fotoalergia kontaktowa
Fotoalergia kontaktowa to reakcja alergiczna skóry wywołana przez połączone działanie substancji fotouczulającej oraz promieniowania ultrafioletowego. W przeciwieństwie do fototoksyczności, mechanizm fotoalergii opiera się na reakcji immunologicznej typu opóźnionego (IV), gdzie substancja chemiczna pod wpływem światła słonecznego przekształca się w hapten, który łączy się z białkami skóry, tworząc pełny antygen.
Klinicznie fotoalergia kontaktowa objawia się jako wyprysk z rumieniem, obrzękiem, pęcherzykami i świądem, występujący w miejscach eksponowanych na światło, jednak zmiany mogą wykraczać poza obszary naświetlane. Reakcja rozwija się zazwyczaj 24-48 godzin po ekspozycji i wymaga wcześniejszej sensytyzacji. Do najczęstszych fotouczulaczy należą niektóre składniki kosmetyków (np. filtry przeciwsłoneczne), leki (np. niesteroidowe leki przeciwzapalne, leki przeciwpsychotyczne) oraz składniki perfum.
Diagnostyka fotoalergii kontaktowej opiera się na testach fotopłatkowych, które łączą tradycyjne testy płatkowe z naświetlaniem promieniowaniem UVA. Leczenie polega przede wszystkim na identyfikacji i eliminacji czynnika wywołującego, stosowaniu miejscowych kortykosteroidów w celu złagodzenia stanu zapalnego oraz rygorystycznej fotoprotekcji. W przypadkach ciężkich można rozważyć leczenie ogólnoustrojowe, w tym krótkotrwałe stosowanie glikokortykosteroidów systemowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Etofenamat – Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności
Etofenamat, jako miejscowo stosowany niesteroidowy lek przeciwzapalny (NLPZ), wymaga szczególnej ostrożności ze względu na ryzyko działań niepożądanych miejscowych i ogólnoustrojowych. Preparaty z etofenamtem nie powinny być aplikowane na błony śluzowe, oczy, uszkodzoną skórę, wypryskowe zmiany zapalne ani otwarte rany, aby uniknąć zwiększonego wchłaniania substancji czynnej. Po aplikacji należy dokładnie umyć ręce, chyba że są one miejscem leczenia. Istotne jest unikanie ekspozycji leczonych obszarów na promieniowanie UV przez cały okres terapii oraz przez 2 tygodnie po jej zakończeniu, ze względu na ryzyko fotoalergii kontaktowej. Długotrwałe stosowanie oraz aplikacja na duże powierzchnie skóry, zwłaszcza preparatów zawierających glikol propylenowy, zwiększają ryzyko działań ogólnoustrojowych i powinny być unikane.
astma oskrzelowa, błona śluzowa, etofenamat, fotoalergia kontaktowa, glikol propylenowy, katar sienny, niesteroidowy lek przeciwzapalny, nieswoiste zapalenie jelit, opatrunek okluzyjny, owrzodzenie przewodu pokarmowego, polipy nosa, przewlekła obturacyjna choroba płuc, reakcja nadwrażliwości, skaza krwotoczna, skurcz oskrzeli, toksyczne martwicze oddzielanie naskórka, wyprysk zapalny, wysypka skórna, zespół Stevensa-Johnsona, złuszczające zapalenie skóry