grudki krostkowe
Grudki krostkowe to charakterystyczne zmiany skórne, które łączą cechy grudek (niewielkich, litych wykwitów ponad poziomem skóry) oraz krostek (zmian wypełnionych treścią ropną). Występują one w przebiegu różnych dermatoz zapalnych, najczęściej w trądziku pospolitym (acne vulgaris), trądziku różowatym oraz zapaleniu mieszków włosowych.
W patogenezie grudek krostkowych kluczową rolę odgrywa proces zapalny toczący się w obrębie jednostki włosowo-łojowej. Początkowo powstaje grudka zapalna, która następnie ulega przekształceniu w krostkę na skutek napływu neutrofilów i formowania się mikroropnia. W przypadku trądziku istotną rolę w tym procesie odgrywa bakteria Cutibacterium acnes (dawniej Propionibacterium acnes).
Diagnostyka różnicowa grudek krostkowych obejmuje schorzenia takie jak trądzik pospolity, trądzik różowaty, zapalenie mieszków włosowych, trądzik steroidowy oraz niektóre infekcje bakteryjne skóry. Kluczowe znaczenie ma ocena lokalizacji zmian, ich morfologii oraz współistniejących objawów klinicznych. W wybranych przypadkach pomocne mogą być badania mikrobiologiczne i histopatologiczne.
Leczenie grudek krostkowych zależy od choroby podstawowej i obejmuje stosowanie miejscowych i ogólnych preparatów przeciwbakteryjnych, przeciwzapalnych oraz keratolitycznych. W przypadku trądziku stosuje się retinoidy, nadtlenek benzoilu, antybiotyki oraz w cięższych postaciach izotretynoinę doustną. Ważnym elementem postępowania jest odpowiednia pielęgnacja skóry i unikanie czynników zaostrzających.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Tretynoina – Wskazania do stosowania
Tretynoina (kwas all-trans-retinowy, ATRA) jest retynoidem stosowanym miejscowo w leczeniu trądziku pospolitego oraz doustnie w terapii ostrej białaczki promielocytowej (APL). W dermatologii preparaty miejscowe, takie jak Acnatac (0,025% tretynoiny + 1% klindamycyny) i Aknemycin Plus (0,025% tretynoiny + 4% erytromycyny), są wskazane odpowiednio do leczenia trądziku z zaskórnikami, grudkami i krostkami oraz wszystkich postaci trądziku, szczególnie u pacjentów z nasilonym łojotokiem. Stosowanie tych preparatów wymaga przestrzegania zaleceń dotyczących terapii przeciwbakteryjnej i leczenia trądziku.
chemioterapia, erytromycyna, fluorescencyjna hybrydyzacja in situ, gen fuzyjny PML/RARa, grudki krostkowe, kariotypowanie, klindamycyna, krwotok, kwas all-trans-retynowy, liczba leukocytów, liczba płytek krwi, łojotok, morfologia krwi, ostra białaczka promielocytowa, pochodna witaminy A, reakcja łańcuchowa polimerazy, retynoid, stratyfikacja ryzyka, trądzik pospolity, translokacja t(15;17) - Leksykon substancji czynnych
Erytromycyna – Wskazania do stosowania
Erytromycyna, antybiotyk makrolidowy o szerokim spektrum działania, jest stosowana zarówno miejscowo, jak i ogólnoustrojowo. W terapii miejscowej, preparaty takie jak Aknemycin (20 mg/g erytromycyny), Aknemycin Plus (40 mg erytromycyny i 0,25 mg tretynoiny/g) oraz Zineryt (40 mg erytromycyny i 12 mg cynku octanu/ml) są wskazane głównie w leczeniu różnych postaci trądziku zwyczajnego, ze szczególnym uwzględnieniem postaci zapalnych i umiarkowanych do ciężkich. Ogólnoustrojowo erytromycyna jest stosowana w leczeniu zakażeń górnych i dolnych dróg oddechowych (m.in. zapalenie gardła, migdałków, płuc, rozstrzenia oskrzeli), zakażeń ucha, skóry i tkanek miękkich (czyraki, ropnie, cellulitis, róża), przewodu pokarmowego (Campylobacter spp., zapalenie pęcherzyka żółciowego) oraz w stomatologii (zapalenie dziąseł, angina Vincenta). Ponadto, erytromycyna pełni rolę profilaktyczną w zapobieganiu zakażeniom okołooperacyjnym, wtórnym zakażeniom w oparzeniach oraz zapaleniu wsierdzia u pacjentów poddawanych zabiegom stomatologicznym.
W ciężkich zakażeniach, gdy wymagana jest szybka i wysoka koncentracja leku we krwi lub gdy podanie doustne jest niemożliwe, stosuje się dożylne infuzje erytromycyny (Erythromycinum Intravenosum TZF). Decyzja o zastosowaniu erytromycyny powinna być oparta na aktualnych, lokalnych wytycznych dotyczących stosowania antybiotyków, z uwzględnieniem spektrum działania i wskazań klinicznych. Preparat jest skuteczny w leczeniu zakażeń wywołanych przez wrażliwe drobnoustroje, w tym w takich jednostkach jak rzeżączka, kiła pierwotna, ziarniniak weneryczny pachwin, błonica, płonica, posocznica oraz zapalenie wsierdzia. Wskazane jest monitorowanie odpowiedzi na leczenie oraz uwzględnienie ryzyka oporności, co jest kluczowe dla optymalizacji terapii erytromycyną.
angina Vincenta, antybiotyk makrolidowy, atypowe zapalenie płuc, błonica, Campylobacter, cellulitis, choroba legionistów, ciężki trądzik, czyrak, gronkowcowe zapalenie jelita, grudki krostkowe, kiła pierwotna, lek przeciwbakteryjny, ostre zapalenie oskrzeli, płonica, posocznica, przewlekłe zapalenie oskrzeli, ropień, ropień okołomigdałkowy, róża, rozstrzenie oskrzeli, rzeżączka, szkarlatyna, trądzik zapalny, trądzik zwyczajny, zakażenie bakteryjne, zakażenie dolnych dróg oddechowych, zakażenie górnych dróg oddechowych, zakażenie okołooperacyjne, zapalenie cewki moczowej, zapalenie dziąseł, zapalenie gardła, zapalenie krtani, zapalenie migdałków, zapalenie pęcherzyka żółciowego, zapalenie płuc, zapalenie powiek, zapalenie szpiku kostnego, zapalenie tchawicy, zapalenie tkanki łącznej, zapalenie ucha środkowego, zapalenie ucha zewnętrznego, zapalenie wsierdzia, zapalenie zatok, zaskórniki