blok motoryczny
Blok motoryczny to stan, w którym dochodzi do tymczasowego zniesienia lub znacznego ograniczenia funkcji motorycznych (ruchowych) określonego obszaru ciała. Najczęściej jest wywoływany celowo w wyniku działania środków znieczulających w anestezjologii, szczególnie podczas znieczuleń regionalnych, takich jak blokady nerwów obwodowych, znieczulenie zewnątrzoponowe czy podpajęczynówkowe.
W praktyce klinicznej blok motoryczny ocenia się najczęściej za pomocą skali Bromage’a, która określa stopień zniesienia funkcji motorycznej kończyn dolnych. Skala ta wyróżnia cztery poziomy: od pełnej ruchomości (brak bloku) do całkowitego paraliżu (blok całkowity). Ocena głębokości bloku motorycznego jest istotnym elementem monitorowania pacjenta podczas znieczulenia regionalnego.
Należy podkreślić, że w nowoczesnej anestezjologii często dąży się do uzyskania selektywnego bloku czuciowego przy minimalnym bloku motorycznym, szczególnie w procedurach ambulatoryjnych oraz w analgezji pooperacyjnej. Umożliwia to szybszą mobilizację pacjenta, zmniejszenie ryzyka powikłań zakrzepowo-zatorowych oraz skrócenie czasu hospitalizacji.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Wskazania do stosowania – Ampres 10 mg/ml
Ampres, zawierający chloroprokainę chlorowodorek w stężeniu 10 mg/ml, jest wskazany do znieczulenia rdzeniowego u dorosłych pacjentów poddawanych krótkotrwałym zabiegom chirurgicznym, których czas trwania nie przekracza 40 minut. Preparat dostępny jest w formie przezroczystego, bezbarwnego roztworu o pH 3,0-4,0 i osmolalności 270-300 mOsm/kg, z zawartością 10 mg chloroprokainy na 1 ml roztworu oraz 2,8 mg sodu na 1 ml. Ampres jest szczególnie przydatny w chirurgii ambulatoryjnej oraz procedurach urologicznych, ortopedycznych kończyn dolnych, ginekologicznych i innych krótkotrwałych zabiegach w obrębie dolnej części brzucha. Produkt nie jest przeznaczony do stosowania u dzieci i młodzieży, co ogranicza jego zastosowanie kliniczne do populacji dorosłych.
- Leksykon substancji czynnych
Lewobupiwakaina – Dawkowanie i sposób podawania
Lewobupiwakaina, dostępna w stężeniach 2,5 mg/ml oraz 5 mg/ml w formie roztworu do wstrzykiwań lub infuzji (Levobupivacaine Molteni), jest stosowana do znieczulenia miejscowego i wymaga podania przez doświadczonego lekarza. Dawkowanie powinno być dostosowane do rodzaju blokady i celu terapii, z uwzględnieniem indywidualnych cech pacjenta, takich jak masa ciała, stan zdrowia oraz droga podania. Maksymalna dawka pojedyncza wynosi 150 mg, a dobowa 400 mg, przy czym w leczeniu bólu pooperacyjnego nie należy przekraczać 18,75 mg/godz. W przypadku cięcia cesarskiego stosuje się stężenie do 5 mg/ml i dawkę maksymalną 150 mg, natomiast podczas porodu dawka nie powinna przekraczać 12,5 mg/godz. U dzieci do analgezji blokady nerwu biodrowo-pachwinowego/biodrowo-podbrzusznego zaleca się dawkę 1,25 mg/kg/stronę, z uwzględnieniem ograniczeń dotyczących innych wskazań. Podawanie leku wymaga powolnego wstrzykiwania (7,5-30 mg/min) z powtarzaną aspiracją, aby uniknąć podania donaczyniowego, oraz monitorowania parametrów życiowych i stanu pacjenta w celu wczesnego wykrycia objawów toksyczności.
analgezja, blok czuciowy, blok motoryczny, blokada motoryczna, bradykardia, cięcie cesarskie, dawka pojedyncza, dawka w bolusie, lewobupiwakaina, nerw biodrowo-pachwinowy, nerw biodrowo-podbrzuszny, niedociśnienie tętnicze, podanie zewnątrzoponowe, powikłanie neurologiczne, toksyczność leku, wstrzyknięcie donaczyniowe, zaburzenie czynności wątroby, znieczulenie dooponowe, znieczulenie miejscowe, znieczulenie nasiękowe, znieczulenie okołogałkowe, znieczulenie zewnątrzoponowe