uchyłek przełyku
Uchyłek przełyku to uwypuklenie lub wybrzuszenie ściany przełyku, tworzące worek, który może wypełniać się pokarmem lub płynami. Uchyłki przełyku dzielą się na prawdziwe (zawierające wszystkie warstwy ściany przełyku) oraz rzekome (powstałe w wyniku przepukliny błony śluzowej przez warstwę mięśniową).
W zależności od lokalizacji wyróżnia się uchyłki Zenkera (gardłowo-przełykowe), uchyłki śródpiersiowe (w środkowej części przełyku) oraz uchyłki nadprzeponowe (w dolnej części przełyku). Najczęściej występującym uchyłkiem jest uchyłek Zenkera, zlokalizowany w górnej części przełyku, tuż poniżej gardła.
Objawy uchyłka przełyku mogą obejmować dysfagię (trudności w połykaniu), regurgitację niestrawionych pokarmów, chrypkę, kaszel, nieprzyjemny zapach z ust oraz uczucie pełności w szyi lub klatce piersiowej. W niektórych przypadkach uchyłki przełyku mogą być bezobjawowe i zostają wykryte przypadkowo podczas badań obrazowych.
Diagnostyka uchyłków przełyku obejmuje badania endoskopowe (ezofagoskopię), badania radiologiczne z kontrastem (ezofagogram) oraz tomografię komputerową. Leczenie zależy od nasilenia objawów i może obejmować modyfikację diety, leczenie farmakologiczne lub interwencję chirurgiczną (uchyłektomię) w przypadku dużych, objawowych uchyłków lub gdy występują powikłania, takie jak zapalenie, perforacja czy zwężenie przełyku.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Skurcze przełyku – Etiologia i przyczyny
Skurcze przełyku to zaburzenia motoryki charakteryzujące się nieskoordynowanymi skurczami mięśni przełyku, najczęściej związane z dysfunkcją nerwów pozazwojowych i zaburzeniem równowagi między drogami hamującymi a pobudzającymi. W rozlanym skurczu przełyku (DES) obserwuje się przerost mięśni dystalnej części przełyku oraz objawy takie jak dysfagia, ból w klatce piersiowej i regurgitacja. Często współistnieje z przewlekłą chorobą refluksową przełyku (GERD), która może modyfikować aferentne nerwy i wpływać na motorykę przełyku. Czynniki wyzwalające obejmują spożywanie bardzo gorących lub zimnych pokarmów, czerwone wino, opioidy (>3 miesiące), pikantne potrawy oraz alergie pokarmowe. Ryzyko wzrasta u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym, stanami lękowymi, depresją, podwyższonym BMI, hiperglikemią i hiperlipidemią, szczególnie w wieku 60-80 lat i u kobiet. Całkowity cholesterol i BMI mają wysoką wartość predykcyjną dla kurczliwości przełyku, a glikemia i BMI są prognostyczne dla funkcji dolnego zwieracza przełyku.
acetylocholina, achalazja, choroba refluksowa przełyku, dysfagia, dystalny skurcz przełyku, GERD, hiperglikemia, hiperlipidemia, indeks masy ciała, kandydoza, nadciśnienie tętnicze, perystaltyka przełyku, przełyk dziadek do orzechów, refluks żołądkowo-przełykowy, regurgitacja, rozlany skurcz przełyku, skurcz przełyku, tlenek azotu, uchyłek przełyku, wirus opryszczki, zapalenie przełyku, zwężenie przełyku - Leksykon substancji czynnych
Sód alendronian – Przeciwwskazania stosowania
Sód alendronianowy w dawce 70 mg (Alendronat Bluefish) jest skutecznym bisfosfonianem stosowanym w leczeniu osteoporozy, jednak jego podanie wymaga ścisłego przestrzegania przeciwwskazań. Bezwzględne przeciwwskazania obejmują zaburzenia przełyku takie jak zwężenie, achalazję oraz inne stany opóźniające opróżnianie przełyku, które zwiększają ryzyko podrażnienia i uszkodzenia śluzówki. Ponadto, pacjenci muszą być zdolni do utrzymania pozycji pionowej przez minimum 30 minut po przyjęciu leku, aby zapobiec refluksowi tabletki i powikłaniom przełykowym. Hipokalcemia stanowi kolejne bezwzględne przeciwwskazanie, wymagające korekty przed rozpoczęciem terapii, ze względu na ryzyko nasilenia niedoboru wapnia i powikłań takich jak tężyczka czy zaburzenia rytmu serca. Należy również uwzględnić nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także ciężką niewydolność nerek (klirens kreatyniny < 35 ml/min) oraz aktywne choroby górnego odcinka przewodu pokarmowego.
achalazja, alendronat, bisfosfonian, choroba neurologiczna, choroba przyzębia, choroba wrzodowa żołądka, demencja, drgawka, dysfagia, ekstrakcja zębów, GERD, górny odcinek przewodu pokarmowego, hipokalcemia, hipowitaminoza D, klirens kreatyniny, kortykosteroid, łagodne zaburzenie poznawcze, martwica kości szczęki, motoryka przełyku, nadwrażliwość, niewydolność nerek, osteomalacja, osteoporoza, otępienie, owrzodzenie, perforacja, perystaltyka przełyku, podrażnienie przełyku, reakcja krzyżowa, refluks żołądkowo-przełykowy, sód alendronianowy, tężyczka, uchyłek przełyku, witamina D, zabieg stomatologiczny, zaburzenie czynności przytarczyc, zaburzenie gospodarki wapniowo-fosforanowej, zaburzenie mineralizacji kości, zaburzenie poznawcze, zaburzenie przełyku, zaburzenie rytmu serca, zapalenie błony śluzowej żołądka, zapalenie kości i szpiku, zapalenie przełyku, zespół złego wchłaniania, zwężenie przełyku - Leksykon chorób i schorzeń
Zapalenie przełyku – Diagnostyka i diagnoza
Zapalenie przełyku to stan zapalny błony śluzowej przełyku o różnorodnej etiologii, w tym refluksowej, infekcyjnej, alergicznej (eozynofilowe zapalenie przełyku, EoE) oraz polekowej. Diagnostyka opiera się na szczegółowym wywiadzie, badaniu fizykalnym oraz badaniach endoskopowych (ezofagogastroduodenoskopia, EGD) z pobraniem biopsji z co najmniej 6 wycinków z różnych odcinków przełyku. W badaniu histopatologicznym kluczowe jest stwierdzenie ≥15 eozynofili na pole widzenia w dużym powiększeniu dla rozpoznania EoE, a także identyfikacja cech charakterystycznych dla refluksowego zapalenia (przerost warstwy podstawnej, wydłużenie brodawek) czy infekcji (np. ciałka wtrętowe HSV, CMV, strzępki grzybni). W diagnostyce różnicowej uwzględnia się choroby serca, zaburzenia motoryki przełyku oraz nowotwory. W przypadku podejrzenia EoE stosuje się skalę EREFS do oceny endoskopowej oraz molekularny panel EDP oceniający ekspresję 96 genów.
badanie endoskopowe, badanie histopatologiczne, biopsja przełyku, dysfagia, eozynofilia przełyku, eozynofilowe zapalenie przełyku, Esophageal String Test, ezofagogastroduodenoskopia, górna endoskopia, inhibitor pompy protonowej, kandydoza przełyku, manometria przełyku, naciek eozynofilowy, odynofagia, pH-metria przełyku, polekowe zapalenie przełyku, refluks żołądkowo-przełykowy, refluksowe zapalenie przełyku, regurgitacja, remisja histologiczna, test alergiczny, uchyłek przełyku, zakażenie CMV, zakażenie HSV, zapalenie przełyku, zgaga - Leksykon substancji czynnych
Piwmecylina – Przeciwwskazania stosowania
Piwmecylina w postaci chlorowodorku piwmecylinamu, dostępna m.in. w preparacie X-Systo w dawce 400 mg tabletek powlekanych, posiada istotne przeciwwskazania, które należy skrupulatnie ocenić przed wdrożeniem terapii. Podstawowym przeciwwskazaniem jest nadwrażliwość na substancję czynną lub składniki pomocnicze, a także nadwrażliwość krzyżowa w obrębie antybiotyków beta-laktamowych, w tym penicylin (np. amoksycylina, ampicylina) i cefalosporyn (np. cefuroksym, ceftriakson). U pacjentów z historią reakcji alergicznych na te grupy leków istnieje ryzyko poważnych reakcji nadwrażliwości, włącznie z anafilaksją. Ponadto, schorzenia upośledzające pasaż przełykowy, takie jak stenoza przełyku, achalazja, uchyłki, nowotwory czy zaburzenia motoryki przełyku, stanowią bezwzględne przeciwwskazanie do stosowania tabletek piwmecyliny ze względu na ryzyko zalegania leku i powikłań miejscowych, w tym owrzodzeń czy perforacji.
achalazja, acyduria metylomalonowa, amoksycylina, ampicylina, antybiotyk beta-laktamowy, cefalosporyna, ceftriakson, cefuroksym, chlorowodorek piwmecylinamu, defekt transportera karnityny, dysfagia, kwasica propionowa, nadwrażliwość krzyżowa, nadwrażliwość na substancję czynną, niedobór karnityny, nowotwór przełyku, penicylina, perforacja, piwmecylina, przeciwwskazanie, reakcja anafilaktyczna, stenoza przełyku, uchyłek przełyku, zaburzenie motoryki przełyku