GGT
Gamma-glutamylotransferaza (GGT) to enzym wątrobowy, który odgrywa kluczową rolę w metabolizmie glutationu – ważnego przeciwutleniacza organizmu. GGT jest obecny w wielu tkankach, ale jego najwyższe stężenia występują w wątrobie, drogach żółciowych i nerkach.
W diagnostyce medycznej podwyższony poziom GGT w surowicy jest czułym wskaźnikiem chorób wątroby i dróg żółciowych. Wartości referencyjne różnią się w zależności od płci i wieku, przy czym mężczyźni zwykle mają wyższe stężenia niż kobiety. Wzrost aktywności GGT obserwuje się w chorobach wątroby (m.in. wirusowym zapaleniu wątroby, marskości, stłuszczeniu), chorobach dróg żółciowych, nowotworach wątroby oraz w przypadku uszkodzenia wątroby wywołanego alkoholem lub lekami.
GGT jest szczególnie przydatnym markerem w diagnostyce chorób związanych z nadużywaniem alkoholu, gdyż jego aktywność wzrasta już po 24 godzinach regularnego spożywania alkoholu i utrzymuje się podwyższona przez około 2-3 tygodnie po zaprzestaniu picia. Enzym ten jest również pomocny w różnicowaniu przyczyn podwyższonego poziomu fosfatazy alkalicznej, gdyż w chorobach wątroby często oba enzymy są podwyższone, podczas gdy w chorobach kości wzrasta tylko fosfataza alkaliczna.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Działania niepożądane – Rivaroxaban Medreg 15 mg
Bezpieczeństwo stosowania rywaroksabanu zostało ocenione w 13 badaniach fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych. Najczęstszym działaniem niepożądanym są krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%). Częstość i nasilenie krwawień zależą od wskazania terapeutycznego: u dorosłych po alloplastyce stawu biodrowego lub kolanowego krwawienia wystąpiły u 6,8%, anemia u 5,9%, natomiast w leczeniu zakrzepicy żył głębokich i zatorowości płucnej krwawienia dotyczyły 23% pacjentów, a anemia 1,6%. U dzieci częstość krwawień była wyższa (39,5%). Rywaroksaban zwiększa ryzyko krwawień z błon śluzowych oraz niedokrwistości w porównaniu z antagonistami witaminy K. Monitorowanie hemoglobiny i hematokrytu jest zalecane w celu wykrycia utajonych krwawień i oceny klinicznej jawnych krwotoków.
alloplastyka stawu biodrowego, aminotransferazy, antagonista witaminy K, badanie fazy III, badanie hemoglobiny, bilirubina, eozynofilowe zapalenie płuc, fosfataza alkaliczna, GGT, hipoperfuzja, krwawienie z nosa, krwiomocz, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok oczny, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, małopłytkowość, nadpłytkowość, nefropatia, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, reakcja anafilaktyczna, rywaroksaban, tachykardia, tętniak rzekomy, toksyczne martwicze oddzielanie się naskórka, trombocytopenia, zakrzepica żył głębokich, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona - Leksykon leków
Działania niepożądane – Agomelatine NeuroPharma 25 mg
Agomelatyna w dawce 25 mg, stosowana w leczeniu depresji, wykazuje profil bezpieczeństwa charakteryzujący się głównie łagodnymi lub umiarkowanymi działaniami niepożądanymi, które pojawiają się najczęściej w pierwszych dwóch tygodniach terapii i mają charakter przemijający. Najczęściej zgłaszane objawy to ból głowy, nudności oraz zawroty głowy. Szczególną uwagę należy zwrócić na potencjalną hepatotoksyczność leku, z podwyższonymi wartościami enzymów wątrobowych AlAT i AspAT przekraczającymi 3-krotnie górną granicę normy u 1,2% pacjentów przy dawce 25 mg i 2,6% przy dawce 50 mg, co wymaga systematycznego monitorowania funkcji wątroby przed i w trakcie leczenia. Rzadkie, ale poważne powikłania obejmują zapalenie wątroby, niewydolność wątroby oraz żółtaczkę.
Agomelatyna może również wywoływać działania niepożądane ze strony układu nerwowego i psychicznego, takie jak lęk, nietypowe sny (często), myśli lub zachowania samobójcze, pobudzenie, agresja, koszmary senne (niezbyt często) oraz omamy (rzadko). Działania niepożądane ze strony przewodu pokarmowego obejmują nudności, biegunkę, zaparcia i ból brzucha, a ze strony skóry – egzemy, świąd i reakcje alergiczne, w tym obrzęk naczynioruchowy wymagający natychmiastowej interwencji. Inne zgłaszane objawy to zmęczenie, ból pleców, zatrzymanie moczu (rzadko) oraz zmiany masy ciała. Ze względu na ryzyko poważnych powikłań, w tym hepatotoksyczności i zachowań samobójczych, konieczne jest ścisłe monitorowanie pacjentów podczas terapii agomelatyną.
agomelatyna, agresja, akatyzja, AlAT, AspAT, bezsenność, biegunka, ból brzucha, ból głowy, ból pleców, depresja, działanie niepożądane, egzema, enzym wątrobowy, fosfataza zasadowa, GGT, hepatotoksyczność, koszmar senny, lęk, migrena, myśli samobójcze, nietypowy sen, niewydolność wątroby, niewyraźne widzenie, nudność, obrzęk naczynioruchowy, obrzęk twarzy, omam, parestezja, pobudzenie, reakcja alergiczna, reakcja skórna, senność, świąd, szum uszny, tabletka powlekana, wymioty, wysypka rumieniowata, wzmożone pocenie, zaburzenie czynności wątroby, zapalenie wątroby, zaparcie, zatrzymanie moczu, zawrót głowy, zespół niespokojnych nóg, zmęczenie, żółtaczka - Leksykon leków
Działania niepożądane – Nintedanib STADA 100 mg
Nintedanib STADA, dostępny w kapsułkach miękkich o dawkach 100 mg i 150 mg, charakteryzuje się specyficznym profilem działań niepożądanych, które należy monitorować podczas terapii. Najczęściej obserwowanymi działaniami niepożądanymi są zaburzenia ze strony przewodu pokarmowego, w tym biegunka (bardzo często, ≥ 1/10), nudności (bardzo często), wymioty (często), ból brzucha (bardzo często), zmniejszone łaknienie (często) oraz zmniejszenie masy ciała (często). Podwyższenie aktywności enzymów wątrobowych (ALT, AspAT, GGT – często) występuje istotnie częściej u pacjentów leczonych nintedanibem w porównaniu do placebo (np. w badaniu INPULSIS 13,6% vs 2,6%). Zdarzenia te mają charakter odwracalny i nie są związane z klinicznymi objawami uszkodzenia wątroby. Krwawienia, najczęściej z nosa, występują często, jednak ciężkie krwotoki są rzadkie. Białkomocz i niewydolność nerek pojawiają się niezbyt często, z rzadkimi przypadkami mikroangiopatii kłębuszkowej, które ustępują po przerwaniu leczenia.
ALT, AspAT, białkomocz, biegunka, ból brzucha, ból głowy, enzymy wątrobowe, fosfataza alkaliczna, GGT, hiperbilirubinemia, krwawienie, krwawienie z nosa, łysienie, małopłytkowość, mikroangiopatia kłębuszkowa, nadciśnienie, niewydolność nerek, nintedanib, nudności, odwodnienie, polekowe uszkodzenie wątroby, rozwarstwienie tętnicy, świąd, testy czynnościowe wątroby, uszkodzenie wątroby, wymioty, wysypka, zapalenie okrężnicy, zapalenie trzustki, zawał mięśnia sercowego, zdarzenie krwotoczne, zmniejszenie masy ciała, zmniejszone łaknienie - Leksykon leków
Przedawkowanie – Zahron 40 mg
Przedawkowanie rozuwastatyny (substancji czynnej leku Zahron 40 mg) stanowi poważny stan kliniczny wymagający natychmiastowej interwencji i ścisłej obserwacji pacjenta. Brak jest standaryzowanego protokołu postępowania, dlatego leczenie ma charakter objawowy i podtrzymujący, dostosowany do indywidualnego stanu klinicznego. Kluczowe jest monitorowanie parametrów biochemicznych, zwłaszcza aminotransferaz (ALT, AST), bilirubiny, fosfatazy alkalicznej, GGT oraz aktywności kinazy kreatynowej (CK), mioglobiny, kreatyniny i elektrolitów, co pozwala na wczesne wykrycie hepatotoksyczności, miopatii/rabdomiolizy, zaburzeń nerek i innych powikłań. Objawy kliniczne obejmują m.in. ból w prawym podżebrzu, bóle mięśniowe, ciemne zabarwienie moczu, nudności, wymioty, zaburzenia neurologiczne oraz zmniejszenie diurezy.
aminotransferazy, analiza moczu, białka osocza, bilirubina, ból w prawym podżebrzu, fosfataza alkaliczna, GFR, GGT, hemodializa, hepatotoksyczność, kinaza kreatynowa, kreatynina, mioglobina, mioglobinuria, mocznik, rabdomioliza, rozuwastatyna, uszkodzenie wątroby, zaburzenia elektrolitowe, zaburzenia nerek, zaburzenia neurologiczne, zaburzenia żołądkowo-jelitowe - Leksykon leków
Działania niepożądane – Xerdoxo 15 mg
Rywaroksaban, substancja czynna leku Xerdoxo, był oceniany w 13 badaniach fazy III obejmujących 69 608 dorosłych oraz 488 pacjentów pediatrycznych w badaniach fazy II i III. Najczęstszymi działaniami niepożądanymi były krwawienia, w tym krwawienia z nosa (4,5%) i przewodu pokarmowego (3,8%). W leczeniu zakrzepicy żył głębokich, zatorowości płucnej i profilaktyce nawrotów krwawienia wystąpiły u 6,8% pacjentów, a anemia u 5,9%. U dzieci i młodzieży profil bezpieczeństwa był podobny do dorosłych. Działania niepożądane obejmują m.in. niedokrwistość, małopłytkowość, reakcje alergiczne, krwotoki śródczaszkowe, krwawienia z oka, nosa, przewodu pokarmowego, a także zaburzenia wątroby i nerek.
alergiczne zapalenie skóry, aminotransferazy, amylaza, anemia, bilirubina, bilirubina sprzężona, dyspepsja, fosfataza zasadowa, GGT, hipoperfuzja, inhibitor czynnika Xa, krwawienie z nosa, krwioplucie, krwotok mózgowy, krwotok podspojówkowy, krwotok śródczaszkowy, krwotok z przewodu pokarmowego, LDH, lipaza, małopłytkowość, mechanizm działania farmakologiczny, niedociśnienie tętnicze, niedokrwistość pokrwotoczna, niewydolność nerek, niewydolność wątroby, obrzęk naczynioruchowy, rywaroksaban, tachykardia, tętniak rzekomy naczyniowy, toksyczna nekroliza naskórka, wstrząs anafilaktyczny, zaburzenie czynności nerek, zakrzepica żył głębokich, zapalenie wątroby, zastój żółci, zatorowość płucna, zespół ciasnoty przedziałów powięziowych, zespół DRESS, zespół Stevensa-Johnsona, żółtaczka