hipernatremia hiperwolemiczna

Hipernatremia hiperwolemiczna to zaburzenie elektrolitowe charakteryzujące się podwyższonym stężeniem sodu w surowicy krwi (>145 mmol/l) przy jednoczesnym zwiększeniu objętości płynów pozakomórkowych. Stan ten prowadzi do hiperosmolalności osocza i zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej organizmu.

Najczęstszymi przyczynami hipernatremii hiperwolemicznej są: nadmierna podaż sodu (np. wlew hipertonicznych roztworów NaCl, NaHCO3), pierwotny hiperaldosteronizm, zespół Cushinga, a także jatrogenne podawanie kortykosteroidów. W obrazie klinicznym dominują objawy neurologiczne wynikające z odwodnienia komórek mózgowych – od niepokoju i splątania, przez drgawki, do śpiączki w ciężkich przypadkach.

Diagnostyka obejmuje ocenę stężenia elektrolitów w surowicy, osmolalności osocza i moczu oraz stanu nawodnienia pacjenta. W badaniu przedmiotowym często stwierdza się obrzęki obwodowe i cechy przewodnienia. Leczenie ukierunkowane jest na powolną normalizację stężenia sodu (nie szybciej niż 0,5 mmol/l/h) poprzez eliminację przyczyny, ograniczenie podaży sodu oraz zastosowanie diuretyków pętlowych.

Powiązane wpisy

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl