność serca, obrzęk płuc, oporne obrzęki obwodowe, przełom nadciśnieniowy, hiperkaliemię oraz ostre stany przebiegające z przewodnieniem. Ze względu na intensywność działania są one często lekami pierwszego wyboru w stanach nagłych wymagających szybkiej diurezy.
Stosowanie silnych diuretyków wiąże się z ryzykiem poważnych działań niepożądanych, takich jak: odwodnienie, hipotonia, zaburzenia elektrolitowe (hipokaliemia, hiponatremia, hipomagnezemia), zaburzenia metaboliczne (hiperglikemia, hiperurykemia) oraz uszkodzenie nerek. Wymagają one ścisłego monitorowania parametrów nerkowych, elektrolitów oraz stanu nawodnienia pacjenta, szczególnie u osób starszych i z upośledzoną funkcją nerek.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Orizon
Produkt leczniczy Orizon zawierający rysperydon wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania, zwłaszcza u pacjentów w podeszłym wieku z otępieniem, ze względu na zwiększone ryzyko śmiertelności (4,0% vs 3,1% placebo; OR 1,21 [0,7; 2,1]) oraz powikłań układu mózgowo-naczyniowego (3,3% vs 1,2% placebo; OR 2,96 [1,34; 7,50]). Szczególnie niebezpieczne jest jednoczesne stosowanie rysperydonu z furosemidem, które w badaniach klinicznych zwiększało śmiertelność do 7,3% u osób w wieku średnio 89 lat. Orizon jest wskazany do krótkotrwałego leczenia uporczywej agresji u pacjentów z otępieniem typu alzheimerowskiego o umiarkowanym do ciężkiego nasileniu, przy jednoczesnym monitorowaniu ryzyka udaru mózgu i innych działań niepożądanych, takich jak niedociśnienie ortostatyczne, leukopenia, agranulocytoza, późne dyskinezy oraz złośliwy zespół neuroleptyczny. Zaleca się regularną ocenę kliniczną i dostosowanie dawki, zwłaszcza u pacjentów z chorobami układu krążenia, zaburzeniami czynności nerek i wątroby oraz u osób z ryzykiem wydłużenia odstępu QT.
agranulocytoza, atypowy lek przeciwpsychotyczny, bradykardia, brak laktazy, choroba Parkinsona, diuretyk tiazydowy, drgawki, działanie przeciwcholinergiczne, działanie przeciwwymiotne, dziedziczna nietolerancja galaktozy, furosemid, ginekomastia, guz prolaktynozależny, hiperglikemia, hiperprolaktynemia, kwasica ketonowa, lek przeciwnadciśnieniowy, lek psychostymulujący, metylofenidat, mlekotok, niedociśnienie ortostatyczne, niewydolność serca, objawy pozapiramidowe, otępienie naczyniowe, otępienie typu alzheimerowskiego, otępienie typu mieszanego, otępienie z ciałami Lewy’ego, późna dyskineza, priapizm, rysperydon, silny diuretyk, śpiączka cukrzycowa, śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki, udar mózgu, wydłużenie odstępu QT, zaburzenie miesiączkowania, zaburzenie równowagi elektrolitowej, zaburzenie zachowania, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie niepożądane krążenia mózgowego, zespół Reye’a, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, złośliwy zespół neuroleptyczny, żylna choroba zakrzepowo-zatorowa