wrodzony zespół zika
Wrodzony zespół zika (CZS – Congenital Zika Syndrome) to zespół wad wrodzonych spowodowanych zakażeniem płodu wirusem Zika podczas ciąży. Wirus jest przenoszony przez komary z rodzaju Aedes, może być również transmitowany drogą płciową oraz przez transfuzję krwi.
Zakażenie wewnątrzmaciczne wirusem Zika może powodować szereg poważnych wad wrodzonych, w tym małogłowie (mikrocefalia), zaburzenia rozwoju mózgu, anomalie oczne (w tym zanik naczyniówki i siatkówki), wrodzone przykurcze (artrogrypoza) oraz wzmożone napięcie mięśniowe. Szczególnie niebezpieczne jest zakażenie w pierwszym trymestrze ciąży, kiedy ryzyko wystąpienia wad wrodzonych jest najwyższe.
Diagnostyka wrodzonego zespołu zika opiera się na badaniach serologicznych matki i dziecka, badaniach obrazowych (USG, MRI) oraz testach molekularnych (RT-PCR) wykrywających materiał genetyczny wirusa. Nie istnieje specyficzne leczenie przyczynowe, postępowanie ma charakter objawowy i wspierający, obejmujący wczesną interwencję neurologiczną, fizjoterapię oraz regularne monitorowanie rozwoju dziecka.
Profilaktyka zakażenia wirusem Zika u kobiet w ciąży obejmuje unikanie podróży do obszarów endemicznych, stosowanie środków ochrony przed ukąszeniami komarów oraz stosowanie zabezpieczeń podczas kontaktów seksualnych z partnerami, którzy mogli być narażeni na zakażenie.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Mikrocefalia – Etiologia i przyczyny
Mikrocefalia definiowana jest jako obwód głowy mniejszy niż 2 odchylenia standardowe poniżej średniej dla wieku i płci, a ciężka mikrocefalia jako poniżej 3 odchyleń. Etiologia jest wieloczynnikowa, obejmując mutacje genetyczne (np. mutacje w genie ASPM, autosomalna recesywna pierwotna mikrocefalia), zespoły chromosomowe (trisomie 21, 13, 18, zespoły Cri du Chat, Wolfa-Hirschhorna, Williamsa i inne), zakażenia wewnątrzmaciczne (wirus Zika, CMV, różyczka, toksoplazmoza, ospa wietrzna), ekspozycję na toksyny (alkohol, narkotyki, metale ciężkie, promieniowanie, leki teratogenne), zaburzenia metaboliczne (fenyloketonuria, zaburzenia glikozylacji, mitochondrialne, peroksysomalne) oraz niedotlenienie mózgu i urazy okołoporodowe. Mikrocefalia może być pierwotna (obecna przy urodzeniu) lub wtórna (rozwijająca się po urodzeniu), a jej patomechanizm obejmuje zmniejszoną proliferację i przeżycie komórek progenitorowych kory mózgowej oraz zwiększoną apoptozę, często indukowaną przez infekcje wirusowe, np. wirus Zika, który zaburza cykl komórkowy i wywołuje odpowiedź immunologiczną w mózgu płodu.
anoksja mózgowa, apoptoza, cukrzyca ciążowa, cytomegalowirus, dziedziczenie autosomalne recesywne, encefalopatia niedotlenieniowo-niedokrwienna, FASD, fenyloketonuria, kraniosynostoza, migracja neuronów, mikrocefalia, mikrocefalia nabyta, mikrocefalia wrodzona, mutacja genetyczna, napad drgawkowy, napad padaczkowy, niedotlenienie mózgu, obwód głowy, ospa wietrzna, PKU, płodowy zespół alkoholowy, płyn owodniowy, przedwczesne oddzielenie łożyska, schorzenie neurologiczne, stan przedrzucawkowy, szew czaszkowy, toksoplazmoza, Toxoplasma gondii, trisomia, trisomia 21, udar krwotoczny, udar niedokrwienny, wirus Zika, wrodzone zaburzenia glikozylacji, wrodzony zespół zika, zaburzenia mitochondrialne, zakażenie wewnątrzmaciczne, zatrucie rtęcią, zespół chromosomowy, zespół Cornelii de Lange, zespół Cri-du-chat, zespół Downa, zespół Seckela, zespół Smitha-Lemliego-Opitza, zespół Williamsa - Leksykon chorób i schorzeń
Mikrocefalia – Patofizjologia i mechanizm
Mikrocefalia to zaburzenie rozwojowe mózgu charakteryzujące się obwodem głowy mniejszym o ponad 2 odchylenia standardowe poniżej normy dla wieku, płci i pochodzenia etnicznego, wynikające z defektów proliferacji neuronalnych komórek progenitorowych (NPC). Patogeneza obejmuje mutacje w genach kodujących białka centrosomowe, prowadzące do wydłużenia mitozy, aktywacji szlaku nadzoru mitotycznego (MSP) oraz przedwczesnego przejścia z symetrycznych podziałów proliferacyjnych do asymetrycznych różnicujących, co skutkuje zmniejszoną pulą neuronów w korze mózgowej. Dodatkowo, mikrocefalia może być spowodowana zaburzeniami naprawy DNA (np. w zespołach Nijmegen, ATR-Seckel, Fanconiego), infekcjami wewnątrzmacicznymi (zwłaszcza wirusem Zika), które indukują stres retikulum endoplazmatycznego i apoptozę progenitorów korowych, a także mechanizmami takimi jak entoza komórkowa czy dysregulacja nonsense-mediated RNA decay (NMD). Warto podkreślić, że wirus Zika aktywuje receptor TLR3, co hamuje różnicowanie komórek macierzystych i indukuje apoptozę, a białka ANKLE2 i VRK1 odgrywają kluczową rolę w regulacji neurogenezy, stanowiąc potencjalne cele terapeutyczne.