stan katabolizmu

Stan katabolizmu to proces metaboliczny, w którym organizm rozkłada złożone cząsteczki na prostsze, uwalniając energię. Jest to przeciwieństwo anabolizmu, który odpowiada za syntezę złożonych struktur z prostszych elementów. W stanie katabolicznym dochodzi do rozkładu białek, tłuszczów i węglowodanów w celu pozyskania energii niezbędnej do funkcjonowania organizmu.

Stan kataboliczny może być fizjologiczny, występując np. podczas głodzenia, intensywnego wysiłku fizycznego czy w czasie snu, albo patologiczny – towarzysząc wielu stanom chorobowym. W medycynie szczególnie istotny jest patologiczny katabolizm, który obserwuje się w ciężkich chorobach, po rozległych urazach, w przebiegu sepsy, nowotworów czy w przewlekłych chorobach zapalnych. Nadmierny katabolizm prowadzi do utraty masy mięśniowej, osłabienia i wyniszczenia organizmu.

Diagnostyka stanu katabolicznego obejmuje ocenę parametrów biochemicznych (m.in. poziom albumin, prealbuminy, transferyny), pomiary antropometryczne oraz oznaczenie wydalania azotu z moczem. Leczenie polega głównie na usunięciu przyczyny katabolizmu oraz na odpowiednim wsparciu żywieniowym, które powinno dostarczać właściwą ilość składników odżywczych, w tym białka, dla zahamowania procesów rozpadu tkanek.

Powiązane wpisy

Leksykon substancji czynnych
L-histydyna – Wskazania do stosowania

L-histydyna, aminokwas endogenny, jest kluczowym składnikiem preparatów do żywienia pozajelitowego, stosowanych w stanach zwiększonego zapotrzebowania na aminokwasy, takich jak ciężkie urazy, choroby ostre i przewlekłe oraz duże zabiegi operacyjne z niedoborem białka. Preparaty te, takie jak Aminomel 10E (3,30 g/l L-histydyny), Aminomel 12,5E (4,13 g/l), Aminosteril N-Hepa 8% (2,80 g/l, dedykowany niewydolności wątroby), Vamin 18 Electrolyte-Free (6,8 g/l, dla pacjentów z ograniczeniem płynów) oraz Vaminolact (2,1 g/l, dla pacjentów pediatrycznych), dostarczają niezbędnych aminokwasów do syntezy białek. W przewlekłej chorobie nerek z GFR <25 ml/min stosuje się Ketosteril zawierający 38 mg L-histydyny na tabletkę, w połączeniu z dietą o ograniczonej podaży białka (≤40 g/dobę). W żywieniu pozajelitowym roztwory aminokwasów z L-histydyną powinny być łączone z roztworami węglowodanów w celu pokrycia zapotrzebowania energetycznego.
aminokwas endogenny, encefalopatia wątrobowa, filtracja kłębuszkowa, L-histydyna, niedobór białka, niewydolność wątroby, pierwiastek śladowy, podaż elektrolitów, prekursor histaminy, proces metaboliczny, przewlekła choroba nerek, regulacja pH krwi, roztwór aminokwasów, roztwór węglowodanów, stan katabolizmu, synteza białka, synteza hemoglobiny, uraz mnogi, żywienie dojelitowe, żywienie doustne, żywienie pozajelitowe
Leksykon substancji czynnych
Sodu octan trójwodny – Wskazania do stosowania

Octan sodu trójwodny, będący solą sodową kwasu octowego z trzema cząsteczkami wody krystalizacyjnej, jest szeroko stosowany w terapii infuzyjnej jako składnik płynów wieloelektrolitowych (np. Venolyte) oraz roztworów aminokwasowych (Aminomel 10E i 12,5E). W organizmie metabolizowany do wodorowęglanu, wykazuje działanie alkalizujące, co umożliwia jego zastosowanie w leczeniu łagodnej kwasicy metabolicznej. Venolyte zawiera 4,63 g octanu sodu trójwodnego na 1000 ml, z elektrolitami: Na+ 137,0 mmol/l, K+ 4,0 mmol/l, Mg++ 1,5 mmol/l, Cl- 110,0 mmol/l oraz CH3COO- 34,0 mmol/l, o osmolarności 286,5 mOsm/l i pH 6,9-7,9. Preparat ten jest wskazany w leczeniu odwodnienia pozakomórkowego, hipowolemii (w tym wstrząsu krwotocznego, oparzeń, okołooperacyjnej utraty płynów) oraz kwasicy metabolicznej, skutecznie uzupełniając deficyty wodno-elektrolitowe i przywracając hemodynamikę.
hipowolemia, homeostaza wodno-elektrolitowa, katabolizm białek, kwasica metaboliczna, kwasowość miareczkowa, niedobór białkowy, octan sodu trójwodny, odwodnienie pozakomórkowe, osmolarność roztworu, parametr hemodynamiczny, parametr nerkowy, parametr wątrobowy, płyn wieloelektrolitowy, przestrzeń śródmiąższowa, przestrzeń śródnaczyniowa, przewód pokarmowy, równowaga kwasowo-zasadowa, równowaga wodno-elektrolitowa, roztwór aminokwasowy, stan katabolizmu, stan krytyczny, synteza białka, terapia infuzyjna, uraz mnogi, wstrząs krwotoczny, żywienie pozajelitowe
Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Addiphos (170,1 mg + 133,5 mg + 14 mg)/ml

Produkt leczniczy Addiphos w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji zawiera fosforany (2 mmol P/ml, 62 mg), potas (1,5 mmol K/ml, 59 mg) oraz sód (1,5 mmol Na/ml, 34 mg) w formie soli potasowych i sodowych. Substancje czynne to potasu diwodorofosforan (170,1 mg/ml), disodu fosforan dwuwodny (133,5 mg/ml) oraz potasu wodorotlenek (14 mg/ml). Preparat charakteryzuje się wysoką osmolalnością 3200 mOsm/kg H2O i pH 6,2-6,5, co wymaga podawania wyłącznie po odpowiednim rozcieńczeniu. Addiphos jest wskazany do uzupełniania niedoborów fosforanów u dorosłych pacjentów podczas żywienia pozajelitowego, zwłaszcza w stanach hipofosfatemii, katabolizmu, zaburzeń wchłaniania oraz długotrwałego żywienia pozajelitowego.
disodu fosforan dwuwodny, funkcja nerwowo-mięśniowa, gospodarka energetyczna organizmu, gospodarka wodno-elektrolitowa, hipofosfatemia, koncentrat do sporządzania roztworu do infuzji, metabolizm komórkowy, niedobór fosforanów, płyn pozakomórkowy, potasu diwodorofosforan, potasu wodorotlenek, przewodnictwo nerwowo-mięśniowe, równowaga elektrolitowa, stan katabolizmu, synteza ATP, wysoka osmolalność, zaburzenie wchłaniania składników odżywczych, żywienie pozajelitowe

stan katabolizmu

Powiązane wpisy

L-histydyna – Wskazania do stosowania

Sodu octan trójwodny – Wskazania do stosowania

Wskazania do stosowania – Addiphos (170,1 mg + 133,5 mg + 14 mg)/ml