mipomersen
Mipomersen to oligonukleotyd antysensowny drugiej generacji, zatwierdzony do leczenia homozygotycznej hipercholesterolemii rodzinnej (HoFH). Lek działa poprzez hamowanie syntezy apolipoproteiny B-100 (apoB-100), kluczowego składnika lipoprotein zawierających apoB, w tym VLDL i LDL.
Mechanizm działania mipomersenu polega na wiązaniu się z mRNA kodującym apoB-100 w hepatocytach, co prowadzi do jego degradacji przez enzym RNazę H i w konsekwencji zmniejszenia syntezy apoB-100. Efektem jest redukcja stężenia LDL-C o 25-30% u pacjentów z HoFH, niezależnie od aktywności receptorów LDL.
Najczęstsze działania niepożądane obejmują reakcje w miejscu wstrzyknięcia (podrażnienie, rumień), objawy grypopodobne oraz zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych. Istotnym ryzykiem związanym z terapią jest stłuszczenie wątroby, dlatego stosowanie leku wymaga regularnego monitorowania funkcji tego narządu.
Ze względu na profil bezpieczeństwa mipomersen jest stosowany jako lek drugiego rzutu u pacjentów z HoFH, u których standardowe leczenie hipolipemizujące jest nieskuteczne lub nietolerowane. Lek jest podawany w formie iniekcji podskórnych, zwykle raz w tygodniu.
Powiązane wpisy
- Leksykon chorób i schorzeń
Hipercholesterolemia rodzinnego występowania – Leczenie
Hipercholesterolemia rodzinna (FH) to genetyczne zaburzenie charakteryzujące się znacznym podwyższeniem poziomu LDL-C, co prowadzi do przedwczesnej miażdżycy i chorób sercowo-naczyniowych. Celem terapii jest redukcja LDL-C o co najmniej 50% od wartości wyjściowych oraz osiągnięcie poziomów poniżej 100 mg/dl (2,6 mmol/l) u dorosłych bez choroby sercowo-naczyniowej, poniżej 70 mg/dl (1,8 mmol/l) u pacjentów z chorobą sercowo-naczyniową lub cukrzycą typu 2, a u dzieci poniżej 135 mg/dl (3,5 mmol/l). Podstawą leczenia są statyny wysokiej intensywności (atorwastatyna 40-80 mg, rosuwastatyna 20-40 mg, simwastatyna), często w terapii skojarzonej z ezetimibem, który dodatkowo obniża LDL-C o 18%, a w połączeniu ze statynami o 60-70%. Inhibitory PCSK9 (alirokumab, ewolokumab, inklisiran) mogą zmniejszyć LDL-C o 40-60% u heterozygotycznych FH, natomiast u homozygotycznych FH stosuje się leki działające niezależnie od receptorów LDL, takie jak lomitapid, mipomersen i ewinakumab, oraz aferezę lipoprotein, która jest kluczowa w terapii tej ciężkiej postaci choroby.
afereza lipoprotein, alirokumab, apolipoproteina B, atorwastatyna, cholesterol LDL, cholestyramina, choroba sercowo-naczyniowa, cukrzyca typu 2, ewinakumab, ewolokumab, heterozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna hipercholesterolemia rodzinna, inhibitor wchłaniania cholesterolu, inhibitory PCSK9, inklisiran, interferencja RNA, kolesewelam, kolestypol, lek immunosupresyjny, lomitapid, miażdżyca, mipomersen, oligonukleotyd antysensowny, przeszczep wątroby, receptor LDL, reduktaza HMG-CoA, rosuwastatyna, sekwestrant kwasów żółciowych, simwastatyna, terapia genowa, terapia skojarzona, udar mózgu, zawał serca - Leksykon chorób i schorzeń
Hipercholesterolemia rodzinnego występowania – Zapobieganie i profilaktyka
Hipercholesterolemia rodzinna (FH) to genetyczne zaburzenie charakteryzujące się znacznym podwyższeniem poziomu cholesterolu LDL, co zwiększa ryzyko przedwczesnej choroby sercowo-naczyniowej (ASCVD). Wczesne rozpoznanie, oparte na wywiadzie rodzinnym, badaniu klinicznym, oznaczeniu lipidów oraz badaniach genetycznych (analiza genów LDLR, APOB, PCSK9), jest kluczowe dla skutecznej profilaktyki. Badania kaskadowe u krewnych pierwszego stopnia oraz przesiewowe u dzieci (zalecane między 2 a 11 rokiem życia) umożliwiają wczesną identyfikację. Leczenie obejmuje modyfikację stylu życia (dieta śródziemnomorska, aktywność fizyczna, zaprzestanie palenia) oraz farmakoterapię, której celem jest redukcja LDL-C o co najmniej 50%. Docelowe poziomy LDL-C to <2,5 mmol/l (100 mg/dl) u pacjentów bez choroby sercowo-naczyniowej, <1,8 mmol/l (70 mg/dl) u chorych z ASCVD, a u dzieci odpowiednio <3,4 mmol/l (<130 mg/dl) i <3,5 mmol/l (<135 mg/dl). W terapii pierwszej linii stosuje się statyny, przy poziomie LDL-C ≥190 mg/dl, z możliwością dodania ezetimibu i inhibitorów PCSK9 w przypadku niewystarczającej odpowiedzi. U pacjentów z homozygotyczną FH (HoFH) rozważa się mipomersen, lomitapid, aferezę lipoprotein (LA) oraz ortotopową transplantację wątroby (OLT) w przypadkach opornych na leczenie.
afereza lipoprotein, badanie genetyczne, badanie kaskadowe, badanie kliniczne, cholesterol LDL, choroba sercowo-naczyniowa, dieta śródziemnomorska, dysfunkcja śródbłonka, ezetimib, farmakoterapia, heterozygotyczna FH, hipercholesterolemia rodzinna, homozygotyczna FH, inhibitor PCSK9, lipoproteina(a), lomitapid, miażdżyca, mipomersen, modyfikacja stylu życia, poziom lipidów, profilaktyka pierwotna, profilaktyka wtórna, statyna, stratyfikacja ryzyka, tłuszcz nasycony, transplantacja wątroby, wywiad rodzinny