stężenie wapnia w płynie dializacyjnym
Stężenie wapnia w płynie dializacyjnym to kluczowy parametr w leczeniu nerkozastępczym, który wpływa na gospodarkę wapniowo-fosforanową pacjentów dializowanych. Standardowo stosuje się stężenia w zakresie 1,25-1,75 mmol/l, przy czym dobór optymalnego stężenia powinien być zindywidualizowany w zależności od stanu klinicznego pacjenta.
Niższe stężenia wapnia (1,25-1,5 mmol/l) są zalecane u pacjentów z hiperkalcemią, zaawansowanymi zwapnieniami naczyń, przyjmujących preparaty witaminy D lub wiążące fosforany zawierające wapń. Wyższe stężenia (1,5-1,75 mmol/l) stosuje się u chorych z hipokalcemią, tendencją do hipotonii śróddializacyjnej lub przyjmujących kalcymimetyki.
Odpowiednie dostosowanie stężenia wapnia w płynie dializacyjnym ma istotne znaczenie w prewencji zaburzeń gospodarki mineralnej, osteodystrofii nerkowej oraz zwapnień pozakostnych, które są częstymi powikłaniami u pacjentów z przewlekłą chorobą nerek. Regularne monitorowanie stężenia wapnia w surowicy pomaga w optymalnym doborze składu płynu dializacyjnego.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Micalcet 90 mg
Dawkowanie leku Micalcet jest ściśle uzależnione od wskazań klinicznych, wieku pacjenta oraz funkcji narządów. U dorosłych i osób powyżej 65 lat z wtórną nadczynnością przytarczyc zalecana dawka początkowa wynosi 30 mg raz na dobę, z możliwością stopniowego zwiększania co 2-4 tygodnie do maksymalnie 180 mg/dobę. Celem terapii jest utrzymanie stężenia intact PTH (iPTH) w zakresie 150-300 pg/ml (15,9-31,8 pmol/l), mierzonego co najmniej 12 godzin po podaniu leku. Monitorowanie stężenia wapnia w surowicy jest kluczowe, szczególnie w pierwszym tygodniu leczenia i po zmianie dawki, z zaleceniem utrzymania skorygowanego stężenia wapnia powyżej 8,4 mg/dl (2,1 mmol/l). W przypadku hipokalcemii stosuje się odpowiednie modyfikacje dawkowania i leczenia wspomagającego, w tym podawanie związków wiążących fosforany i steroli witaminy D. U dzieci (3-18 lat) dawka początkowa wynosi ≤ 0,20 mg/kg/dobę, z maksymalną dawką do 2,5 mg/kg/dobę, nie przekraczającą 180 mg/dobę, a dawkowanie dostosowuje się na podstawie pomiarów iPTH i wapnia.
biodostępność cynakalcetu, biPTH, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, etelkalcetyd, hemodializa, hipokalcemia, hormon przytarczyc, iPTH, pacjent dializowany, pierwotna nadczynność przytarczyc, rak przytarczyc, skorygowane stężenie wapnia, sterole witaminy D, stężenie wapnia w płynie dializacyjnym, sucha masa ciała, tabletka powlekana, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenia czynności wątroby, związki wiążące fosforany - Leksykon leków
Dawkowanie i sposób podawania – Cinacalcet Reddy 90 mg
Cynakalcet stosuje się w dawce początkowej 30 mg raz na dobę u dorosłych, z możliwością stopniowego zwiększania dawki co 2-4 tygodnie do maksymalnie 180 mg/dobę, w celu utrzymania stężenia intact PTH (iPTH) u pacjentów dializowanych w zakresie 150-300 pg/ml (15,9-31,8 pmol/l). Oznaczenia PTH należy wykonywać co najmniej 12 godzin po podaniu leku, początkowo co 1-4 tygodnie, a następnie co 1-3 miesiące. Przed rozpoczęciem terapii skorygowane stężenie wapnia w surowicy powinno być na lub powyżej dolnej granicy normy, a kalcemia wymaga ścisłego monitorowania, zwłaszcza w pierwszym tygodniu leczenia i po zmianie dawki. W przypadku hipokalcemii (wapń < 8,4 mg/dl [2,1 mmol/l]) zaleca się modyfikację leczenia, w tym podawanie związków wapnia, witaminy D lub zmianę stężenia wapnia w płynie dializacyjnym, a przy wartości ≤ 7,5 mg/dl (1,9 mmol/l) lub utrzymujących się objawach hipokalcemii – zmniejszenie lub wstrzymanie cynakalcetu do czasu poprawy parametrów.
bio-intact PTH, biodostępność cynakalcetu, dane kliniczne, dawka początkowa, dawka podtrzymująca, hemodializa, hipokalcemia, hormon przytarczyc, intact PTH, kalcemia, pacjent dializowany, pierwotna nadczynność przytarczyc, podanie doustne, rak przytarczyc, skorygowane stężenie wapnia, sterol witaminy D, stężenie wapnia w płynie dializacyjnym, stężenie wapnia w surowicy, sucha masa ciała, wtórna nadczynność przytarczyc, zaburzenie czynności wątroby, związki wiążące fosforany