nosiciel antygenu HBs
Nosiciel antygenu HBs to osoba, u której w krwi wykryto obecność antygenu powierzchniowego wirusa zapalenia wątroby typu B (HBV). Antygen HBs (HBsAg) jest białkiem strukturalnym wirusa, które pojawia się we krwi w okresie 1-10 tygodni po zakażeniu i może utrzymywać się przez długi czas.
Obecność antygenu HBs przez ponad 6 miesięcy definiuje przewlekłe zakażenie HBV, które może prowadzić do przewlekłego zapalenia wątroby, marskości lub raka wątrobowokomórkowego. Nosiciele HBsAg mogą nie wykazywać objawów klinicznych, jednak stanowią potencjalne źródło zakażenia dla innych osób poprzez kontakt z krwią lub płynami ustrojowymi.
Diagnostyka nosicielstwa opiera się na badaniach serologicznych wykrywających HBsAg oraz inne markery zakażenia HBV, jak przeciwciała anty-HBc, anty-HBs oraz oznaczenie HBeAg i anty-HBe. U nosicieli HBsAg zaleca się regularne monitorowanie funkcji wątroby oraz okresową ocenę replikacji wirusa za pomocą badania HBV DNA, co pomaga w podejmowaniu decyzji o ewentualnym wdrożeniu leczenia przeciwwirusowego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Euvax B 10 mcg antygenu powierzchniowego wirusa zapalenia wątroby typu B (HBsAg)/0,5 ml szczepionka 1-dawkowa dla dzieci; 1 dawka (0,5 ml)
EUVAX B to szczepionka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B, zawierająca 10 μg rekombinowanego antygenu powierzchniowego HBsAg adsorbowanego na 0,25 mg wodorotlenku glinu w objętości 0,5 ml. Standardowy schemat szczepienia obejmuje trzy dawki podawane domięśniowo: pierwszą w wybranym terminie, drugą po 1 miesiącu, a trzecią po 6 miesiącach. Szczepionka jest przeznaczona dla noworodków, niemowląt oraz dzieci do 15 roku życia. WHO nie zaleca rutynowych dawek przypominających u osób z prawidłową odpowiedzią immunologiczną po podstawowym szczepieniu, gdyż ochrona utrzymuje się około 15 lat dzięki pamięci immunologicznej, mimo możliwego spadku miana przeciwciał. W określonych sytuacjach klinicznych, takich jak ekspozycja na wirusa lub u noworodków matek nosicielek HBsAg, stosuje się schemat przyspieszony z czterema dawkami (0, 1, 2 i 12 miesiąc), aby zapewnić szybkie i długotrwałe zabezpieczenie.
antygen powierzchniowy HBV, droga domięśniowa, HBIG, HBsAg, hemodializa, immunoglobulina przeciw HBV, immunoprofilaktyka bierna i czynna, mięsień naramienny, nosiciel antygenu HBs, odpowiedź immunologiczna, pamięć immunologiczna, przednio-boczna część uda, schemat przyspieszony szczepienia, Światowa Organizacja Zdrowia, szczepienie podstawowe, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wodorotlenek glinu, zaburzenie odporności - Leksykon substancji czynnych
Immunoglobulina ludzka – Dawkowanie i sposób podawania
Immunoglobulina ludzka przeciw wirusowemu zapaleniu wątroby typu B (anty-HBs) zawiera przeciwciała skierowane przeciwko antygenowi powierzchniowemu HBV i jest stosowana w profilaktyce i leczeniu w różnych wskazaniach klinicznych, takich jak noworodki matek nosicielek HBs, pacjenci po przeszczepie wątroby, osoby nieimmunizowane po ekspozycji na HBV, pacjenci hemodializowani oraz osoby bez odpowiedzi immunologicznej po szczepieniu. Dawkowanie preparatów GAMMA anty-HBs 200 i Hepatect CP jest uzależnione od masy ciała, wieku oraz wskazania klinicznego. Przykładowo, u noworodków dawka GAMMA anty-HBs 200 wynosi 200 j.m. podana do 12 godzin po urodzeniu, a u dzieci dawka jest skalowana od 200 j.m. do 800 j.m. w zależności od masy ciała (do 10 kg – 200 j.m., 10-20 kg – 400 j.m., 20-30 kg – 600 j.m., 30-50 kg – 800 j.m.). Hepatect CP podaje się dożylnie, np. u dzieci po przeszczepie w dawce 10 000 j.m./1,73 m² powierzchni ciała, a u pacjentów hemodializowanych 8-12 j.m./kg co 2 miesiące, maksymalnie 500 j.m.
antygen HBs, antygen powierzchniowy HBs, ekspozycja na HBV, hemodializa, Hepatect CP, immunoglobulina ludzka anty-HBs, immunoprofilaktyka WZW B, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, nosiciel antygenu HBs, odpowiedź immunologiczna, podanie domięśniowe, podanie dożylne, przeciwciała ochronne, przeszczep wątroby, reinfekcja HBV, serokonwersja, szczepienie przeciw WZW B, wirusowe zapalenie wątroby typu B, zaburzenia krzepnięcia