pierwotne żółciowe zapalenie wątroby

Pierwotne żółciowe zapalenie wątroby (PBC, dawniej pierwotna marskość żółciowa) to przewlekła, autoimmunologiczna choroba wątroby charakteryzująca się postępującym niszczeniem wewnątrzwątrobowych dróg żółciowych. Prowadzi to do zastoju żółci, włóknienia i ostatecznie marskości wątroby.

Choroba dotyka głównie kobiety w średnim wieku (90% przypadków), a stosunek zachorowań kobiet do mężczyzn wynosi około 9:1. Etiologia PBC nie jest w pełni poznana, ale uważa się, że kluczową rolę odgrywają czynniki genetyczne i środowiskowe. Charakterystycznym markerem serologicznym są przeciwciała przeciwmitochondrialne (AMA), obecne u około 95% pacjentów.

Wczesne stadium PBC często przebiega bezobjawowo. Z czasem pojawiają się objawy takie jak zmęczenie, świąd skóry, żółtaczka, ksantomatoza, hiperpigmentacja i hepatomegalia. Diagnostyka opiera się na badaniach biochemicznych (podwyższona aktywność fosfatazy alkalicznej i γ-glutamylotranspeptydazy), obecności przeciwciał AMA oraz badaniu histopatologicznym wątroby.

Podstawę leczenia stanowi kwas ursodeoksycholowy (UDCA), który spowalnia progresję choroby i poprawia rokowanie. W przypadkach opornych stosuje się bezafibrat lub kwas obetycholowy. W zaawansowanym stadium choroby jedyną opcją terapeutyczną pozostaje przeszczepienie wątroby, przy czym nawroty PBC w przeszczepionym narządzie występują u około 20-25% pacjentów.

Powiązane wpisy

  1. 12.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl