metabolit rupatadyny
Metabolit rupatadyny to substancja powstająca w wyniku biotransformacji rupatadyny, selektywnego antagonisty receptora histaminowego H1 drugiej generacji, stosowanego w leczeniu alergicznego nieżytu nosa i pokrzywki. Głównym metabolitem rupatadyny jest desloratadyna, która sama w sobie jest aktywnym lekiem przeciwhistaminowym.
W procesie metabolizmu rupatadyny uczestniczą głównie enzymy cytochromu P450, zwłaszcza CYP3A4. Poza desloratadyną, powstają również hydroksylowane i N-dealkilowane metabolity. Metabolizm leku zachodzi przede wszystkim w wątrobie, a metabolity są wydalane głównie z żółcią i w mniejszym stopniu z moczem.
Metabolity rupatadyny mogą wykazywać aktywność farmakologiczną, przyczyniając się do efektu terapeutycznego leku. Warto zauważyć, że rupatadyna oprócz blokowania receptorów H1 wykazuje również działanie antagonistyczne wobec receptora PAF (czynnika aktywującego płytki), co daje jej unikalny profil farmakologiczny wśród leków przeciwhistaminowych.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Rupatadyna – Właściwości farmakokinetyczne
Rupatadyna wykazuje szybkie wchłanianie po podaniu doustnym, osiągając maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) 2,6 ng/ml po dawce 10 mg i 4,6 ng/ml po dawce 20 mg, z tmax około 0,75 godziny. Farmakokinetyka jest liniowa w zakresie dawek 10-20 mg, a po 7-dniowym stosowaniu dawki 10 mg Cmax wzrasta do 3,8 ng/ml. Okres półtrwania (t1/2) wynosi średnio 5,9 godziny u dorosłych i młodzieży, a wiązanie z białkami osocza jest bardzo wysokie (98,5-99%). Spożycie pokarmu wydłuża tmax o około 1 godzinę i zwiększa AUC o 23%, jednak nie wpływa klinicznie na Cmax ani na ekspozycję na aktywne i nieaktywne metabolity. Rupatadyna jest intensywnie metabolizowana głównie przez CYP3A4, z wydalaniem 34,6% radioaktywności w moczu i 60,9% w kale, a jej metabolity, w tym desloratadyna, stanowią znaczną część ekspozycji ogólnoustrojowej. Nie obserwuje się istotnej indukcji ani hamowania enzymów CYP1A2, CYP2B6, CYP2C8, CYP2C19, UGT1A1, UGT2B7 oraz transporterów OATP1B1, OATP1B3 i BCRP, choć wykazano słabe hamowanie P-gp.
AUC, Cmax, cytochrom P450, desloratadyna, dostępność biologiczna, ekspozycja ogólnoustrojowa, enzymy CYP, glikoproteina p, indukcja enzymów CYP, inhibitor CYP3A4, izoforma CYP 3A4, maksymalne stężenie w osoczu, metabolit rupatadyny, metabolizm pierwszego przejścia, mikrosom wątroby, model dwuwykładniczy, okres półtrwania w fazie eliminacji, pochodna hydroksylowana, powierzchnia pod krzywą, rupatadyna, substancja czynna, T1/2, Tmax, transporter BCRP, transportery OATP, wiązanie z białkami osocza - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rupafin 10 mg 10 mg
Rupatadyna, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji z grupy innych leków przeciwhistaminowych do stosowania ogólnego (kod ATC: R06AX28), wykazuje długotrwałe i selektywne działanie antagonistyczne na obwodowe receptory H₁. Istotne jest, że jej metabolity, w tym desloratadyna i jej hydroksylowane pochodne, również posiadają aktywność przeciwhistaminową, co może wzmacniać efekt terapeutyczny. W badaniach in vitro rupatadyna w wysokich stężeniach wykazuje dodatkowe właściwości immunomodulujące, takie jak hamowanie degranulacji komórek tucznych oraz uwalniania cytokin, zwłaszcza TNFα, jednak kliniczne znaczenie tych efektów wymaga dalszych badań. Badania kliniczne obejmujące 393 zdrowych ochotników oraz 2650 pacjentów z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa i przewlekłą pokrzywką idiopatyczną potwierdziły brak istotnego wpływu rupatadyny w dawkach od 2 mg do 100 mg na parametry elektrokardiograficzne, co świadczy o korzystnym profilu bezpieczeństwa kardiologicznego leku.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, bąbel pokrzywkowy, bezpieczeństwo kardiologiczne, czynnik martwicy nowotworu alfa, czynnik patogenetyczny, degranulacja komórki tucznej, desloratadyna, działanie antagonistyczne, działanie immunomodulujące, EKG, hydroksylowana pochodna, lek przeciwhistaminowy do stosowania ogólnego, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, ludzka komórka tuczna, metabolit rupatadyny, patofizjologia, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, receptor H1, rupatadyna, świąd, TNFα, uwalnianie cytokin, uwalnianie histaminy - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rupurix 10 mg
Rupatadyna, substancja czynna leku Rupurix, jest przeciwhistaminowym lekiem drugiej generacji o selektywnym antagonizmie receptorów H1, wykazującym długotrwałe działanie. Metabolity rupatadyny, takie jak desloratadyna i jej hydroksylowane pochodne, również wykazują aktywność przeciwhistaminową, co może zwiększać skuteczność terapeutyczną. In vitro wykazano, że rupatadyna hamuje degranulację komórek tucznych indukowaną czynnikami immunologicznymi i nieimmunologicznymi oraz ogranicza uwalnianie cytokin, w tym TNFα, z komórek tucznych i monocytów, choć kliniczne znaczenie tych efektów wymaga dalszych badań. Badania kliniczne z udziałem 393 zdrowych ochotników i 2650 pacjentów z alergicznym nieżytem nosa oraz przewlekłą pokrzywką idiopatyczną potwierdziły bezpieczeństwo kardiologiczne leku w dawkach od 2 mg do 100 mg, bez istotnych zmian w zapisie EKG.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, bąble pokrzywkowe, czynnik martwicy nowotworu, czynnik patogenetyczny, degranulacja komórek tucznych, elektrokardiogram, komórka tuczna, lek przeciwhistaminowy, metabolit rupatadyny, patofizjologia, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, receptor H1-histaminowy, uwalnianie cytokin, uwalnianie histaminy, wskaźnik świądu - Leksykon leków
Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie – Rudavane 10 mg
Rupatadyna, substancja czynna leku Rudavane, wykazała w badaniach przedklinicznych wysoki margines bezpieczeństwa, szczególnie w kontekście układu sercowo-naczyniowego. Dawki przekraczające 100-krotnie zalecaną dawkę kliniczną (10 mg) nie powodowały wydłużenia odstępu QTc, zespołu QRS ani arytmii u zwierząt laboratoryjnych (szczury, świnki morskie, psy). Elektrofizjologiczne badania na izolowanych włóknach Purkiniego oraz testy na sklonowanych ludzkich kanałach HERG potwierdziły brak wpływu na potencjał czynnościowy serca i minimalne hamowanie kanału HERG przy stężeniach odpowiednio 2000- i 1685-krotnie wyższych niż maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) u ludzi po dawce terapeutycznej 10 mg. Ponadto, rupatadyna nie kumuluje się w tkance mięśnia sercowego, co dodatkowo potwierdza jej bezpieczeństwo kardiologiczne.
arytmia, desloratadyna, dystrybucja tkankowa, działanie rakotwórcze, elektrofizjologia serca, genotoksyczność, hydroksydesloratadyna, kanał hERG, metabolit aktywny, metabolit rupatadyny, mięsień sercowy, niepełne kostnienie, NOAEL, odstęp QTc, opóźnienie wzrostu, potencjał czynnościowy serca, przewodnictwo sercowe, redukcja płodności, rozwój płodu, rupatadyna, stężenie w osoczu, toksyczność po podaniu wielokrotnym, toksyczność reprodukcyjna, układ sercowo-naczyniowy, włókno Purkiniego, zespół QRS - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Alerprof 10 mg
Rupatadyna, substancja czynna leku Alerprof, jest antagonistą receptorów H1 drugiej generacji o długotrwałym działaniu, selektywnie blokującym obwodowe receptory histaminowe. Wykazuje dodatkowo hamowanie degranulacji komórek tucznych oraz uwalniania cytokin prozapalnych, w tym TNFα, co może przyczyniać się do jej skuteczności terapeutycznej, choć kliniczne znaczenie tych efektów wymaga dalszych badań. Bezpieczeństwo kardiologiczne rupatadyny potwierdzono w badaniach klinicznych na 3025 uczestnikach, stosując dawki od 2 mg do 100 mg, bez istotnego wpływu na parametry EKG, co wskazuje na korzystny profil bezpieczeństwa leku.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, bąble pokrzywkowe, degranulacja komórek tucznych, desloratadyna, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, metabolit rupatadyny, parametry elektrokardiograficzne, patofizjologia, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, receptor H1, rupatadyna, stan pokrzywkowy, uwalnianie cytokin, uwalnianie histaminy, wskaźnik świądu, zapis elektrokardiograficzny - Leksykon leków
Właściwości farmakodynamiczne – Rupaller 10 mg
Rupatadyna, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji z grupy R06AX28, wykazuje selektywny antagonizm wobec obwodowych receptorów H1 oraz długotrwałe działanie. Metabolity rupatadyny, takie jak desloratadyna i jej hydroksylowane pochodne, również posiadają właściwości przeciwhistaminowe, co może wzmacniać efekt terapeutyczny. Badania in vitro wskazują na dodatkowe mechanizmy działania, w tym hamowanie degranulacji komórek tucznych oraz uwalniania cytokin, zwłaszcza TNFα, z komórek tucznych i monocytów, choć kliniczne znaczenie tych efektów wymaga dalszej weryfikacji. Profil bezpieczeństwa kardiologicznego rupatadyny potwierdzono w badaniach klinicznych na łącznie 3025 osobach, gdzie dawki od 2 mg do 100 mg nie wpływały istotnie na zapis EKG.
alergiczne zapalenie błony śluzowej nosa, antagonizm receptorów H1, bąbel pokrzywkowy, bezpieczeństwo kardiologiczne, czynnik martwicy nowotworu, degranulacja komórek tucznych, desloratadyna, elektrokardiogram, histamina, hydroksylowana pochodna, komórka tuczna, lek przeciwhistaminowy drugiej generacji, metabolit rupatadyny, patogeneza pokrzywki, przewlekła pokrzywka idiopatyczna, rupatadyna, świąd, uwalnianie cytokin, właściwość przeciwhistaminowa, wykwit skórny