interferencja RNA
Interferencja RNA (RNAi) to naturalny proces biologiczny, który prowadzi do wyciszania ekspresji genów poprzez degradację specyficznego mRNA. Mechanizm ten został odkryty w 1998 roku przez Andrew Fire’a i Craiga Mello, którzy otrzymali za to odkrycie Nagrodę Nobla w 2006 roku.
W procesie interferencji RNA uczestniczą małe interferujące RNA (siRNA) lub mikroRNA (miRNA), które łączą się z komplementarnymi sekwencjami mRNA, prowadząc do ich degradacji lub blokady translacji. Kluczową rolę w tym procesie odgrywa kompleks wyciszający indukowany przez RNA (RISC), który zawiera białko Argonaute odpowiedzialne za przecinanie docelowego mRNA.
Interferencja RNA pełni istotną funkcję w regulacji ekspresji genów w organizmach eukariotycznych oraz w obronie przed wirusami i mobilnymi elementami genetycznymi. W medycynie technika ta znalazła zastosowanie jako narzędzie badawcze oraz potencjalna metoda terapeutyczna w leczeniu chorób genetycznych, nowotworowych i wirusowych poprzez selektywne wyciszanie ekspresji genów odpowiedzialnych za rozwój patologii.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hiperoksaluria i oksaloza – Leczenie
Leczenie hiperoksalurii, w tym pierwotnej hiperoksalurii typu 1 (PH1), opiera się na indywidualizacji terapii w zależności od typu choroby, nasilenia objawów oraz stopnia zaawansowania. Kluczowe jest obniżenie poziomu szczawianu w organizmie i zapobieganie tworzeniu się kryształów szczawianu wapnia. W terapii farmakologicznej stosuje się m.in. leki RNAi: lumasiran (Oxlumo) i nedosiran (Rivfloza), które hamują enzymy oksydazy glikolanu (GO) i dehydrogenazy mleczanowej A (LDHA), odpowiednio, zmniejszając produkcję szczawianu. Pirydoksyna (witamina B6) w dawkach leczniczych obniża wydalanie szczawianu u około 30% pacjentów z PH1, działając jako kofaktor aminotransferazy alaninowo-glioksylanowej (AGT). Dodatkowo stosuje się cytrynian potasu (utrzymanie pH moczu 6,2-6,8 i stężenia cytrynianów 250-300 mg/L), ortofosforany, suplementy magnezu, tiazydy oraz cholestyraminę. W hiperoksalurii wtórnej zaleca się suplementację wapnia podczas posiłków oraz modyfikacje dietetyczne ograniczające spożycie szczawianów i białka zwierzęcego. Kluczowe jest także intensywne nawodnienie – u dorosłych 3-4 litry płynów dziennie, z celem uzyskania objętości moczu ≥3000 ml/dobę, co zmniejsza ryzyko kamicy nerkowej i nefrokalcynozy.
aminotransferaza alaninowo-glioksylanowa, cytrynian potasu, dehydrogenaza mleczanowa A, dializa, dializa otrzewnowa, edycja genów, hemodializa przerywana, hiperkalciuria, hiperoksaluria i oksaloza, hiperoksaluria wtórna, interferencja RNA, kamień nerkowy, litotrypsja falą uderzeniową, lumasiran, nedosiran, nefrokalcynoza, nefrolitotomia przezskórna, oksaloza ogólnoustrojowa, pierwotna hiperoksaluria typu 1, pirydoksyna, przeszczep hepatocytów, przewlekła choroba nerek, szczawian wapnia, terapia genowa, terapia RNAi, transplantacja wątroby, ureterorenoskopia - Leksykon chorób i schorzeń
Mięsak ewinga – Patofizjologia i mechanizm
Mięsak Ewinga to agresywny nowotwór kości i tkanek miękkich, występujący głównie u dzieci i młodych dorosłych, charakteryzujący się specyficznymi translokacjami chromosomowymi, przede wszystkim t(11;22)(q24;q12), prowadzącymi do powstania genu fuzyjnego EWSR1-FLI1. Białko fuzyjne EWS-FLI1 działa jako nieprawidłowy czynnik transkrypcyjny, który masowo dereguluje ekspresję genów zaangażowanych w proliferację, transformację nowotworową i wzrost guza, m.in. poprzez wiązanie mikrosatelitarnych sekwencji GGAA oraz modulację epigenetyczną (acetylacja histonów H3K27, zmniejszenie metylacji DNA). EWS-FLI1 aktywuje geny takie jak NKX2.2, GLI1, NR0B1 oraz geny pluripotencji (OCT4, SOX2, NANOG), a jednocześnie represjonuje geny proapoptotyczne (IGFBP3, CDKN1C, CDKN1A). Kluczowe szlaki sygnałowe w patogenezie obejmują IGF-1R, Wnt/beta-kateninę oraz mechanizmy odpowiedzi na hipoksję (HIF-1α). Autofagia, regulowana m.in. przez ATG4B, oraz angiogeneza zależna od kaweoliny-1 i EphA2, również odgrywają istotną rolę w progresji choroby. Pochodzenie komórkowe mięsaka Ewinga pozostaje niejasne, z hipotezami dotyczącymi komórek macierzystych grzebienia nerwowego lub mezenchymalnych komórek macierzystych szpiku kostnego.
acetylacja histonów, angiogeneza, apoptoza, autofagia, białko chimeryczne, białko fuzyjne, choroba przerzutowa, czynnik indukowany hipoksją, czynnik transkrypcyjny, fibroblast związany z nowotworem, gen EWSR1, grzebień nerwowy, hipoksja, immunoterapia, inhibitor deacetylazy histonowej, interferencja RNA, komórka macierzysta raka, komórka NK, macierz pozakomórkowa, makrofag, metylacja DNA, mezenchymalna komórka macierzysta, mięsak Ewinga, mikrośrodowisko kości, nowotwór kości, nowotwór złośliwy kości, onkogeneza, regulacja epigenetyczna, szlak Wnt/beta-katenina, translokacja chromosomowa, zmiana epigenetyczna - Leksykon chorób i schorzeń
Pląsawica huntingtona – Leczenie
Pląsawica Huntingtona (HD) to postępująca choroba neurodegeneracyjna o podłożu genetycznym, charakteryzująca się pląsawicą, zaburzeniami psychicznymi oraz deficytami poznawczymi. Leczenie objawowe obejmuje przede wszystkim inhibitory VMAT2, takie jak tetrabenazyna, deutetrabenazyna i walbenazyna, które skutecznie redukują mimowolne ruchy pląsawicze, choć mogą wywoływać działania niepożądane, w tym ryzyko depresji. Alternatywnie stosuje się leki przeciwpsychotyczne (typowe i atypowe neuroleptyki), amantadynę, leki przeciwpadaczkowe oraz benzodiazepiny, dostosowując terapię do dominujących objawów ruchowych i psychiatrycznych. W leczeniu zaburzeń nastroju preferowane są SSRI (np. citalopram, escitalopram, fluoksetyna, sertralina), a w przypadku objawów psychotycznych – atypowe leki przeciwpsychotyczne (kwetiapina, klozapina, olanzapina, risperidon). W terapii objawów afektywnych stosuje się stabilizatory nastroju, takie jak kwas walproinowy, karbamazepina i lamotrygina. W ciężkich przypadkach depresji rozważa się elektrowstrząsy (ECT).
agonista dopaminy, amantadyna, arypiprazol, benzodiazepina, bradykinezja, bupropion, choroba neurodegeneracyjna, citalopram, CRISPR/Cas9, diazepam, dyskineza późna, elektrowstrząsy, escitalopram, fizjoterapia, flufenazyna, fluoksetyna, funkcje poznawcze, haloperidol, halucynacja, interferencja RNA, karbamazepina, kaskada dopełniacza, klonazepam, klozapina, komórka macierzysta, kwas walproinowy, kwetiapina, lamotrygina, lek przeciwdepresyjny, lek przeciwpadaczkowy, lek przeciwpsychotyczny, lek stabilizujący nastrój, lewetyracetam, lewodopa, logopeda, nefazodon, olanzapina, oligonukleotyd antysensowny, parkinsonizm polekowy, pląsawica, pląsawica Huntingtona, poradnictwo genetyczne, problem z połykaniem, psychoterapia, receptor dopaminowy, receptor NMDA, receptor sigma-1, risperidon, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, sertralina, terapia genowa, terapia zajęciowa, tetrabenazyna, trójpierścieniowy lek przeciwdepresyjny, urojenie, wenlafaksyna, zaburzenia psychiczne, zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne - Leksykon chorób i schorzeń
Amyloidoza – Leczenie
Amyloidoza to grupa chorób charakteryzujących się odkładaniem patologicznych białek amyloidowych w tkankach, zróżnicowanych pod względem etiologii i leczenia. W amyloidozie AL, najczęstszej postaci systemowej, leczenie pierwszej linii opiera się na schemacie Dara-CyBorD (daratumumab, cyklofosfamid, bortezomib, deksametazon), zatwierdzonym przez FDA w 2021 roku, który znacząco poprawia wskaźniki remisji hematologicznej i funkcji narządów (59% pacjentów bez oznak choroby po 20 miesiącach). Alternatywne schematy obejmują VCd, BMdex oraz bortezomib z deksametazonem. W wybranych przypadkach stosuje się wysokodawkową chemioterapię z autologicznym przeszczepem komórek macierzystych (ASCT), z kryteriami kwalifikacji: wiek <70 lat, ECOG ≤2, brak istotnej dysfunkcji narządów. Badania nad nowymi terapiami, takimi jak przeciwciała monoklonalne (CAEL-101, birtamimab) oraz inhibitory BCL-2 (venetoclax) i BCMA, są w toku i mogą zrewolucjonizować leczenie amyloidozy AL.
acoramidis, amyloid, amyloidoza, amyloidoza AA, amyloidoza AL, amyloidoza ATTR, amyloidoza pierwotna, amyloidoza transtyretynowa, amyloidoza wtórna, antysensowny oligonukleotyd, autologiczny przeszczep komórek macierzystych, bortezomib, CRISPR/Cas9, cyklofosfamid, dializoterapia, diflunisal, diuretyk pętlowy, edycja genomu, hematolog, inhibitor interleukiny-1, inhibitor interleukiny-6, inhibitor proteasomu, inotersen, interferencja RNA, kardiolog, kardiomiopatia amyloidowa, komórki plazmatyczne, makroglobulinemia Waldenströma, melfalan, nefrolog, neurolog, neuropatia obwodowa, patisiran, polineuropatia, przeszczep komórek macierzystych, reumatoidalne zapalenie stawów, rytuksymab, surowiczy amyloid A, szpiczak mnogi, tafamidis, talidomid, tocilizumab, transtyretyna, vutrisiran, zespół nerczycowy - Leksykon chorób i schorzeń
Rotawirus – Patofizjologia i mechanizm
Rotawirusy są główną przyczyną biegunek u dzieci poniżej 5. roku życia, powodując około 128 000 zgonów rocznie. Zakażenie dotyczy głównie dojrzałych enterocytów w jelicie cienkim, gdzie wirus wnika poprzez interakcję białka VP4 (zwłaszcza domeny VP8*) z receptorami sialoglikanowymi i antygenami grup krwi (HBGA). Po endocytozie i proteolitycznym rozszczepieniu VP4 na VP8 i VP5, rotawirus replikuje się w cytoplazmie enterocytów, tworząc wiroplasmaty i indukując powstawanie kropli lipidowych. Patogeneza biegunki rotawirusowej obejmuje uszkodzenie enterocytów, zanikanie kosmków, utratę enzymów rąbka szczoteczkowego (maltaza, sacharaza, laktaza) oraz działanie enterotoksyny NSP4, która indukuje wydzielanie chlorków, inaktywuje transporter SGLT1, zmienia przepuszczalność jelitową i aktywuje jelitowy układ nerwowy. Dodatkowo, zakażenie stymuluje wydzielanie serotoniny (5-HT) z komórek enterochromafinowych, co zwiększa perystaltykę jelit i przyczynia się do biegunki.
białko kapsydu, białko niestrukturalne, białko NSP4, białko VP4, biegunka osmotyczna, biegunka rotawirusowa, biegunka u niemowląt, biegunka wydzielnicza, centralny układ nerwowy, czynnik wirulencji, endocytoza, enterocyt, enterotoksyna, immunoglobulina A, infekcja pozajelitowa, interferencja RNA, komórka enterochromafinowa, niedobór laktazy, nietolerancja laktozy, odpowiedź immunologiczna, odwodnienie, opróżnianie żołądka, patofizjologia, replikacja wirusa, szczepionka przeciwko rotawirusom, układ nerwowy jelitowy, uwalnianie cytokin, zaburzenie wchłaniania, zakażenie rotawirusowe - Leksykon chorób i schorzeń
Esthesioneuroblastoma – Patofizjologia i mechanizm
Esthesioneuroblastoma (ENB) to rzadki, neuroektodermalny nowotwór złośliwy wywodzący się z niedojrzałych komórek grzebienia nerwowego nabłonka węchowego, stanowiący około 2% guzów zatok przynosowych, z częstością 0,4/milion. Charakterystyczna jest ekspresja genu hASH1 i brak OMP, co potwierdza pochodzenie z niedojrzałych komórek. Genetycznie ENB cechuje się heterogennymi aberracjami chromosomalnymi, w tym amplifikacjami 7q11 i 20q oraz delecjami 2q, 5q, 6p, 6q i 18q. Szczególną uwagę zwraca delecja genu dystrofiny (DMD) w 13/14 próbek, co sugeruje rolę genów dystrofii mięśniowych w patogenezie. Kluczowe szlaki molekularne zaangażowane w rozwój ENB to Sonic Hedgehog (SHH) z ekspresją PTCH1, GLI1 i GLI2 w 65-70% przypadków, receptory kinaz tyrozynowych (c-kit, PDGFR-β, TrkB, EGFR), receptor somatostatynowy, sygnalizacja FGF-FGFR1, szlaki apoptozy (Bcl-2, TRAIL) oraz angiogenezy (VEGF, KDR). Nadekspresja hASH1 aktywuje BCL-2, co wskazuje na potencjał terapii inhibitorami Bcl-2 w agresywnych formach ENB.
angiogeneza, apoptoza, esthesioneuroblastoma, gen HASH1, grzebień nerwowy, hybrydyzacja genomowa, interferencja RNA, mutacja TP53, nabłonek węchowy, naprawa DNA, neuroblastoma węchowy, niestabilność chromosomalna, pochodzenie neuroektodermalne, przerzut odległy, receptor kinazy tyrozynowej, receptor neurotrofiny, receptor somatostatynowy, remodelowanie chromatyny, sekwencjonowanie eksomu, szlak PI3K/AKT/mTOR, szlak Sonic Hedgehog, zatoki przynosowe - Leksykon chorób i schorzeń
Hiperoksaluria i oksaloza – Zapobieganie i profilaktyka
Hiperoksaluria to metaboliczne zaburzenie charakteryzujące się zwiększonym wydalaniem szczawianów z moczem, prowadzące do kamicy nerkowej, nefrokalcynozy, zakażeń układu moczowego, a w zaawansowanych stadiach do przewlekłej choroby nerek i schyłkowej niewydolności nerek. Wyróżnia się hiperoksalurię pierwotną (PH) o podłożu genetycznym, jelitową oraz dietetyczną. Diagnostyka PH powinna obejmować co najmniej dwa pomiary stężenia szczawianów w dobowej zbiórce moczu u pacjentów z eGFR >30 ml/min/1,73 m² oraz badania genetyczne, które mają kluczowe znaczenie w doborze terapii, zwłaszcza w PH1, gdzie odpowiedź na witaminę B6 zależy od typu mutacji. Podstawą leczenia zachowawczego jest agresywne nawadnianie (4 l/d u dorosłych, 2-3 l/d u dzieci szkolnych, 1-1,5 l/d u niemowląt), alkalizacja moczu cytrynianami oraz suplementacja pirydoksyny u pacjentów z PH1. W przypadku braku odpowiedzi na witaminę B6 stosuje się leki RNAi, takie jak lumasiran, hamujące oksydazę glikolanową, co zmniejsza produkcję szczawianów.
alkalizacja moczu, badanie genetyczne, cytrynian potasu, dehydrogenaza mleczanowa, dializa otrzewnowa, dysfagia, filtracja kłębuszkowa, hemodializa, hiperoksaluria dietetyczna, hiperoksaluria jelitowa, hiperoksaluria pierwotna, hiperoksaluria wtórna, interferencja RNA, kamica nerkowa, komórka macierzysta, leczenie nerkozastępcze, lumasiran, nedosiran, nefrokalcynoza, nefropatia szczawianowa, oksaloza systemowa, pirydoksyna, przeszczep nerki, przeszczep wątroby, przewlekła choroba nerek, schyłkowa niewydolność nerek, terapia genowa, terapia redukcji substratu, terapia RNA, wczesne rozpoznanie, witamina B6, wydalanie szczawianów, zakażenie układu moczowego - Leksykon chorób i schorzeń
Zespół długiego qt – Patofizjologia i mechanizm
Zespół długiego QT (LQTS) to zaburzenie repolaryzacji mięśnia sercowego, objawiające się wydłużeniem odstępu QT w EKG, co predysponuje do groźnych arytmii komorowych, w tym torsade de pointes (TdP) i nagłej śmierci sercowej. Patofizjologia LQTS opiera się na zaburzeniach funkcji kanałów jonowych, prowadzących do wydłużenia potencjału czynnościowego kardiomiocytów. Wrodzony LQTS najczęściej wiąże się z mutacjami w genach KCNQ1 (LQT1, 30-35% przypadków), KCNH2 (LQT2, 25-40%) i SCN5A (LQT3, 5-10%), które odpowiednio kodują kanały potasowe Kv7.1 (IKs), hERG (IKr) oraz sodowy Nav1.5. Mutacje te powodują utratę funkcji kanałów potasowych (LQT1, LQT2) lub zysk funkcji kanału sodowego (LQT3), co skutkuje wydłużeniem QT i zwiększonym ryzykiem arytmii. Nabyty LQTS jest częściej spowodowany lekami blokującymi kanał hERG, zaburzeniami elektrolitowymi (hipokaliemia, hipokalcemia, hipomagnezemia) oraz innymi stanami chorobowymi. Wydłużenie QT sprzyja powstawaniu wczesnych potencjałów następczych (EADs) i dyspersji repolaryzacji, co stanowi podłoże do arytmii typu TdP, charakteryzującej się wielokształtnym częstoskurczem komorowym i ryzykiem przejścia w migotanie komór.
arytmia komorowa, beta-bloker, bradykardia, choroba niedokrwienna serca, cukrzyca, depolaryzacja, edycja genomu, elektrokardiogram, hipokalcemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, interferencja RNA, kanał jonowy, kanał potasowy, kanał sodowy, lidokaina, meksyletyna, migotanie komór, mutacja genu, nadciśnienie tętnicze, nagła śmierć sercowa, niedoczynność tarczycy, niewydolność serca, odstęp QT, omdlenie, późny prąd sodowy, prąd potasowy, prąd sodowy, repolaryzacja mięśnia sercowego, torsade de pointes, wczesny potencjał następczy, wrodzony zespół długiego QT, zaburzenie elektrolitowe, zapalenie, zespół długiego QT - Leksykon chorób i schorzeń
Hipercholesterolemia rodzinnego występowania – Leczenie
Hipercholesterolemia rodzinna (FH) to genetyczne zaburzenie charakteryzujące się znacznym podwyższeniem poziomu LDL-C, co prowadzi do przedwczesnej miażdżycy i chorób sercowo-naczyniowych. Celem terapii jest redukcja LDL-C o co najmniej 50% od wartości wyjściowych oraz osiągnięcie poziomów poniżej 100 mg/dl (2,6 mmol/l) u dorosłych bez choroby sercowo-naczyniowej, poniżej 70 mg/dl (1,8 mmol/l) u pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową lub cukrzycą typu 2, a u dzieci poniżej 135 mg/dl (3,5 mmol/l). Podstawą leczenia są statyny wysokiej intensywności (atorwastatyna 40-80 mg, rosuwastatyna 20-40 mg, simwastatyna), często w terapii skojarzonej z ezetimibem, który dodatkowo obniża LDL-C o 18%, a w połączeniu ze statynami o 60-70%. Inhibitory PCSK9 (alirokumab, ewolokumab, inklisiran) mogą zmniejszyć LDL-C o 40-60% u heterozygotycznych FH, natomiast u homozygotycznych FH stosuje się leki działające niezależnie od receptorów LDL, takie jak lomitapid, mipomersen i ewinakumab, oraz aferezę lipoprotein, która jest kluczowa w terapii tej ciężkiej postaci choroby.
afereza lipoprotein, alirokumab, apolipoproteina B, atorwastatyna, cholesterol LDL, cholestyramina, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca typu 2, ewinakumab, ewolokumab, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor wchłaniania cholesterolu, inhibitory PCSK9, inklisiran, interferencja RNA, kolesewelam, kolestypol, lek immunosupresyjny, lomitapid, miażdżyca, mipomersen, oligonukleotyd antysensowny, przeszczep wątroby, receptor LDL, reduktaza HMG-CoA, rosuwastatyna, sekwestrant kwasów żółciowych, simwastatyna, terapia genowa, terapia skojarzona, udar mózgu, zawał serca