zatrzymanie potasu
Zatrzymanie potasu (hiperkaliemia) to stan podwyższonego stężenia potasu w surowicy krwi powyżej 5,5 mmol/l. Potas jest głównym kationem wewnątrzkomórkowym, a jego homeostaza jest kluczowa dla prawidłowego funkcjonowania organizmu, szczególnie dla czynności układu nerwowego i mięśniowego.
Przyczyny zatrzymania potasu obejmują: zmniejszone wydalanie nerkowe (najczęściej w niewydolności nerek, przy stosowaniu inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II, leków moczopędnych oszczędzających potas), przemieszczenie potasu z przestrzeni wewnątrzkomórkowej do zewnątrzkomórkowej (kwasica metaboliczna, niedobór insuliny, hiperkatabolizm), a także zwiększoną podaż potasu (suplementacja, przetoczenia krwi).
Objawy hiperkaliemii zależą od jej nasilenia. Łagodna hiperkaliemia często przebiega bezobjawowo. Przy wyższych wartościach pojawia się osłabienie mięśniowe, parestezje, bradykardia oraz charakterystyczne zmiany w EKG (wysokie, spiczaste załamki T, wydłużenie odstępu PR, poszerzenie zespołów QRS, fala sinusoidalna w ciężkich przypadkach). Ciężka hiperkaliemia może prowadzić do zatrzymania krążenia.
Leczenie zatrzymania potasu zależy od nasilenia hiperkaliemii i obecności objawów klinicznych. W stanach zagrażających życiu stosuje się doraźnie glukonian wapnia (stabilizacja błon komórkowych), insulinę z glukozą oraz beta-mimetyki (przesunięcie potasu do komórek), a także salbutamol, wodorowęglan sodu i żywice jonowymienne lub dializę (eliminacja potasu). Istotne jest również usunięcie przyczyny zatrzymania potasu.
Powiązane wpisy
- Leksykon substancji czynnych
Poli(O-2-hydroksyetylo)skrobia – Interakcje
Poli(O-2-hydroksyetylo)skrobia (HES), stosowana w roztworach infuzyjnych takich jak Volulyte 6%, Voluven oraz Voluven 10%, charakteryzuje się stopniem podstawienia 0,38-0,45 i średnią masą cząsteczkową 130 000 Da. Preparaty te nie posiadają kompleksowych danych dotyczących interakcji z innymi lekami ani produktami odżywczymi. Szczególną ostrożność należy zachować przy jednoczesnym podawaniu leków powodujących zatrzymanie potasu lub sodu, ze względu na ryzyko zaburzeń gospodarki elektrolitowej. Ponadto, podawanie HES może powodować wzrost stężenia amylazy w surowicy, co może prowadzić do fałszywie dodatnich wyników w diagnostyce zapalenia trzustki, co jest istotne klinicznie dla wszystkich wymienionych preparatów.
amylaza w surowicy, fałszywie dodatni wynik, gospodarka elektrolitowa, gospodarka wodno-elektrolitowa, hydroksyetyloskrobia, interakcja diagnostyczna, masa cząsteczkowa, nadzór medyczny, parametr diagnostyczny, parametr elektrolitowy, poli(O-2-hydroksyetylo)skrobia, roztwór do infuzji, środek sedatywny, stopień podstawienia, zapalenie trzustki, zatrzymanie potasu, zatrzymanie sodu - Leksykon leków
Interakcje leku – Kalii chloridum 0,3% + Natrii chloridum 0,9% Kabi (3 mg + 9 mg)/ml
Preparat Kalii chloridum 0,3% + Natrii chloridum 0,9% Kabi to roztwór do infuzji zawierający 40 mmol/l jonów potasu oraz 154 mmol/l jonów sodu, który wymaga szczególnej ostrożności podczas stosowania u pacjentów przyjmujących leki wpływające na gospodarkę elektrolitową. Wysokie ryzyko hiperkaliemii występuje przy jednoczesnym stosowaniu leków moczopędnych oszczędzających potas (spironolakton, eplerenon, amiloryd, triamteren), inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II (sartanów), cyklosporyny oraz takrolimusu. Hiperkaliemia może osłabiać efekt terapeutyczny glikozydów naparstnicy (digoksyna, metylodigoksyna), natomiast hipokaliemia zwiększa ryzyko ich toksyczności. Ponadto, zmiany stężenia potasu wpływają na skuteczność leków przeciwarytmicznych (chinidyna, hydrochinidyna, prokainamid), gdzie hiperkaliemia nasila, a hipokaliemia osłabia ich działanie.
amiloryd, antagonista receptora angiotensyny II, chinidyna, cyklosporyna, digoksyna, działanie diuretyczne, eplerenon, glikokortykosteroid, glikozyd naparstnicy, gospodarka elektrolitowa, hiperkaliemia, hipokaliemia, hydrochinidyna, inhibitor konwertazy angiotensyny, kaliemia, lek immunosupresyjny, lek moczopędny oszczędzający potas, lek moczopędny pętlowy, lek moczopędny tiazydowy, lek przeciwarytmiczny, metylodigoksyna, nadciśnienie, niewydolność serca, prokainamid, sartan, spironolakton, stężenie potasu w osoczu, takrolimus, triamteren, wazopresyna, wydzielanie aldosteronu, zaburzenie elektrolitowe, zatrzymanie potasu