zakrzepica żyły szyjnej wewnętrznej
Zakrzepica żyły szyjnej wewnętrznej to stan chorobowy polegający na formowaniu się skrzepliny wewnątrz żyły szyjnej wewnętrznej, jednego z głównych naczyń odprowadzających krew z mózgu. Jest to rzadkie, ale potencjalnie niebezpieczne schorzenie, które może prowadzić do poważnych powikłań, w tym udaru mózgu.
Etiologia zakrzepicy żyły szyjnej wewnętrznej obejmuje stany nadkrzepliwości, infekcje (szczególnie w rejonie głowy i szyi), urazy, zabiegi chirurgiczne, cewnikowanie żył centralnych oraz nowotwory. W ostatnich latach odnotowano również przypadki związane z infekcją COVID-19. Do czynników ryzyka należą trombofilie wrodzone i nabyte, odwodnienie, unieruchomienie oraz stosowanie doustnych środków antykoncepcyjnych.
Objawy kliniczne mogą być niespecyficzne i obejmować ból szyi, obrzęk, gorączkę oraz bóle głowy. W przypadkach zaawansowanych może dojść do objawów neurologicznych związanych z zastojem żylnym w mózgu. Diagnostyka opiera się głównie na badaniach obrazowych, takich jak ultrasonografia dopplerowska, tomografia komputerowa z kontrastem oraz rezonans magnetyczny.
Leczenie zakrzepicy żyły szyjnej wewnętrznej opiera się na antykoagulacji (heparyna niefrakcjonowana, heparyny drobnocząsteczkowe, a następnie doustne antykoagulanty), która powinna być wdrożona jak najszybciej po rozpoznaniu. W przypadkach infekcyjnych konieczna jest również antybiotykoterapia. W wybranych przypadkach rozważa się trombolizę lub trombektomię. Rokowanie zależy od szybkości rozpoznania, wdrożenia leczenia oraz obecności czynników ryzyka i chorób współistniejących.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Angina – Epidemiologia
Angina, będąca zapaleniem migdałków, stanowi około 1,3% wszystkich wizyt ambulatoryjnych globalnie, z najwyższą zapadalnością w grupach wiekowych 5-15 lat, 15-25 lat oraz u dorosłych do 40 roku życia. Etiologia różni się wiekowo: u dzieci poniżej 5 lat dominują zakażenia wirusowe, natomiast u dzieci w wieku 5-15 lat i młodych dorosłych 15-25 lat od 15% do 30% przypadków wywołują paciorkowce β-hemolizujące grupy A (GABHS). Angina wykazuje sezonowość, z największą częstością występowania zimą i wczesną wiosną, kiedy to dominują zakażenia paciorkowcowe, podczas gdy latem przeważają infekcje enterowirusowe. Powikłania takie jak ropień okołomigdałkowy (PTA) występują z zapadalnością 10-37/100 000 osób, najczęściej u osób w wieku 20-40 lat, z przewagą u mężczyzn i palaczy. Rzadkim, ale ciężkim powikłaniem jest zespół Lemierre’a, charakteryzujący się zakrzepicą żyły szyjnej wewnętrznej i septycznymi zatorami płucnymi.
angina paciorkowcowa, biofilm, ból gardła, droga kropelkowa, etiologia wirusowa, Fusobacterium necrophorum, nadzór epidemiologiczny, nawracająca angina, oporność na antybiotyki, paciorkowiec beta-hemolizujący grupy A, przewlekłe zapalenie migdałków, ropień okołomigdałkowy, Streptococcus pyogenes, szybki test antygenowy, telemedycyna, tonsilektomia, zaburzenia oddychania podczas snu, zakażenie enterowirusowe, zakażenie paciorkowcem grupy A, zakażenie paciorkowcowe, zakrzepica żyły szyjnej wewnętrznej, zapalenie migdałków, zespół Lemierre’a