kwas nadjodowy-Schiffa

Metoda kwasu nadjodowego-Schiffa (PAS – Periodic Acid-Schiff) to technika histochemiczna stosowana do wykrywania polisacharydów, mukopolisacharydów, glikoprotein i glikogenów w tkankach. Opiera się na utlenianiu grup 1,2-glikolowych w cukrach przy pomocy kwasu nadjodowego, co prowadzi do powstania aldehydów, które następnie reagują z odczynnikiem Schiffa, tworząc purpurowo-czerwone zabarwienie.

Barwienie PAS znajduje szerokie zastosowanie w diagnostyce histopatologicznej, szczególnie w identyfikacji struktur bogatych w węglowodany, takich jak błony podstawne, śluz produkowany przez komórki nowotworowe czy złogi amyloidu. Metoda ta jest niezastąpiona w diagnostyce chorób spichrzeniowych glikogenu, niektórych nowotworów oraz w ocenie biopsji nerek.

W praktyce klinicznej barwienie PAS pomaga w różnicowaniu gruczolakoraka (zazwyczaj PAS-dodatni) od raka płaskonabłonkowego (PAS-ujemny). Jest również kluczowym testem w diagnostyce grzybic, gdyż ściany komórkowe grzybów zawierają polisacharydy, które intensywnie barwią się tą metodą. Modyfikacje techniki, takie jak przetrawienie diastazą przed barwieniem (dPAS), pozwalają na dodatkowe różnicowanie rodzajów polisacharydów w tkankach.

Powiązane wpisy

Leksykon chorób i schorzeń
Choroba whipple’a – Diagnostyka i diagnoza

Choroba Whipple’a to rzadka, wieloukładowa infekcja wywołana przez Tropheryma whipplei, charakteryzująca się niespecyficznymi objawami i długim okresem inkubacji, co utrudnia diagnostykę. Podstawą rozpoznania jest biopsja jelita cienkiego, najczęściej dwunastnicy, z charakterystycznym barwieniem PAS wykazującym obecność PAS-dodatnich makrofagów piankowatych zawierających bakterie. Diagnostyka molekularna, zwłaszcza PCR specyficzny dla T. whipplei, znacząco zwiększa czułość i swoistość, umożliwiając wykrycie DNA bakterii w tkankach, płynie mózgowo-rdzeniowym, płynie stawowym czy krwi. Immunohistochemia z przeciwciałami specyficznymi dla T. whipplei stanowi dodatkową metodę potwierdzającą, szczególnie przy ujemnym barwieniu PAS. Kryteria diagnostyczne wymagają co najmniej dwóch niezależnych dodatnich testów, np. barwienia PAS i PCR lub PCR z dwóch różnych lokalizacji. W badaniach laboratoryjnych często obserwuje się niedokrwistość (około 90% pacjentów), hipoalbuminemię, podwyższone CRP i OB oraz niedobory żelaza, kwasu foliowego i witaminy B12.
AIDS, barwienie PAS, biopsja jelita cienkiego, celiakia, chłoniak, choroba Leśniowskiego-Crohna, choroba Whipple’a, endoskopia górnego odcinka przewodu pokarmowego, gastroskopia, immunohistochemia, kompleks Mycobacterium avium, kwas nadjodowy-Schiffa, marker stanu zapalnego, niedokrwistość, ośrodkowy układ nerwowy, płyn mózgowo-rdzeniowy, płyn stawowy, reakcja łańcuchowa polimerazy, reumatoidalne zapalenie stawów, sekwencjonowanie nowej generacji, seronegatywne zapalenie stawów, steatorea, Tropheryma whipplei, zakażenie HIV, zakażenie mykobakteryjne, zapalenie wsierdzia, zespół złego wchłaniania
Leksykon chorób i schorzeń
Choroba whipple’a – Patofizjologia i mechanizm

Choroba Whipple’a jest rzadką, wieloukładową chorobą zapalną wywołaną przez gram-dodatnią pałeczkę Tropheryma whipplei, spokrewnioną z promieniowcami i odległym krewnym Mycobacterium avium. Patogeneza choroby opiera się na specyficznej dysfunkcji układu odpornościowego gospodarza, w tym upośledzonej funkcji makrofagów jelitowych, które różnicują się do makrofagów M2, niezdolnych do całkowitej degradacji bakterii. T. whipplei zaburza cykl GTPazy Rab5, blokując przejście od wczesnych fagosomów Rab5-pozytywnych do późnych fagosomów Rab7-pozytywnych, co umożliwia przetrwanie i namnażanie się patogenu. Dodatkowo obserwuje się zmniejszoną aktywność limfocytów Th1 i zwiększoną Th2, obniżoną ekspresję CD11b na makrofagach oraz indukcję apoptozy makrofagów zależną od żywotności bakterii i syntezy białek bakteryjnych. Genetyczna predyspozycja jest potwierdzona przez zwiększoną częstość antygenu HLA-B27 oraz mutację genu IRF4, która upośledza odpowiedź immunologiczną na T. whipplei.
antygen HLA-B27, apoptoza makrofagów, bariera krew-mózg, barwienie PAS, blaszka właściwa, enteropatia z utratą białka, fagocytoza, fagosomy, interferon gamma, interleukina-10, interleukina-12, interleukina-2, kompleks Mycobacterium avium, kosmki jelitowe, kwas nadjodowy-Schiffa, leczenie immunosupresyjne, limfocyty Th1, limfocyty Th2, makrofagi M2, pałeczka gram-dodatnia, prezentacja antygenów, reakcja łańcuchowa polimerazy, tioredoksyna, Tropheryma whipplei, witaminy rozpuszczalne w tłuszczach, zajęcie OUN

kwas nadjodowy-Schiffa

Powiązane wpisy

Choroba whipple’a – Diagnostyka i diagnoza

Choroba whipple’a – Patofizjologia i mechanizm