giant cell arteritis

Giant cell arteritis (GCA), znane również jako arteritis temporalis lub choroba Hortona, to zapalne schorzenie naczyniowe dotyczące głównie tętnic średniego i dużego kalibru, najczęściej gałęzi tętnicy szyjnej zewnętrznej, zwłaszcza tętnicy skroniowej. Choroba ta występuje niemal wyłącznie u osób powyżej 50. roku życia, a jej częstość wzrasta z wiekiem, osiągając szczyt w 7-8 dekadzie życia. Kobiety chorują około 2-3 razy częściej niż mężczyźni.

Patogeneza GCA opiera się na mechanizmach autoimmunologicznych, gdzie dochodzi do aktywacji limfocytów T i makrofagów w ścianie naczynia, co prowadzi do charakterystycznego powstawania komórek olbrzymich (ang. giant cells). Proces zapalny obejmuje wszystkie warstwy tętnicy, powodując pogrubienie ściany naczynia, zwężenie lub zamknięcie jej światła, co skutkuje niedokrwieniem zaopatrywanych przez nią tkanek.

Klinicznie GCA manifestuje się bólem głowy (zwykle w okolicy skroniowej), tkliwością skóry głowy, chromaniem żuchwy, zaburzeniami widzenia (które mogą prowadzić do ślepoty), a także objawami ogólnoustrojowymi jak gorączka, utrata masy ciała i złe samopoczucie. Często współistnieje z polimialgią reumatyczną. Nagła utrata widzenia stanowi jedno z najpoważniejszych powikłań i wymaga natychmiastowego wdrożenia leczenia.

Diagnostyka GCA obejmuje oznaczenie wskaźników stanu zapalnego (OB, CRP), które są zwykle znacznie podwyższone, oraz biopsję tętnicy skroniowej, która pozostaje złotym standardem diagnostycznym. Coraz większą rolę odgrywają badania obrazowe jak USG Doppler, angio-MR czy PET-CT. Natychmiastowe wdrożenie wysokich dawek glikokortykosteroidów (zwykle prednizon) jest kluczowe dla zapobieżenia powikłaniom, zwłaszcza ocznym. W leczeniu podtrzymującym stosuje się również leki immunosupresyjne i biologiczne, jak tocilizumab.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl